Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα χωριατάκια έπρεπε να φύγουμε για Γιάννινα ξημερώματα Κυριακής, οπότε για μια ακόμη φορά χάνουμε την τρίτη μέρα του Comicdom.

Έτσι, αναγκαστικά, ο απολογισμός σταματά στο βράδυ του Σαββάτου.

Λοιπόν, είναι αλήθεια ότι οι κομιξ@δες δεν είναι οι ευκολότεροι των ανθρώπων.

Πίσω από τις δυσκολίες τους, όμως, θα δεις πλάσματα με αστείρευτη δημιουργικότητα, ανησυχίες και ευγένεια.

Σ’αυτό το τελευταίο θέλω να μείνω, διότι για μένα δίχως αυτό όλα πάνε στράφι.

Ξεκινάω από τους ανθρώπους του Comicdom, που είχαν κάθε δίκιο να καμαρώνουν το δημιούργημά τους στην τέτοια του εξέλιξη, αλλά με μια συστολή και κάποια γλυκιά αμηχανία.

Μακάρι να έχουν τη δύναμη συνεχίσουν για πολλά χρόνια ακόμη.

Τώρα, για τους/τις δημιουργούς δεν θέλω να πω ονομαστικά, διότι σίγουρα θα αδικήσω πολλούς.

Απλά θα πω ότι για μένα, μιας και δεν έχω τη δυνατότητα να παρακολουθώ την κατάσταση στην πρωτεύουσα, είναι πολύ σημαντικές ακόμη και οι δυο κουβέντες ή ένα χαμόγελο που θα ανταλλάξουμε με μερικούς ανθρώπους, που κάνουν έναν μακρινό φιλοξενούμενο (και όχι ιδιαίτερα κοινωνικό) σαν εμένα να αισθάνεται καλοδεχούμενος, να αισθάνεται σα να συναντά παλιούς φίλους (ε, θα το πω τώρα: νομίζω ότι κάποι@, και παλιότερ@ και νέ@, έχουν ανεβάσει πολύ το επίπεδο και χαίρομαι πολύ που επιστρέφω με συγκεκριμένα έργα, που τα περίμενα καιρό, στο σακίδιό μου). Δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω εδώ την παρέα του ComicStreet, τους καταπληκτικούς και ασταμάτητους ανθρώπους του Comicstrip, τον Νεκτάριο Λ. των εκδόσεων Χαραμάδα / Haramada Publications.

Αφήνω για το τέλος την αναφορά στον Κλεάνθη Αντωνίου από τις εκδόσεις του Αύριο, που μέσα σε μόνο δυο χρόνια κατάφερε να αναδείξει την επικαιρότητα της δημιουργίας με πολιτικό/κοινωνικό προβληματισμό στον χώρο του κόμικ, με σκληρή δουλειά και χωρίς τυμπανοκρουσίες.

Τον ευχαριστώ, βέβαια, και για την εμπιστοσύνη που μου έδειξε τόσο για το «Φάντασμα» και το «Ένα γράμμα από τη Γάζα» όσο και για την δουλειά πάνω στην έκδοση του «12 κανόνες του Αγώνα». Με την ευκαιρία, κρατάω ήδη στα χέρια μου τις νέες του κυκλοφορίες, το «ο γαμημένος πόλεμος» του δασκάλου Ζακ Ταρντί (έχω μια μικρή συνεισφορά στο εξώφυλλο… χεχε!) και το «η κίτρινη ταπετσαρία» της Pliatsiko! Έγραψα ήδη πολλά∙ ας μου επιτραπεί κι ένα τελευταίο.

Το χειρότερό μου ως εκπαιδευτικός είναι η ελεεινολογία της νεολαίας από ένα (σημαντικό) μέρος των συναδέλφων/ισσών μου, αλλά και γενικά της κοινωνίας.

Εγώ, για δυο μέρες έβλεπα χαρούμενα παιδιά, παιδιά με αγάπη για το βιβλίο, μικρά φρικιά, απίστευτα δημιουργικούς/ες cosplayers, αλάνια, παιδιά που συζητούσαν, χαιρόντουσαν, γιόρταζαν, ζούσαν.

Εμένα αυτή η χαρά μού κάνει, γι’αυτή τη χαρά ξυπνάω κάθε πρωί και πηγαίνω στη δουλειά, και πρέπει να πω ότι πήρα μια γερή δόση.

Προχωράμε, αδέρφια! Προχωράμε με όποι@ θέλει να το ζήσει.

Για όλ@ μας, στο έπακρο! ΥΓ Για τα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς δεν θα πω τίποτα ακόμη (δεν το έχω χωνέψει κιόλας, για να πω την αλήθεια...). Ήθελα απλά να σημειώσω εδώ κάποια πράγματα που θα συνεχίσουν να έχουν νόημα ακόμη κι όταν τα βραβεία θα έχουν ξεχαστεί. Ευχαριστούμε για όλα και θα τα ξαναπούμε! ❤️💚🤍🖤

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους