Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Νίτσε και Ηράκλειτος: Ο κόσμος παιχνίδι Η συνάντηση του Νίτσε με την σκέψη του Ηράκλειτου συνιστά την συγκλονιστικότερη, την κορυφαία στιγμή της πνευματικής του πορείας.

Η μελέτη του Εφέσιου θα προμηθεύσει στον Νίτσε τις βασικές κατευθύνσεις, που δεν πρόκειται να εγκαταλειφθούν πλέον ποτέ και σε μας την πιο αξιόπιστη παρουσίαση του ηρακλείτιου λόγου.

Εκεί που άλλοι είδαν την σκοτεινότητα της σκέψης, αυτός είδε από τον Ηράκλειτο να εκπέμπεται ένα φως εκτυφλωκτικό, που φωτίζει και απορρυθμίζει τον κόσμο.

Το έν είναι πολλαπλότητα, ο κόσμος θεμελιώνει την ενότητα στην έριδα.

Κοντά σ' αυτές τις σκέψεις και για την ενδυνάμωσή τους, έρχονται οι έννοιες του παιχνιδού και της παιδικότητας.

Δι' αυτών ο Νίτσε παρουσιάζει την δική του, καθαρά προσωπική ερμηνεία του ηρακλείτιου λόγου.

Στέκομαι σε δυο σημαντικά αποσπάσματα: "Ο κόσμος είναι το παιχνίδι του Δία ή σε φυσική ορολογία του πυρός με τον εαυτό του, μονάχα υπό την έννοια τούτη το έν είναι ταυτόχρονα και το πολαπλούν"(Φ.Νίτσε , Η γέννηση της φιλοσοφίας στα χρόνια της ελληνικής τραγωδίας, σελ.53). "Μονάχα το παιχνίδι του καλλιτέχνη και το παιχνίδι του παιδιού μπορούν εδώ κάτω, ν' αυξαίνουν και να χάνονται, να οικοδομούν και να γκρεμίζουν με αθωοσύνη.

Κι έτσι, καθώς ο καλλιτέχνης και το παιδί, το αιώνια ενεργόν πυρ τέρπεται να κατασκευάζει και να καταστρέφει με αθωοσύνη, και τούτο το παιχνίδι το παίζει ο Αιών με τον εαυτόν του"(ό. π. σελ.57).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους