Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η αποφατική περιγραφή του Ἐνός στον Παρμενίδη του Πλάτωνα. «Στο Ένα δεν ανήκει ούτε λόγος ούτε όνομα.

Δεν είναι ούτε όλον ούτε έχει μέρη.

Δεν είναι ούτε ευθύ ούτε κυκλικό.

Δεν βρίσκεται ούτε μέσα σε κάτι άλλο ούτε μέσα στον εαυτό του.

Δεν βρίσκεται ούτε σε κίνηση ούτε σε ακινησία.

Δεν είναι ούτε όμοιο ούτε ανόμοιο με κάτι άλλο.

Δεν είναι ούτε ίσο ούτε άνισο προς οτιδήποτε.

Δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα είναι· ούτε βρίσκεται μέσα στον χρόνο.» 📍Πλάτων, Παρμενίδης 137c–142a (συνθετική παράθεση με αποσπάσματα από τα 137c–142a). 🔎Σχόλιο : Στο απόσπασμα αυτό ο Πλάτων επιχειρεί μια ακραία διανοητική άσκηση: εξετάζει τι συνεπάγεται η υπόθεση ότι το Ἕν είναι απολύτως ένα, χωρίς καμία εσωτερική διάκριση.

Το αποτέλεσμα είναι μια ριζική αποφατική περιγραφή, όπου κάθε κατηγορία του λόγου αναιρείται.

Το κεντρικό σημείο είναι ότι ο λόγος προϋποθέτει πολλαπλότητα: υποκείμενο–κατηγόρημα, ταυτότητα–διαφορά, σχέση–όριο.

Αν όμως το Ἕν είναι όντως ἓν καθ’ εαυτό, τότε δεν μπορεί: να έχει μέρη ή σχήμα (αφού αυτά εισάγουν διάκριση), να βρίσκεται κάπου ή να κινείται (αφού αυτά απαιτούν σχέσεις χώρου- τόπου), να συγκρίνεται ή να σχετίζεται (αφού η σχέση προϋποθέτει περισσότερα του ενός), ούτε καν να είναι μέσα στον χρόνο, γιατί ο χρόνος συνεπάγεται διαδοχή και άρα μη-ενότητα.

Έτσι, το Ἕν καταλήγει ανέκφραστο και άρρητο: δεν είναι ότι «δεν υπάρχει», αλλά ότι υπερβαίνει τις συνθήκες υπό τις οποίες κάτι μπορεί να ειπωθεί ότι υπάρχει. Ο Πλάτων εδώ δεν διατυπώνει δογματικά μια μεταφυσική θέση· δείχνει τα όρια της σκέψης και της γλώσσας όταν προσπαθούν να συλλάβουν το απόλυτο.

Αυτή η Πλατωνική άποψη, θα γίνει αργότερα θεμέλιο της νεοπλατωνικής αποφατικής θεολογίας (ιδίως στον Πλωτίνο), αλλά ήδη στον Παρμενίδη λειτουργεί ως φιλοσοφικό σοκ: μας αναγκάζει να δούμε ότι το ύψιστο αντικείμενο της νόησης ίσως δεν είναι αντικείμενο καθόλου, αλλά όριο του λόγου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους