Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕ 20 ΧΡΟΝΙΑ…. 🐾 ΤηςDora Stathaki Στέκεται μόνος στην πλαγιά, όπως τον περιγράφει ο Όμηρος στην Οδύσσεια.

Παραμελημένος, αλλά ακόμα περήφανος.

Γέρος, ευγενής, με το βλέμμα σοφό και κουρασμένο από τα χρόνια αναμονής.

Μοιάζει με αρχαίο ελληνικό κυνηγόσκυλο, Λακωνικό ή Μολοσσικό, όπως θα ήταν τότε στην Ιθάκη.

Είναι μία σκηνή λίγο πριν αναγνωρίσει τον μεταμφιεσμένο - ρακένδυτο Οδυσσέα και αφήσει την τελευταία του πνοή από χαρά. Ο Άργος, περίμενε τον κύριό του 20 χρόνια.

Τον είδε, κούνησε την ουρά του και έφυγε ήσυχος.

Γιατί μερικές φορές η αφοσίωση είναι ο μεγαλύτερος μύθος.

Πριν φύγει για την Τροία ο Οδυσσέας, ο Άργος θα πρέπει να ήταν 1-2 χρονών. Ο Οδυσσέας τον ασκούσε στο κυνήγι.

Ήταν όμορφο, έξυπνο και δυνατό σκυλί.

Φτιαγμένο για το κυνήγι.

Με ταχύτητα και με πείσμα.

Τολμηρό και επίμονο.

Άγρια κατσίκια, ζαρκάδια και λαγοί δεν του ξέφευγαν εύκολα.

Με όσφρηση απίθανη.

Με μουσούδα προτεταμένη.

Με γερά, ψηλά και λεπτά πόδια.

Με όλα τα χαρακτηριστικά των κυνηγετικών σκυλιών.

Τι χρώμα είχε το τρίχωμα του Άργου; Από το όνομα που του έδωσε ο Οδυσσέας, ο Άργος θα ήταν ένα λευκό σκυλί. Διότι Άργος στην Ομηρική και την Αρχαία Ελληνική σημαίνει λευκός, αργυρόχρωμος.

Είκοσι χρόνια πέρασαν κι ο Άργος αντιστεκόταν στη φθορά και το θάνατο.

Άντεχε τις κακουχίες, την παραμέληση, την κακομεταχείριση.

Άντεχε τα τσιμπούρια που του ρουφούσαν το λιγοστό αίμα.

Άντεχε τις κοπριές των μεγάλων ζώων, πάνω στις οποίες περνούσε τις λίγες μέρες που του απόμεναν, (…κείτο εν πολλή κόπρω ημιόνων τε βοών τε…) . Δεν μπορούσε πια ούτε να σταθεί όρθιος.

Το τέλος του ήταν τόσο κοντά.

Όλα αυτά τα βάσανα ανταμείφθηκαν σε μια στιγμή και μόνο.

Τη στιγμή που ο Αφέντης του πλησίασε κοντά του, (…ως ενόησεν Οδυσσέα εγγύς εόντα…). Κρατούσε την τελευταία μικρή ικμάδα για να του δείξει ότι τον περίμενε.

Δεν μπορούσε τίποτα άλλο να κάνει.

Κούνησε την ουρά, κατέβασε τα αυτιά και τον αποχαιρέτησε!.. Ο Οδυσσέας είδε τον σκύλο του και έχυσε ένα δάκρυ (αὐτὰρ ὁ νόσφιν ἰδὼν ἀπομόρξατο δάκρυ), χωρίς όμως να τον καταλάβει ο Εύμαιος και τον ρώτησε: «Εύμαιε, αλήθεια θαύμα, ο σκύλος που κείτεται στην κοπριά.

Ωραίος στο σώμα είναι, σαφώς δεν ξέρω όμως αν και στο τρέξιμο είναι γρήγορος πέρα απ’ την ομορφιά του, ή έτσι είναι όπως οι σκύλοι των ανδρών γύρω από τα τραπέζια, που μόνο για αυτό τους φροντίζουν οι άνακτες.» (Εὔμαι’, ἦ μάλα θαῦμα κύων ὅδε κεῖτ’ ἐνὶ κόπρῳ. καλὸς μὲν δέμας ἐστίν, ἀτὰρ τόδε γ’ οὐ σάφα οἶδα, ἢ δὴ καὶ ταχὺς ἔσκε θέειν ἐπὶ εἴδεϊ τῷδε, ἦ αὔτως οἷοί τε τραπεζῆες κύνες ἀνδρῶν γίγνοντ’, ἀγλαΐης δ’ ἕνεκεν κομέουσιν ἄνακτες). Κι ο Εύμαιος του απάντησε: «Και βέβαια αυτός εδώ ο σκύλος ήταν ανδρός που χάθηκε μακριά.

Αν τέτοιος ήταν στο σώμα και στα έργα όπως όταν έφυγε για την Τροία και τον άφησε ο Οδυσσέας, αμέσως θα τον θαύμαζες βλέποντας ταχύτητα και δύναμη.

Γιατί κανένα δεν του ξέφευγε βαθιά μέσα στα δάση θήραμα, όποιο κυνηγούσε.

Και ιχνηλάτης ήταν ικανός.

Τώρα όμως τον έχει καταβάλει η λύπη, αφού ο αφέντης του μακριά απ’ την πατρίδα εχάθη, και οι γυναίκες οι αδιάφορες φροντίδα δεν του παρέχουν.» (καὶ λίην ἀνδρός γε κύων ὅδε τῆλε θανόντος. εἰ τοιόσδ’ εἴη ἠμὲν δέμας ἠδὲ καὶ ἔργα, οἷόν μιν Τροίηνδε κιὼν κατέλειπεν Ὀδυσσεύς, αἶψά κε θηήσαιο ἰδὼν ταχυτῆτα καὶ ἀλκήν. οὐ μὲν γάρ τι φύγεσκε βαθείης βένθεσιν ὕλης κνώδαλον, ὅττι δίοιτο· καὶ ἴχνεσι γὰρ περιῄδη. νῦν δ’ ἔχεται κακότητι, ἄναξ δέ οἱ ἄλλοθι πάτρης ὤλετο, τὸν δὲ γυναῖκες ἀκηδέες οὐ κομέουσι). Ο Άργος είναι η απόδειξη ότι ο Όμηρος ήξερε να γράφει για την πιο αγνή αφοσίωση.

Είκοσι χρόνια πίστη σε μια ματιά... Δεν υπάρχει πιο δυνατό φινάλε για έναν σκύλο-ήρωα.

Αγαπητοί φίλοι και φίλες Μυθολόγοι, να έχετε ένα όμορφο Σαββατοκύριακο 💝 #ελληνικηιστορια #greekhistory Βιβλ: Ομήρου Οδύσσεια Εικόνα: ΑΙ. «Είκοσι χρόνια περίμενε.

Μια ματιά του έφτανε. Ο Άργος αναγνωρίζει τον Οδυσσέα και πεθαίνει ευτυχισμένος. Η πιο πιστή αγάπη της Οδύσσειας.» Ραψωδία ρ, στ. 291-327

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους