Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν μεγαλώνουμε παιδιά με «ευαισθησία», αλλά με ανθεκτικότητα Όπως, επιμηθώς, συνηθίζουμε στην πατρίδα μας, μετά από κάθε τραγικό γεγονός, όπως το πρόσφατο με τα δύο δύστυχα παιδιά, η δημόσια συζήτηση επιστρέφει σχεδόν μηχανικά στην «ψυχική υγεία». Ακούμε για ψυχολόγους στα σχολεία, για περισσότερες δομές υποστήριξης, γενικώς για περισσότερες παρεμβάσεις.

Όλα αυτά είναι καλά, χρήσιμα και φυσικά, ως ένα σημείο, αναγκαία.

Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν μπορεί να τα αμφισβητήσει.

Όμως, όταν η συζήτηση σταματά εκεί, χάνεται το ουσιώδες: η ψυχική ανθεκτικότητα.

Η ψυχική υγεία αφορά την κατάσταση του ανθρώπου.

Η ψυχική ανθεκτικότητα αφορά την ικανότητά του να στέκεται όρθιος όταν η ζωή γίνεται δύσκολη.

Δεν είναι χάρισμα.

Δεν είναι χαρακτήρας «από τη φύση». Είναι δεξιότητα.

Και όπως κάθε δεξιότητα, καλλιεργείται ή εγκαταλείπεται.

Σχηματικά, θα λέγαμε πως η ψυχική υγεία είναι η συνολική κατάσταση ενός δέντρου, ενώ η ψυχική ανθεκτικότητα είναι το πόσο λυγίζει στον άνεμο χωρίς να σπάει.

Οι αρμόδιοι επιστήμονες τονίζουν πως τα πρώτα χρόνια της ζωής ενός παιδιού είναι καθοριστικά.

Εκεί διαμορφώνονται οι εσωτερικές του βεβαιότητες: αν ο κόσμος είναι ασφαλής, αν οι δυσκολίες ξεπερνιούνται, αν η αποτυχία είναι τέλος ή μάθημα.

Εκεί χτίζεται η αυτοεκτίμηση, η υπομονή, η δυνατότητα διαχείρισης της ματαίωσης.

Με απλά λόγια, εκεί χτίζεται η ψυχική ανθεκτικότητα.

Όχι με θεωρίες, μα από τους γονείς, από τη γονεϊκή στάση.

Ένα παιδί δεν αποκτά ανθεκτικότητα όταν μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον όπου όλοι σπεύδουν να εξαφανίσουν κάθε δυσκολία από μπροστά του.

Δεν δυναμώνει όταν δεν ακούει ποτέ «όχι», όταν δεν αναλαμβάνει ευθύνη, όταν οι γονείς φοβούνται μήπως δυσαρεστήσουν το παιδί τους για να μη «χαλάσει η σχέση». Ξεχνάμε πως τα παιδιά δεν μας θέλουν «φίλους». Τέτοιους έχουν.

Μας θέλουν γονείς.

Η γονεϊκότητα δεν είναι διαπραγμάτευση δημοσίων σχέσεων.

Είναι ευθύνη διαμόρφωσης ανθρώπων.

Σήμερα συναντά κανείς όλο και συχνότερα γονείς που αντιμετωπίζουν τον ρόλο τους σαν κάτι σχεδόν εξωτερικό προς τους ίδιους. «Δεν είναι δική μου δουλειά», «το παιδί πρέπει να αποφασίζει μόνο του», «δεν θέλω να το πιέζω». Μόνο που ένα παιδί δεν χρειάζεται έναν φίλο σαράντα ετών.

Χρειάζεται έναν ώριμο ενήλικα που θα βάλει όρια, θα διδάξει συνέπεια, θα αντέξει τη σύγκρουση και θα παραμείνει παρών ακόμη κι όταν γίνεται δυσάρεστος.

Οι ψυχολόγοι στα σχολεία μπορούν να βοηθήσουν σημαντικά.

Θα στηρίξουν παιδιά που υποφέρουν, θα εντοπίσουν κινδύνους, θα δώσουν διεξόδους.

Δεν μπορούν, όμως, να υποκαταστήσουν την οικογένεια.

Δεν μπορούν να αναπληρώσουν τα πρώτα χρόνια ζωής, όπου το παιδί μαθαίνει να αντέχει, να επιμένει, να ξανασηκώνεται όταν πέφτει.

Σήμερα, η κοινωνία μας μοιάζει να επενδύει όλο και περισσότερο στην προστασία των παιδιών από τη δυσκολία και λιγότερο στην προετοιμασία τους γι’ αυτήν.

Όμως η ζωή δεν γίνεται ευκολότερη επειδή εμείς αποφεύγουμε να τη δείξουμε στα παιδιά μας. Απλώς τα βρίσκει αργότερα ανέτοιμα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους