Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΚΟΤΖΑ ΑΝΑΣΤΑΣ — «Ο Τελευταίος Ακρίτας του Πόντου»🛡️🇬🇷 «Ο Σταυρ 🦅 των ξεριζωμένων – Ο θρύλος του Κοτζά Αναστά»⚔️ Πλησιάζοντας η «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο» νομίζω ότι είναι η καλύτερη στιγμή για να μνημονεύσουμε έναν από τους δυστυχώς άγνωστους στο ευρύ κοινό ήρωες Έλληνες οπλαρχηγούς ο οποίος ήταν από τις ηγετικές μορφές κατά την αντίσταση των Ποντίων εναντίον των Οθωμανών στις αρχές του 20ου αιώνα.🇬🇷 Στα βάθη των πυκνών δασών και στις κορφές των βουνών του Πόντου κοντά στην αρχαία Ηράκλεια, εκεί όπου οι άνεμοι ψιθύριζαν αρχαίες προσευχές και η γη αγκομαχούσε από το πόνο και τις δυσκολίες των ανθρώπων, γεννήθηκε ένας νέος με πνεύμα αδάμαστο ο Αναστάσιος Παπαδόπουλος.

Γόνος μικρού χωριού, ορφανός από ελπίδα, αλλά πλούσιος σε πίστη και τιμή, μεγάλωσε με το όνειρο της ελευθερίας.

Όταν το 1915 κλήθηκε να υπηρετήσει στα λεγόμενα «Τάγματα Εργασίας» την παγίδα θανάτου που οι εχθροί έστησαν για να αφανίσουν τον ελληνισμό του Πόντου, κατάλαβε γρήγορα ότι δεν ήταν δουλειά, αλλά φρίκη.

Δεν δέχτηκε να γίνει στοιχείο της καταστροφής. Δραπέτευσε.

Σκαρφάλωσε στα δασωμένα βουνά.

Εκεί όπου το χώμα μύριζε καπνό, θρήνο και φόβο.

Σε ηλικία μόλις είκοσι ετών όταν έπεσε μαχόμενος ο προηγούμενος καπετάνιος ανέλαβε αρχηγός των ανταρτικών σωμάτων.

Με μια σημαία που φορούσε τον ποντιακό 🦅 στον έναν βραχίονα, γνήσιοι συνεχιστές της Ρωμανίας και ένα 🗡️ στο άλλο σύμβολα πίστης και αντίστασης έγινε γρήγορα φάρος για τους κατατρεγμένους.

Ονόμασαν αυτόν τον 🦁 καρδο «Κοτζά Αναστάς». Οι Τούρκοι, με τρόμο, ψελλιζάν «Κοτζά Γκιαούρ». Μα για τον λαό των ανήμπορων και των γυναικόπαιδων που υπεράσπιζε, ήταν Θεός και απελευθερωτής μαζί.

Όταν οι μεραρχίες των αιμοβόρων νεότουρκων του Κεμάλ κατέβηκαν όπως τα άγρια θηρία να ισοπεδώσουν τα πάντα χωριά, ανθρώπους, ψυχές εκείνος και οι σύντροφοί του στάθηκαν αλώβητοι.

Για 95 ολόκληρες μέρες το φθινόπωρο του 1921 έγραψαν με το ίδιο τους το 🩸 μια από τις πιο ηρωικές σελίδες ανεξαρτησίας στον Πόντο ,700 αλλόθρησκοι στρατιώτες εξοντώθηκαν κι εκείνος και ελάχιστοι σύντροφοί του έμειναν όρθιοι φρουροί των κατατρεγμένων.

Και όταν οι εχθροί, κουρασμένοι και ταπεινωμένοι, πρότειναν «αμνηστία» και «ασφάλεια» με αντάλλαγμα την σιωπή εκείνος επέμεινε σε έναν όρο και μόνο να σωθούν οι γυναίκες και τα παιδιά, να φύγουν ασφαλείς από τα βουνά.Δεν έβαλε μπροστά του κανένα συμφέρον παρά μόνο τον σεβασμό στους αδύνατους.

Αλλά η προδοσία που φοβόταν την ελπίδα, δεν άργησε να φανεί για άλλη μια φορά.

Στις 2 Δεκεμβρίου 1922, στο χωριό Eζενούς, μετά την υπογραφή συμφωνίας, δολοφονήθηκε από τσέτες.

Το σώμα του βεβηλώθηκε αποκεφαλίστηκε και το κεφάλι του κρεμάστηκε σε τηλεγραφόξυλο.

Ο αδελφός του που τόλμησε να ζητήσει τη σωρό του δολοφονήθηκε επίσης.

Αλλά το αίμα του, αντί να σβήσει τη μνήμη, άναψε στην καρδιά των Ποντίων μια 🔥 που δεν έσβησε ποτέ.

Το όνομά του ταξιδεύει στις γενιές φρουρός της τιμής, σύμβολο ανδρείας και θυσίας.

Το όνομά του, ως «Τελευταίος Ακρίτας» δεν είναι μόνο μια ιστορία αλλά υπόσχεση να θυμόμαστε.

Να τιμάμε.

Να μην αφήσουμε ποτέ να ξεχαστεί το τίμημα της ελευθερίας. Ο Κοτζά Αναστάς δεν υπήρξε απλώς ένας αντάρτης.

Ήταν το σύμβολο της αντίστασης ενός λαού που έβλεπε τις πατρογονικές του εστίες να χάνονται, μα δεν εγκατέλειπε το δικαίωμα να λέει «είμαι Έλληνας». Ήταν ο τελευταίος ακρίτας, ο φύλακας των συνόρων της μνήμης.

Σήμερα, 104 χρόνια μετά τη θυσία του, το όνομά του ακούγεται όπου χτυπά ποντιακή καρδιά.

Στις λύρες, στα τραγούδια, στα μνημεία, στις αφηγήσεις των παππούδων.

Γιατί όπως έγραψε και ο μεγάλος μας ποιητής Γιάννης Ρίτσος: «Ετούτος δω ο λαός, δε γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του.» Και μπροστά στον Κοτζά Αναστά, ο Πόντος δεν γονατίζει μόνο αλλά περιμένει να αναστηθεί ξανά!!✝️🇬🇷 ✍ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους