Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΥΠΟ ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ; Οχι ! Ειμεθα ετοιμοι να τους βυθισουμε ! Από το 1974 έχουν περάσει 52 χρόνια.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~` Μετά την εισβολή και κατοχή της μισής Κύπρου, η Τουρκία άρχισε να αναπτύσσει μια πολιτική αμφισβήτησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων σε Αιγαίο, Ανατολική Μεσόγειο και παράλληλα συνέχισε να υπονομεύει την ελληνική κυριαρχία στη Θράκη.

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα πώς αντέδρασε σε αυτό; Κατά βάση με τη διατήρηση υψηλών αμυντικών δαπανών, οι οποίες αφορούσαν την αγορά κυρίως ξένων οπλικών συστημάτων.

Επίσης έκανε τη στρατηγική επιλογή ένταξης στην τότε ΕΟΚ και νυν ΕΕ, προκειμένου να αναζητήσει πολιτικά ερείσματα.

Στην πορεία όμως επικεντρώθηκε σε αυτό - που το ίδιο το πολιτικό σύστημα αποκάλεσε - εξυπηρέτηση της διαπλοκής, στο πλάισιο μιας ανεπαρκούς ή ψευδεπίγραφης δημοκρατίας, που παρίστανε ότι εξυπηρετούσε τα λαϊκά συμφέροντα μόνο με παροχές (όσο είχε δανεικά), με ρουσφέτια και με την εξυπηρέτηση των κομματικών μηχανισμών και πελατειών (κύριως το ΠΑΣΟΚ μετά το 1981). Όλα αυτά δημιούργησαν μια σειρά προβληματικών επιχειρήσεων, διαβρώνοντας την παραγωγική υποδομή της χώρας, καθιστώντας την μια εξαρτημένη χώρα, χωρίς ουσιαστική βιομηχανική παραγωγή και χωρίς δική της τεχνολογία.

Για αναπτυξιακό μοντέλο, ούτε λόγος.

Και όλα αυτά οδήγησαν στην χρεοκοπία του 2009, στην υποθήκευση και στη μόνιμη φτωχοποίηση που σε συνδυασμό με το δημογραφικό συνιστούν μια πορεία συρρίκνωσης της χώρας.

Στα κρίσιμα χρόνια του μνημονίου και ειδικά στην 5ετία του ΣΥΡΙΖΑ εγκαταλείφθηκαν και οι εξοπλισμοί.

Οι όποιες αγορές της τελευταίας περιόδου δίνουν μια ανάσα, αλλά δεν επαρκούν, ειδικά αν λάβει κανείς υπ' όψιν την αλματώδη τουρκική οικονομική ανάπτυξη και το τεράστιο εξοπλιστικό πρόγραμμα που έχει εξαγγελθεί.

Σε αυτές τις συνθήκες το εγχώριο πολιτικό σύστημα υποχωρεί συνεχώς στις τουρκικές διεκδικήσεις, έχει επιτρέψει στην Τουρκία να δημιουργεί συνεχώς τετελεσμένα και τελικά ζητά ως λύση, ΄την εθελοντική απομείωση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων υπό το πρόσχημα μιας διεθνούς νομικής διευθέτησης.

Όμως το πρόβλημα είναι ότι η Τουρκία θέλει όλα όσα διεκδικεί και δεν της αρκεί μια μερική ελληνική υποχώρηση.

Και έτσι συνεχίζει να δημιουργεί τετελεσμένα, που μπορεί να μην είναι συμβατά με το διεθνές δίκαιο, αλλά δημιουργούν τετελεσμένα που η Ελλάδα μόνο με πόλεμο θα μπορεί να ανατρέψει.

Έτσι μετά τα Ίμια, το casus beli και το τουρκολυβικό μνημόνιο, έρχεται η θεσμοθέτηση των τουρκικών διεκδικήσεων με νόμο, σε μια εφαρμογή ενός δικαίου ala tourka που αψηφά το διεθνές δικαίο, το οποίο άλλωστε υπάρχει κατ' αρχάς, αλλά πρέπει κάποιος να το εφαρμόζει.

Και αν δεν μπορεί η Ελλάδα να υπερασπιστεί τα δικαιώματά της, δεν θα το κάνει κανείς άλλος για λογαριασμό της.

Και έρχεται πλέον ο κόμπος στο χτένι, που η Ελλάδα πρέπει να διακηρύξει και να διεδικήσει τα δικαιώματά της, αλλιώς τα χάνει ή πρέπει να τα αποκαταστήσει με πόλεμο.

Αν πάντως συνεχίσουμε με αυτή την αδράνεια και φοβικότητα, οι Τούρκοι θα πάρουν de facto στο πεδίο αυτά που το ελληνικό πολιτικό σύστημα θέλει να παραδώσει, και φυσικά θα θελήσουν ακόμη περισσότερα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους