Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σημερινό άρθρο μου στην εφημερίδα το Βήμα της Κυριακής. Κάποιες σκέψεις για το παιδί και το πώς «εντάσσεται» στο σύγχρονο πολιτισμό.

Και πώς αυτός τα κατασπαράζει. ΤΑ ΠΑΔΙΑ ΚΑΙ Ο ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΣ Το έμβρυο μεγαλώνει σε μια μήτρα που ονειρεύεται, φοβάται, ελπίζει, πλανάται.

Οι γονείς, αδέξιοι, περιμένουν τη γέννηση ενός παιδιού.

Πώς να είναι μητέρα και πατέρας τούς το λένε οι γονείς τους, οι γιαγιάδες, οι φίλοι, η τηλεόραση που ουρλιάζει, το Ινσταγκραμ, τα κότερα, τα πολυτελή αμάξια.

Υπέρτατη αξία η επιτυχία, το χρήμα που αγοράζει τα πάντα.

Ακόμη και τον παράδεισο.

Το παιδί που γεννήθηκε δυσκολεύονται να ακούσουν.

Αυτό, στην αγκαλιά των γονιών, δε νοιάζεται για χρήματα, να γίνει διάσημος.

Μόνο μια ζεστή αγκαλιά, το γάλα-νέκταρ σκέφτεται, μέχρι χορτάτο να αποκοιμηθεί στο μαστό.

Ονειρεύεται να ξανασυναντήσει το γενναιόδωρο στήθος, την αγκαλιά που το κράτησε.

Να γνωρίσει τον πατέρα που αγκαλιάζει τη μητρική αγκαλιά.

Τρεις άνθρωποι σε μια αγκαλιά.

Ναι, αυτός μάλλον κάποτε υπήρξε ο παράδεισος.

Ενώ το παιδί ξεχνιέται στο όνειρο, δίπλα το ετοιμάζουν για ρόλο.

Όχι να παράξει αγάπη, να έχει βλέμμα φωτεινό, όχι να παίξει ποδόσφαιρο για τη χαρά, να χορέψει για να πετάξει στο όνειρο.

Παίζει για να γίνει Ρονάλντο, χορεύει για να είναι Σιλβί Γκιγιέμ.

Αυτό μετράει.

Η λάμψη.

Τίποτα άλλο.

Μια κρεατομηχανή επιθυμιών αναλαμβάνει τα παιδιά για να τα κάνει «κιμά» «χρήσιμους ανθρώπους», μηχανιστικούς ανθρώπους, κι αν δεν τα καταφέρουν μπορούμε να φτιάξουμε ρομπότ και τεχνητή νοημοσύνη.

Τι κι αν δεν έχει συναίσθημα.

Παράγει πλούτο.

Θα μας κάνει θεούς.

Τα παιδιά, τα αγόρια και τα κορίτσια, μπαίνουν στον λαβύρινθο του πολιτισμού όπου τους περιμένει ο Μινώταυρος. Ποιος Θησέας να βρεθεί, ποια Αριάδνη να δώσει το νήμα.

Το εκπαιδευτικό σύστημα είναι ένας Μινώταυρος, το μόνο που ελπίζεις είναι το παιδί σου να είναι «Θησέας» και η κόρη σου «Αριάδνη». Οι άλλοι κινδυνεύουν να χαθούν.

Εδώ ο βασιλιάς Αιγέας πήδηξε από τον βράχο στο Σούνιο στη θάλασσα.

Δεν άντεξε το μαύρο πανί. Στον Ισθμό της Κορίνθου -εκεί που χωρίζει γη και ενώνει τη θάλασσα– έπεσε μια νύφη που τα όνειρά της σκοτείνιασαν.

Όταν στους νέους χάνεται το χρώμα ποιος είναι κοντά τους; Αδιάφοροι τους προσπερνάμε.

Μήπως δεν γνωρίζουν εκπαιδευτικοί, πολιτεία, γονείς ότι το εκπαιδευτικό σύστημα είναι Μινώταυρος; Από τότε που ήμουν παιδί έτσι ήταν.

Όλοι το ξέρουμε· δεν βλέπουμε τίποτα.

Οι έφηβες προχθές κλείδωσαν την πόρτα στον Μινώταυρο.

Δεν ακούσαμε την απελπισία τους.

Έβαλαν τη μουσική που διάλεξαν για το πέρασμα σε έναν κόσμο που φαντάζονταν θα τις καταλάβει.

Αγνοούσαν πως όταν η απόγνωση σε κυριεύει, μαυρίζει και ο παράδεισος.

Πιάστηκαν χέρι χέρι για να μην αφήσουν την ελπίδα να επαναστατήσει. Εμείς θα τα αφήσουμε έτσι να πέσουν; Δεν θα ξυπνήσουμε ούτε τώρα;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους