Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αγαπητέ Εγκληματία, Σε συγχωρώ. Σε συγχωρώ όχι επειδή έχω την πολυτέλεια, αλλά επειδή δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.

Ζω την κοινωνία που σε μεγάλωσε.

Ξέρω ότι στην πρώτη μαλακία που έκανες, η μόνη απάντηση θα ήταν μια σφαλιάρα.

Ξέρω ότι κανείς δεν έσκυψε από πάνω σου να σε καταλάβει, να σε ρωτήσει «γιατί», να σου δείξει στοργή.

Ο μόνος τρόπος που σου έδειξαν ήταν η βία.

Ήταν τρόπος που η κοινωνία σου έμαθε πώς να σχετίζεσαι με τους άλλους, πώς να ανήκεις.

Ήταν ο τρόπος που είδες τους γείτονες και τους περαστικούς να σιωπούν στη βία του πατέρα, της μητέρας ή όποιου άλλου.

Βλέπω το βαθύ ρήγμα της κοινωνίας μας, που μας φοράει μια ταμπέλα, μας χωρίζει σε καλούς και κακούς, ικανούς και ανίκανους, πολιτισμένους και άλογους.

Είναι η κοινωνία μας που κάθε φορά που σε ρωτάει «Τι κάνεις;» δεν περιμένει απάντηση.

Φοβάται οτιδήποτε διαφορετικό από το «Καλά είμαι.». Φοβάται γιατί δε σε ρωτάει από νοιάξιμο, αλλά για να ικανοποιήσει ένα εγωιστικό της «καθήκον». Η κοινωνία μας είναι πολύ άρρωστη, για αυτό χάνεται.

Γνωρίζω ότι θα διαβάσεις αυτό το γράμμα.

Γνωρίζω, επίσης, ότι εσύ και ίσως και αυτό που ονομάζεις παρέα σου, θα γελάσετε με αυτά που γράφω.

Το καταλαβαίνω.

Ζω την κοινωνία που σας ανέθρεψε.

Ευτυχώς, θέλω να σου πω, υπάρχει και μια άλλη κοινωνία.

Υπάρχουν και οι άνθρωποι που όταν το παιδί κάνει κάτι «κακό», δεν του ρίχνουν σφαλιάρα.

Το ρωτούν «γιατί» το έκανε.

Του μαθαίνουν να αγκαλιάζει τις παρορμήσεις του, τα στραβά του, και να τα καταλαβαίνει.

Γιατί μόνο έτσι θα μπορέσει να τα θεραπεύσει ή να τα διαχειριστεί.

Είχα την τύχη να βρεθώ με ανθρώπους που έσκαψαν μέσα μου, σε όλα τα σκοτεινά σημεία.

Όλοι έχουμε σκοτεινά σημεία.

Είχα την τύχη να με μεγαλώσουν άνθρωποι που μού έδωσαν και μου δίνουν το περιθώριο και τη δυνατότητα να δουλέψω με τον εαυτό μου.

Για αυτό σήμερα πατάω στα πόδια μου.

Για αυτό δεν φοβάμαι.

Για αυτό συνεχίζω και θα συνεχίσω να παλεύω για αυτό που θεωρώ έναν καλύτερο κόσμο.

Παρακολουθώντας τις αναρτήσεις μου θα έχεις δει όλα τα στάδια του πένθους: άρνηση, θυμός, διαπραγμάτευση, θλίψη, αποδοχή.

Βλέπεις πόσο γρήγορα με έμαθαν να ολοκληρώνω τον κύκλο για να μπορέσω να συνεχίσω. (Γρήγορα, αλλά πολύ ουσιαστικά.) Γιατί αυτό δεν ήταν κάτι που ήξερα.

Το έχτισα με πολύ κόπο και χρόνο.

Η κοινωνία του χωριού μας προτιμά να εγκλωβιζόμαστε σε κάποιο στάδιο…έτσι μπαίνει πιο εύκολα η ταμπέλα, βλέπεις.

Για αυτό δεν σε κατηγορώ.

Δεν τα βάζω μαζί σου.

Πενθώ την κοινωνία μας, που δε σου έδωσε ένα χέρι όταν το χρειάστηκες.

Την κοινωνία μας που δεν σε αγκάλιασε.

Την κοινωνία μας που σε έσπρωξε σε μια γωνιά για να μη σε βλέπει.

Ελπίζω ότι κάποιος θα σε βοηθήσει να βγεις από αυτό που περνάς. Εγώ θα είμαι πάντα εδώ, αν με χρειαστείς. Με κατανόηση, ~η

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους