Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χθες άκουσα για πρώτη φορά το τραγούδι "Nân" της Αλβανίας. Δεν καταλάβαινα όλους τους στίχους.

Κάτι όμως μέσα μου όμως με άγγιξε αμέσως..🥹 Πήγα μετά να δω τη μετάφραση στα ελληνικά… και εκεί κατάλαβα γιατί αυτό το τραγούδι με άγγιξε τόσο βαθιά.

Γιατί εγώ είμαι παιδί μεταναστών.

Και ταυτόχρονα… είμαι κι εγώ μετανάστρια εδώ και 13 χρόνια στην Νορβηγία.. Το 1994 οι γονείς μου πήραν μια απόφαση που μόνο όποιος έχει παιδιά μπορεί να καταλάβει πραγματικά.

Να ξεριζωθούν.

Να αφήσουν πίσω οικογένεια, φίλους, σπίτι, ζωή, γλώσσα, τα πάντα… και να έρθουν στην Ελλάδα για ένα καλύτερο μέλλον για εμάς.

Τότε χιλιάδες οικογένειες έφευγαν από την Αλβανία.

Η χώρα είχε καταρρεύσει οικονομικά.

Υπήρχε φτώχεια, ανασφάλεια, χάος.

Οι άνθρωποι δεν έφευγαν επειδή “ήθελαν να φύγουν”,εφευγαν γιατί έπρεπε.

Και αναρωτιέμαι σήμερα σαν μάνα… Πώς να ένιωσαν άραγε οι γονείς μου τότε; Να φεύγεις από την πατρίδα σου με ένα μικρό παιδί στην αγκαλιά και να μην ξέρεις τι θα συναντήσεις.

Να πηγαίνεις σε μια άλλη χώρα και να ξεκινάς από το μηδέν.

Να φοβάσαι μήπως δεν τα καταφέρεις.

Να δουλεύεις ασταμάτητα μόνο και μόνο για να δώσεις στα παιδιά σου μια ζωή καλύτερη από τη δική σου.

Οι δικοί μου γονείς ήταν άνθρωποι οικογενειάρχες.

Τίμιοι άνθρωποι.

Δούλευαν, πλήρωναν φόρους, σεβάστηκαν τη χώρα που τους φιλοξένησε και πάλεψαν για να σταθούν στα πόδια τους χωρίς να χρωστάνε τίποτα σε κανέναν.

Ο πατέρας μου έχασε άδικα την ζωη του στην Ελλάδα που τοσο αγαπούσε και η μαμά μου αυτην την στιγμη ζει ήδη πάνω απο 30 χρονια στην Ελλάδα και αν την ρωτήσεις αν θα έφευγε ποτέ, θα σου απαντούσε: τρελάθηκες παιδί μου? Να φύγω απο το σπίτι μου? Φυσικά τοσα χρονια για κανενα λογο δεν θελει να ερθει να ζησει Νορβηγία γιατι δεν της αρέσει η ζωη εδω και γιατι δεν θελει να αποχωριστεί την Ελλάδα.

Ναι, υπήρξε ρατσισμός εκείνα τα χρόνια. Πολύς.

Το “Αλβανός” κάποτε ακουγόταν σχεδόν σαν βρισιά.

Ανθρωποι κρίνονταν πριν καν μιλήσουν.

Εγώ όμως στάθηκα τυχερή ευτυχώς,δεν βίωσα τόσο έντονα τον ρατσισμό ίσως γιατί μιλούσα πάντα άψογα ελληνικά, είχα θράσος, δυναμισμό και ποτέ δεν έκρυψα την καταγωγή μου.

Ήμουν πάντα σε φάση: «ΑΥΤΗ είμαι.

Και σε όποιον αρέσω». Δεν ντράπηκα ποτέ για το από πού γεννήθηκα.

Γιατί δεν διάλεξα εγώ το σημείο πάνω στον χάρτη που γεννήθηκα.

Αλλά διάλεξα τι άνθρωπος θα γίνω.

Και ξέρεις τι είναι το πιο παράξενο; Όπως ξεριζώθηκαν οι γονείς μου από την Αλβανία όταν εγώ ήμουν 4 χρονών… έτσι νιώθω σήμερα κι εγώ ότι ξεριζώθηκα από την Ελλάδα.

Όσο περίεργο κι αν ακούγεται αυτό σε κάποιους.

Γιατί εγώ άλλη πατρίδα δεν γνώρισα. Στην Ελλάδα μεγάλωσα.

Ελληνικά έμαθα να γράφω και να σκέφτομαι.

Εκεί έκανα φίλους, αναμνήσεις, όνειρα.

Και μετά βρέθηκα μετανάστρια στη Νορβηγία για 13 χρόνια, κουβαλώντας μέσα μου αυτή τη μόνιμη αίσθηση του ανθρώπου που ανήκει λίγο παντού και λίγο πουθενά.

Και σήμερα θέλω να απαντήσω με τα λόγια που ανέφερε ο Dimitris Savvidis μέσα από τον Ισοκράτη: Στο εργο του Πανηγυρικο ο Ισοκράτης κάπου το 390πΧ προσπαθώντας να ενωσει τις ελληνικές πολεις απέναντι στον αληθινό εχθρό τους Περσες, μετα απο ενα σκληρό εμφύλιο ύστερα απο την λήξη του Πελοπόννησιακου πολεμου εξηγεί οτι: "Έλληνας είναι αυτός που μετέχει της ελληνικής παιδείας" .. Απο τοτε λοιπόν το να λεγεσαι και να είσαι Έλληνας συνδέεται περισσότερο με την παιδεία και τον τρόπο αγωγής παρα με την καταγωγή. Υ.Γ. Το πιθανότερο είναι ότι αυτοί που λένε τέτοιες κουβέντες… δεν ξέρουν καν ποιος ήταν ο Ισοκράτης. 😉

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους