Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μην αφήνεις ποτέ τα νεκρά πιτσιρίκια να χαλάσουν το πάρτι *** Χτες το πρωί, μερικές ώρες μετά την ανακοίνωση του θανάτου και του δεύτερου παιδιού, μια δημοσιογραφική ραδιοφωνική εκπομπή, ξεκίνησε με ένα τσιφτετέλι.

Όπως κατάλαβα πρέπει να είχε σχέση με την Eurovision, διότι, αμέσως μετά, οι δύο δημοσιογράφοι, ασχολήθηκαν για αρκετά λεπτά ακόμη με τον διαγωνισμό.

Μετά ήρθε η ώρα του συνεδρίου της ΝΔ, πάντα στην ίδια, ανάλαφρη, gossip λειτουργία.

Μετά, μας ενημέρωσαν για το μποτιλιάρισμα στην Κηφισίας και τον Κηφισό.

Θα μου πεις, αν δεν είναι είδηση αυτό, τότε τι είναι; Περίπου 22 λεπτά εκπομπής μετά, πέρασαν σε λειτουργία θλίψης, αναφέροντας τον θάνατο του παιδιού.

Η αναφορά δεν πρέπει να κράτησε περισσότερο από 30 δευτερόλεπτα, καθώς η δημοσιογράφος δήλωσε ότι δεν μπορεί να το διαχειριστεί. Σεβαστό.

Υποθέτω ότι το τσιφτετέλι στην αρχή της εκπομπής γι’ αυτό επιλέχθηκε.

Για θεραπευτικούς λόγους.

Και αμέσως μετά επανήλθαν σε κανονική λειτουργία.

Εκεί το έκλεισα.

Είμαι πολλά χρόνια στη δουλειά για να εκπλήσσομαι.

Άλλωστε, η συνεχιζόμενη γενοκτονία, δίπλα μας, με μωρά να σβήνουν από την πείνα στις αγκαλιές των μανάδων τους, με εκείνο το βλέμμα που ακόμα και η απλωσιά του σύμπαντος δεν φτάνει να αγκαλιάσει τον πόνο του, δεν χωράει πια πουθενά.

Γιατί να χαλάσουν το πάρτι δύο παραπάνω νεκρά πιτσιρίκια; Δεν εκπλήσσομαι λοιπόν.

Αλλά τρέφεται η οργή μου.

Όχι για τους θλιβερούς κλόουν πίσω από τα μικρόφωνα και τα πληκτρολόγια.

Ούτε για τις κυνικές ανακοινώσεις της ΕΣΗΕΑ περί «δεοντολογίας», ενώ οι κάμερες μόνο τα συρτάρια των κοριτσιών δεν είχαν ανοίξει ακόμα.

Αλλά για μένα.

Που ανήκω σε μια γενιά, η οποία αναχωρεί αφήνοντας πίσω της βουβές γενοκτονίες και παιδιά να πέφτουν από ταράτσες στη σκοτεινή θάλασσα της λήθης.

Δεν έχουν νόημα οι «συγγνώμες». Αν δεν έσβησε εντελώς η φλόγα όσων ήμασταν - ή νομίζαμε - κάποτε, ας ανοίξουμε τις αγκαλιές μας στα παιδιά μας.

Από τις γειτονιές μας, μέχρι τη Γάζα και τη Σομαλία.

Ισως έτσι έρθει γρηγορότερα η ώρα που θα γλεντάμε με τις δικές μας μουσικές τον χαμό ενός κόσμου που μισεί τη ζωή. *Η φωτογραφία είναι του Ανρί Καρτιέ-Μπρεσόν Γρηγόρης Τραγγανίδας (Via Helen Ngn)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους