Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το αδιέξοδο της λεγόμενης «ανανεωτικής αριστεράς» μετά την κατάρρευση του ιστορικού κύκλου του Alexis Tsipras και του ΣΥΡΙΖΑ.

H κρίση αυτή δεν είναι ούτε προσωπική ούτε συγκυριακή.

Είναι στρατηγική, ταξική και ιδεολογική.

Η αποτυχία του Τσίπρα δεν ξεκινά το 2023 ή με τον Στέφανο Κασσελάκη.

Ξεκινά το καλοκαίρι του 2015, όταν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, μετά το δημοψήφισμα και το λαϊκό ΟΧΙ, υπέγραψε το τρίτο μνημόνιο.

Για έναν αναλυτή, εκεί κρίθηκε το βασικό ζήτημα: ποιας τάξης τα συμφέροντα υπηρετεί τελικά μια κυβέρνηση όταν συγκρούεται με το κεφάλαιο, την ΕΕ και τους μηχανισμούς του ιμπεριαλισμού. Ο Βλαντίμιρ Λένιν επέμενε ότι δεν υπάρχει «ουδέτερο κράτος». Το κράτος είναι όργανο ταξικής κυριαρχίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ πίστεψε ότι μπορούσε: να παραμείνει μέσα στους μηχανισμούς της ΕΕ και του ευρώ, να καθησυχάζει το εγχώριο κεφάλαιο, να διαπραγματεύεται με τις αγορές, και ταυτόχρονα να εφαρμόζει φιλολαϊκή πολιτική.

Αυτό, από, ήταν κλασική αυταπάτη κοινοβουλευτικού ρεφορμισμού.

Η μαοϊκή κριτική πηγαίνει ακόμη βαθύτερα. Ο Μάο Τσετούνγκ θεωρούσε ότι όταν ένα αριστερό κόμμα αποκόπτεται από τις λαϊκές μάζες και ενσωματώνεται στους κρατικούς μηχανισμούς, αναπτύσσεται νέα γραφειοκρατική ελίτ που τελικά αναπαράγει την κυρίαρχη τάξη.

Αυτό ακριβώς συνέβη με μεγάλο μέρος του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ: επαγγελματοποίηση στελεχών, κοινοβουλευτισμός χωρίς κοινωνική γείωση, επικοινωνιακή πολιτική αντί για λαϊκή οργάνωση, μετατροπή κινηματικών στελεχών σε κρατικό προσωπικό.

Η «ανανεωτική αριστερά» στην Ελλάδα ιστορικά επιχείρησε να συμβιβάσει: την αριστερή ρητορική, την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, και την παραμονή στον πυρήνα της δυτικής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης.

Όμως η ίδια η κρίση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού δεν αφήνει πλέον μεγάλα περιθώρια συμβιβασμών.

Η κυβέρνηση του Κυριάκοu Μητσοτάκη εκφράζει μια επιθετική μορφή σύγχρονου νεοφιλελευθερισμού: ιδιωτικοποιήσεις, απορρύθμιση εργασίας, συγκέντρωση πλούτου, ψηφιακό και επικοινωνιακό έλεγχο, στενή σύνδεση κράτους και οικονομικών ελίτ.

Το πρόβλημα της αντιπολίτευσης είναι ότι μεγάλο μέρος της δεν αμφισβητεί πραγματικά το οικονομικό πλαίσιο εξουσίας.

Διαφωνεί περισσότερο στη διαχείριση παρά στον πυρήνα του μοντέλου.

Αυτό εξηγεί γιατί μεγάλα λαϊκά στρώματα απογοητεύτηκαν: εργατική τάξη, νεολαία, μικρομεσαίοι, άνεργοι, περιφέρεια.

Ο κόσμος δεν είδε ρήξη.

Είδε διαχείριση. Η Νέα Αριστερά εμφανίζει σήμερα τα αδιέξοδα αυτής της παράδοσης σε ακόμη πιο οξυμένη μορφή.

Από τη μια πλευρά υπάρχει η «ιδεολογική καθαρότητα» χωρίς κοινωνική γείωση και από την άλλη η λογική της επιστροφής σε έναν νέο προσωποκεντρικό φορέα γύρω από τον Τσίπρα. Ο Μπίστης σωστά διαβλέπει ότι χωρίς σαφή στρατηγική, οι μικροί σχηματισμοί κινδυνεύουν να γίνουν πολιτικά παραρτήματα ή λέσχες στελεχών.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι: μπορεί να υπάρξει ενιαίο μέτωπο της Αριστεράς απέναντι στη νεοφιλελεύθερη κυριαρχία; Mαι γμπορει αλλά όχι ως απλή εκλογική συγκόλληση κορυφών.

Το «Λαϊκό Μέτωπο» έχει νόημα μόνο όταν στηρίζεται: σε κοινωνικές συμμαχίες, σε ταξική βάση, σε κοινό πρόγραμμα ρήξεων, και σε ενεργή συμμετοχή του λαού.

Ένα πραγματικό προοδευτικό-ριζοσπαστικό μέτωπο θα χρειαζόταν: επαναθεμελίωση του εργατικού κινήματος, ισχυρά συνδικάτα, λαϊκές συνελεύσεις και κοινωνικές δομές, πρόγραμμα δημόσιου ελέγχου στρατηγικών τομέων, προστασία εργασίας και κατοικίας, φορολόγηση μεγάλου πλούτου, σύγκρουση με την ολιγαρχία των ΜΜΕ, δημοκρατικό μετασχηματισμό του κράτους.

Χωρίς βαθιά πολιτισμική και ιδεολογική δουλειά μέσα στην κοινωνία, καμία εκλογική νίκη δεν αρκεί.

Δηλαδή: οργάνωση στη γειτονιά, πολιτική παιδεία, συμμετοχή νεολαίας, νέα λαϊκή κουλτούρα αλληλεγγύης, επανασύνδεση της Αριστεράς με τον καθημερινό άνθρωπο.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα σήμερα δεν είναι μόνο οργανωτικό.

Είναι κρίση αξιοπιστίας.

Μεγάλο μέρος της κοινωνίας πιστεύει ότι «όλοι ίδιοι είναι». Άρα η ανασυγκρότηση της Αριστεράς δεν μπορεί να γίνει μόνο με νέους αρχηγούς ή νέους φορείς.

Χρειάζεται: αυτοκριτική για το 2015-2019, σαφές στρατηγικό σχέδιο, συλλογική ηγεσία, και νέα κοινωνική ρίζωση.Αν αυτό δεν συμβεί, τότε είτε θα συνεχιστεί η κυριαρχία της ΝΔ είτε θα ενισχυθούν αντισυστημικές αλλά δεξιές και ακροδεξιές εκδοχές διαμαρτυρίας.

Γιατί όταν η Αριστερά δεν πείθει ότι μπορεί να αλλάξει υλικά τη ζωή των λαϊκών στρωμάτων, το κενό συχνά το καλύπτει ο αυταρχικός λαϊκισμός.

Η ιστορία της ελληνικής Αριστεράς δείχνει πάντως ότι οι μεγάλες ανασυνθέσεις γεννιούνται συνήθως μέσα από ήττες, διασπάσεις και κρίσεις.

Το ερώτημα είναι αν η νέα γενιά στελεχών θα βγάλει συμπεράσματα στρατηγικής ή αν θα επαναλάβει τον κύκλο: διάσπαση → προσωπολατρία → εκλογικός τακτικισμός → ενσωμάτωση → απογοήτευση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους