Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Ελλάδα έχει στήσει ένα μεγάλο ψυχολογικό παιχνίδι πάνω στα παιδιά της.

Τα φορτώνει με ενοχές πριν καν ξεκινήσουν.

Αν περάσεις, «σώθηκες». Αν δεν περάσεις, «απέτυχες». Αν μπεις σε καλή σχολή, «είσαι έξυπνος». Αν δεν μπεις, «κάτι δεν έκανες καλά». Ψέματα…! Ντροπή είναι να σε εκπαιδεύουν δώδεκα χρόνια να κυνηγάς χαρτιά και μετά να σε πετάνε σε μια αγορά που σου λέει: «πάρε 800 ευρώ και πες κι ευχαριστώ». Ντροπή είναι μια κοινωνία που θεωρεί επιτυχία να μπει ένα παιδί σε σχολή χωρίς επαγγελματικό μέλλον, αλλά θεωρεί αποτυχία να γίνει άριστος τεχνίτης.

Ντροπή είναι να γεμίζουμε τα παιδιά με άγχος, φροντιστήρια, ενοχές και συγκρίσεις, ενώ ξέρουμε ότι το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι τα παιδιά.

Είναι το στημένο σύστημα γύρω τους.

Γι’ αυτό, αν φέτος δεν γράψεις στις Πανελλήνιες όπως ήθελες, μην καταρρεύσεις.

Δεν τελείωσε τίποτα… Παιδί μου, φέτος σου λένε ότι δίνεις εξετάσεις για το μέλλον σου.

Δεν είναι ακριβώς έτσι.

Δίνεις εξετάσεις σε ένα σύστημα που εδώ και χρόνια παριστάνει ότι μοιράζει ευκαιρίες δίκαια, ενώ στην πραγματικότητα έχει ήδη μοιράσει πολλές από τις καλές καρέκλες πριν καν μπεις εσύ στην αίθουσα.

Σου λένε: διάβασε, πάλεψε, άντεξε, μπες σε μια σχολή, πάρε πτυχίο, πάρε μεταπτυχιακό, πάρε πιστοποιήσεις, μάθε ξένες γλώσσες, γίνε «ανταγωνιστικός». Και μετά; Μετά μπορεί να βρεθείς στα 25, στα 30 ή στα 35 σου να παρακαλάς για μια θέση των 800 ή 900 ευρώ.

Να σου ζητούν εμπειρία χωρίς να σου έχουν δώσει ποτέ ευκαιρία να την αποκτήσεις.

Να σου ζητούν χαμόγελο, ευελιξία, υπακοή, «ομαδικό πνεύμα» και να σε πληρώνουν σαν να σου κάνουν χάρη που υπάρχεις.

Αυτό δεν είναι αποτυχία δική σου.

Είναι παγίδα. Η Ελλάδα έχει στήσει ένα μεγάλο ψυχολογικό παιχνίδι πάνω στα παιδιά της.

Τα φορτώνει με ενοχές πριν καν ξεκινήσουν.

Αν περάσεις, «σώθηκες». Αν δεν περάσεις, «απέτυχες». Αν μπεις σε καλή σχολή, «είσαι έξυπνος». Αν δεν μπεις, «κάτι δεν έκανες καλά». Ψέματα.

Δεν μετριέται η αξία σου από ένα γραπτό τρίωρο.

Δεν μετριέται το μυαλό σου από το αν θυμήθηκες έναν τύπο, μια ημερομηνία ή μια παράγραφο.

Δεν μετριέται η ζωή σου από μια βάση εισαγωγής.

Και κυρίως: δεν είσαι υποχρεωμένος να θυσιάσεις τη νιότη σου για να κυνηγάς μια υπόσχεση που πολλές φορές δεν θα τηρήσει κανείς.

Γιατί πρέπει να σου πούμε και κάτι άλλο, καθαρά.

Το παιχνίδι με τις «καλές θέσεις» στην Ελλάδα δεν είναι πάντα ανοιχτό για όλους.

Πολλές φορές οι πραγματικά καλές διαδρομές είναι ήδη κρατημένες.

Παιδιά πολιτικών, αξιωματούχων, μεγάλων οικογενειών, κομματικών μηχανισμών και ισχυρών κύκλων ξέρουν από νωρίς πού θα πάνε, ποιος θα τους σπρώξει, ποιος θα τους συστήσει, ποια πόρτα θα ανοίξει.

Εσύ, αντίθετα, σου λένε να περιμένεις στην ουρά.

Να πάρεις αριθμό προτεραιότητας.

Να κάνεις υπομονή.

Να «μην είσαι απαιτητικός». Να ξεκινήσεις από χαμηλά.

Να δεχτείς τον βασικό μισθό.

Να χαίρεσαι που έχεις δουλειά.

Μα ζωή δεν είναι να ζητιανεύεις μια θέση.

Αν αγαπάς κάτι πραγματικά, σπούδασέ το. Αν θέλεις να γίνεις γιατρός, μηχανικός, δάσκαλος, ερευνητής, επιστήμονας, προχώρα.

Αν έχεις πάθος, αν έχεις σχέδιο, αν αντέχεις τη διαδρομή, κάν’ το. Αλλά μην το κάνεις επειδή σε φόβισαν.

Μην το κάνεις επειδή σου είπαν ότι χωρίς πανεπιστήμιο δεν αξίζεις.

Μην το κάνεις επειδή φοβάσαι τι θα πουν οι συγγενείς.

Μην το κάνεις επειδή σε έμαθαν να ντρέπεσαι για τη χειρωνακτική δουλειά.

Ντροπή δεν είναι να μάθεις τέχνη.

Ντροπή είναι να σε εκπαιδεύουν δώδεκα χρόνια να κυνηγάς χαρτιά και μετά να σε πετάνε σε μια αγορά που σου λέει: «πάρε 800 ευρώ και πες κι ευχαριστώ». Ντροπή είναι να γεμίζουμε τα παιδιά με άγχος, φροντιστήρια, ενοχές και συγκρίσεις, ενώ ξέρουμε ότι το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι τα παιδιά.

Είναι το στημένο σύστημα γύρω τους.

Γι’ αυτό, αν φέτος δεν γράψεις όπως ήθελες, μην καταρρεύσεις.

Δεν τελείωσε τίποτα.

Αν δεν περάσεις εκεί που ονειρευόσουν, δεν τελείωσε τίποτα.

Αν περάσεις κάπου και μετά καταλάβεις ότι δεν σου ταιριάζει, δεν τελείωσε τίποτα.

Αν αλλάξεις δρόμο, δεν απέτυχες.

Η ζωή δεν είναι μία πόρτα.

Είναι πολλές πόρτες.

Και πολλές φορές η πόρτα που δεν άνοιξε ήταν αυτή που θα σε έκλεινε μέσα.

Γι’ αυτό κράτα αυτό: Οι εξετάσεις είναι σημαντικές, αλλά δεν είναι η ζωή σου.

Το πτυχίο μπορεί να είναι εργαλείο, αλλά δεν είναι σωτηρία.

Η αξιοπρέπεια δεν βρίσκεται μόνο πίσω από ένα γραφείο.

Και η αποτυχία, πολλές φορές, είναι απλώς η στιγμή που σταματάς να περπατάς στον δρόμο που σου επέβαλαν οι άλλοι και αρχίζεις να ψάχνεις τον δικό σου.

Μη ντρέπεσαι.

Μη σκύβεις το κεφάλι.

Μην αφήσεις κανέναν να σε πείσει ότι είσαι λιγότερο άξιος επειδή δεν ταίριαξες στο καλούπι του.

Το σύστημα θέλει υπάκουους υποψήφιους.

Η ζωή θέλει ανθρώπους ικανούς.

Και εσύ δεν γεννήθηκες για να παρακαλάς για έναν βασικό μισθό.

Γεννήθηκες για να σταθείς όρθιος.

Με μυαλό.

Με χέρια.

Με τέχνη.

Με γνώση.

Με αξιοπρέπεια.

Και, πάνω απ’ όλα, με την ελευθερία να μη χρωστάς την ψυχή σου σε κανέναν. Άρθρο του Μιχάλη Χαιρετάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους