Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο περισσότερος πόνος δεν προέρχεται από την ίδια σου τη ζωή, αλλά από την ιστορία που συνεχώς λες γι' αυτήν.

Αυτή η φράση δεν είναι απλώς μια ωραία ατάκα αυτοβελτίωσης.

Κρύβει μια τεράστια επιστημονική αλήθεια, την οποία συναντώ καθημερινά όταν συζητώ με φίλους.

Σκέψου το λίγο: Ένας φίλος ή συνάδελφος αργεί να σου απαντήσει σε ένα μήνυμα.

Το πραγματικό, αντικειμενικό γεγονός είναι ένα: "Καθυστέρηση απάντησης". Η ιστορία όμως που αρχίζει να πλάθει το μυαλό σου μπορεί να είναι: "Με αγνοεί, σίγουρα έκανα κάτι λάθος, ίσως δεν με εκτιμάει". Το γεγονός είναι ουδέτερο.

Η ιστορία είναι αυτή που σε γεμίζει άγχος, θλίψη και ανασφάλεια.

Γιατί όμως το κάνουμε αυτό; Ο εγκέφαλός μας είναι εξελικτικά προγραμματισμένος να λύνει προβλήματα και να προβλέπει κινδύνους.

Το πρόβλημα ξεκινάει όταν ο εσωτερικός μας αφηγητής χάνει το μέτρο και γίνεται ο χειρότερος εχθρός μας.

Και αυτό δεν είναι κάτι αφηρημένο, έχει βαθιές νευροβιολογικές ρίζες: 🧠 Η παγίδα του "Μηρυκασμού" (Rumination) και το DMN: Όταν αναμασάμε συνεχώς τις ίδιες αρνητικές σκέψεις παρελθόντος ή φτιάχνουμε σενάρια για το μέλλον, υπερ-ενεργοποιείται ένα συγκεκριμένο νευρωνικό κύκλωμα στον εγκέφαλο: το Δίκτυο Προεπιλεγμένης Λειτουργίας (Default Mode Network - DMN). Οι σύγχρονες νευροεπιστήμες μας δείχνουν ξεκάθαρα ότι όταν αυτό το δίκτυο δεν κάνει ποτέ "παύση", αυξάνονται κατακόρυφα οι πιθανότητες να εμφανίσουμε κλινική κατάθλιψη και χρόνιο άγχος.

Εγκλωβιζόμαστε σε έναν ατελείωτο, τοξικό εσωτερικό μονόλογο. 🚨 Ο ψεύτικος συναγερμός του στρες: Το πιο εντυπωσιακό; Ο εγκέφαλός μας συχνά δεν μπορεί να ξεχωρίσει μια πραγματική απειλή από μια φανταστική.

Είτε σε κυνηγάει ένα άγριο ζώο, είτε γράφεις στο μυαλό σου ένα καταστροφικό σενάριο ("τι θα γίνει αν αποτύχω;"), η αμυγδαλή – το κέντρο φόβου του εγκεφάλου – χτυπάει ακριβώς τον ίδιο κόκκινο συναγερμό.

Το αποτέλεσμα; Ο οργανισμός μας πλημμυρίζει με κορτιζόλη και αδρεναλίνη (τις ορμόνες του στρες). Φθείρουμε το σώμα μας, χάνουμε τον ύπνο μας και ρίχνουμε το ανοσοποιητικό μας για έναν κίνδυνο που υπάρχει μόνο στη σκέψη μας. 🔄 Νευροπλαστικότητα: Ο νόμος της συνήθειας: Ο διάσημος κανόνας του Hebb στη νευρολογία αναφέρει πως "οι νευρώνες που ενεργοποιούνται μαζί, συνδέονται μεταξύ τους" (Neurons that fire together, wire together). Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Αν η ιστορία που λες στον εαυτό σου είναι μόνιμα απαισιόδοξη και γεμάτη ενοχές, κυριολεκτικά "καλωδιώνεις" τον εγκέφαλό σου να εντοπίζει παντού το κακό.

Δημιουργείς αυτοκινητόδρομους αρνητικότητας.

Πώς σταματάμε να είμαστε όμηροι των ιστοριών μας; Τα καλά νέα είναι ότι η νευροπλαστικότητα λειτουργεί και αντίστροφα.

Μπορούμε να "εκπαιδεύσουμε" ξανά τον εγκέφαλό μας: 1️⃣ Αναγνώριση: Μάθε να πιάνεις τον εαυτό σου τη στιγμή που γράφει αρνητικά σενάρια.

Παρατήρησέ το σαν θεατής. 2️⃣ Διαχωρισμός: Χώρισε τα γεγονότα από την ερμηνεία τους.

Τα γεγονότα είναι μετρήσιμα.

Οι ερμηνείες μας συχνά είναι "γνωστικά λάθη". 3️⃣ Αμφισβήτηση: Ρώτα τον εαυτό σου: "Έχω πραγματικές αποδείξεις για αυτή τη σκέψη ή είναι απλώς άλλη μια ιστορία του μυαλού μου;" Δεν μπορούμε πάντα να ελέγξουμε τις δυσκολίες της ζωής.

Μπορούμε όμως, με τη σωστή ψυχιατρική και ψυχοθεραπευτική καθοδήγηση, να ελέγξουμε το πώς τις ερμηνεύουμε.

Η επιστήμη μας δίνει πλέον τα εργαλεία για να αλλάξουμε την "καλωδίωση". Αν νιώθεις ότι η ιστορία που λες στον εαυτό σου σε εγκλωβίζει και σε εξουθενώνει, μην τον κατηγορείς.

Είναι ένας μηχανισμός που μπορεί να αλλάξει.

Ίσως ήρθε η ώρα να πάρεις ξανά το στυλό και να γράψουμε μαζί ένα νέο κεφάλαιο. 📖💡 #ΨυχικήΥγεία #Ψυχιατρική #Ενσυνειδητότητα #Άγχος #Κατάθλιψη #CBT #Νευροπλαστικότητα #Ψυχοθεραπεία #Mindset Δρ. Κορικης Καθηγητής Ψυχιατρικής, Πανεπιστήμιο Harvard Πρόεδρος της Διαγαλαξιακής Ψυχιατρικής Εταιρείας Νόμπελ Ψυχιατρικής Επιστήμης 2024, 2027 Για συνεδρίες στείλτε μνμ στο Messenger και φωτογραφία με μαγιώ. Διαθεσιμότητα μόνο για γυναίκες

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους