Η Audemars Piguet για εμένα ήταν και παραμένει το ιερό δισκοπότηρο όχι μόνο για την παγκόσμια αγορά ρολογιών, αλλά και για την αγορά κοσμημάτων. Μια από τις ελάχιστες μάρκες ρολογιών όπου η τιμή τους...
Η Audemars Piguet για εμένα ήταν και παραμένει το ιερό δισκοπότηρο όχι μόνο για την παγκόσμια αγορά ρολογιών, αλλά και για την αγορά κοσμημάτων.
Μια από τις ελάχιστες μάρκες ρολογιών όπου η τιμή τους δικαιολογητο πλήρως και από τα υλικά κατασκευής και από τους μηχανισμούς λειτουργίας και από τα μέταλλα και από το brand της εταιρείας και από τα περιθώρια κέρδους αλλά - το κυριότερο - και από το κοινό το οποίο αντιλαμβανόταν την ομορφιά ενός πιο επιθετικού brutal σχεδιασμού με γωνίες σε μια κοινωνία όπου τα πάντα για κάποιον λόγο πρέπει να είναι ή minimal (εκ της Apple ορμώμενη μόδα) ή “calm dopamine decor” (εκ των Starbucks ορμώμενη μόδα). Η πρόσφατη συνεργασία της AP με την Swatch για την δημιουργία ενός πιο οικονομικά προσιτού ρολογιού τύπου ΑΡ με “Soft Dopamine Neo-Pop Luxury” σχεδιασμό είναι η απόδειξη ότι δεν πρέπει ποτέ σε περιόδους πνευματικής κρίσης να θυσιάζεις τις αρχές σου και τις αξίες σου ως άτομο ή ως εταιρεία για να έχεις πρόσβαση σε ευρύτερο κοινό.
Ειδικά αν δεν έχεις πραγματικά καμία ανάγκη να αυξήσεις τα έσοδα σου, να διευρύνεις το πελατολόγιο σου ή να πιάσεις νέες ηλικιακές κατηγορίες.
Παγκόσμια brand όπως οι ΝΥΤ, η Rolex, ο Economist, η Swatch από το 2010 και μετά άλλαξαν το brand τους με σκοπό να «ταιριάξουν» με τις μάζες να υιοθετήσουν την Woke ατζέντα με την ελπίδα να διευρύνουν το πελατολόγιο τους και να αγγίξουν νέες ομάδες του πληθυσμού.
Αντ’ αυτού και τον πυρήνα του κοινού που τους στήριζε έχασαν (με ελάχιστες εξαιρέσεις στην Rolex) και την αξιοπιστία τους ως Brand και το ειδικό βάρος αναφοράς που είχαν ως ονόματα παγκοσμίως (σημαντικότερο παράδειγμα το Economist). Το συγκεκριμένο rebranding δεν παρατηρείται μόνο στην αγορά μόδας, ρολογιών και κοσμημάτων.
Παρατηρείται σε τεράστιο βαθμό και στα πολιτικά συστήματα τόσο των Ηνωμένων Πολιτειών όσο και ευρωπαϊκών κρατών τα οποία έχουν αρχίσει να «κόβουν τις γωνίες» με σκοπό να αγκαλιάσουν ένα πιο απολιτίκ κοινό.
Τα αποτελέσματα ήταν τα ίδια με αυτά που αναγράφονται παραπάνω.
Η τάση αυτή είναι παγκόσμια και διευρυνόμενη.
Δεν μεταλλάσσει τον κόσμο αλλά τον εκφυλίζει.
Μπέρδεψαν το ρητό «ότι δεν εξελίσσεται πεθαίνει» με το ότι δεν εκφυλίζεται πεθαίνει. Μαύρες Ελενες ΛΟΑΤΚΙ Αχιλλέας και λοιπές αστειότητες της παγκόσμιας «μόδας». Όταν το εκκρεμές στρίψει στο άλλο άκρο μην αναρωτηθείτε τι συνέβη.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους