Πολλοί άνθρωποι που έρχονται στο γραφείο μου -άνθρωποι 50, 60 ή 70 ετών, αλλά και τριαντάχρονοι ή σαραντάχρονοι, άντρες και γυναίκες, που έχουν παραμείνει επί χρόνια σε μακροχρόνιες σχέσεις- φέρνουν...

Πλήρες Κείμενο:

Πολλοί άνθρωποι που έρχονται στο γραφείο μου -άνθρωποι 50, 60 ή 70 ετών, αλλά και τριαντάχρονοι ή σαραντάχρονοι, άντρες και γυναίκες, που έχουν παραμείνει επί χρόνια σε μακροχρόνιες σχέσεις- φέρνουν μαζί τους ένα βαθύ και συχνά καθυστερημένα συνειδητοποιημένο παράπονο: ότι διένυσαν ένα εξαιρετικά επώδυνο ταξίδι, χωρίς να γνωρίζουν πως οι επιλογές τους συχνά εμπεριείχαν συμπεριφορές γνώριμες από τα παιδικά τους χρόνια, οι οποίες είχαν αρνητικό αντίκτυπο στην ψυχική τους ζωή, στην αυτοεκτίμησή τους, στο σώμα τους και στα παιδιά τους.

Πολλοί δεν έμειναν επειδή «δεν έβλεπαν». Έμειναν επειδή ήλπιζαν.

Επειδή επένδυσαν.

Επειδή φοβήθηκαν τη μοναξιά, τη διάλυση της οικογένειας, την κοινωνική έκθεση ή την απώλεια της ταυτότητας που είχαν χτίσει μέσα από τη σχέση.

Κάποιοι έμαθαν να αντέχουν.

Άλλοι να δικαιολογούν.

Άλλοι να σιωπούν.

Και κάποιοι έφτασαν στο σημείο να θεωρούν φυσιολογική μια χρόνια συναισθηματική στέρηση.

Συχνά, οι άνθρωποι αυτοί δεν περιγράφουν μόνο μεγάλα τραύματα ή θεαματικές συγκρούσεις.

Περιγράφουν κάτι πιο ύπουλο: τη σταδιακή διάβρωση.

Την επαναλαμβανόμενη υποτίμηση.

Την απουσία συναισθηματικής ασφάλειας.

Τη μοναξιά μέσα στη συντροφικότητα.

Την αίσθηση ότι για χρόνια ζούσαν σε μια σχέση όπου έπρεπε διαρκώς να μικραίνουν τον εαυτό τους για να χωρέσουν.

Αυτός είναι και ο λόγος που σκέφτομαι να αφιερώσω μια σειρά άρθρων σε πιο συγκεκριμένες συμπεριφορές και σχεσιακά μοτίβα που συναντώ συχνά στην κλινική πράξη.

Όχι για να δαιμονοποιηθούν άνθρωποι ή να δοθούν εύκολες ετικέτες, αλλά για να μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε εγκαίρως μορφές ψυχικής φθοράς που συχνά κανονικοποιούνται μέσα στις μακροχρόνιες σχέσεις.

Θα μιλήσουμε για τη σιωπηλή συναισθηματική εγκατάλειψη, τον έλεγχο που μεταμφιέζεται σε φροντίδα, τη χειριστική ενοχοποίηση, τη μόνιμη ασάφεια και αβεβαιότητα, την ανισότητα και την απουσια αμοιβαιότητας, τη φθορά που προκαλεί η συνεχής ματαίωση, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο κάποιος χάνει σταδιακά την επαφή με τις ανάγκες και τα όριά του.

Γιατί πολλές φορές το πιο οδυνηρό δεν είναι μόνο ό,τι συνέβη μέσα σε μια σχέση.

Είναι η στιγμή που κάποιος αντιλαμβάνεται πόσα χρόνια χρειάστηκε να εγκαταλείψει τον εαυτό του για να τη διατηρήσει.

Και ίσως η αναγνώριση αυτών των μοτίβων να είναι, για αρκετούς ανθρώπους, η αρχή μιας διαφορετικής σχέσης, πρώτα απ’ όλα με τον ίδιο τους τον εαυτό. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους