Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δραπετσώνα, 1930. Σάββατο βράδυ. Λάσπη, παράγκες, φτώχεια όλη την εβδομάδα. Αλλά το Σάββατο... το Σάββατο άναβαν τα φανάρια στην αλάνα.

Ο λυράρης, ο μπάρμπα-Κώστας από την Κερασούντα, καθαρίζει τη λύρα με το μανίκι.

Δίπλα ο νταουλτζής, χτυπάει το νταούλι μια φορά να στήσει τα αυτιά η γειτονιά. «Σέρρα». Ο Πυρρίχιος.

Οι άντρες μπαίνουν πρώτοι στον κύκλο. Ξυπόλητοι.

Τα πόδια χτυπάνε τη γη. Τακ-τακ-τακ.

Δεν είναι χορός.

Είναι όρκος. «Είμαι εδώ.

Δεν πέθανα. Ο Πόντος ζει». Μπαίνουν και οι γυναίκες.

Μαύρα μαντήλια, αλλά τα μάτια φωτιά.

Τα παιδιά κοιτάνε από τις πόρτες των παραγκών και μαθαίνουν.

Έτσι χορεύει ο Πόντιος: με την ψυχή όρθια.

Τα φανάρια τρεμοπαίζουν.

Η σκόνη σηκώνεται για 10 λεπτά δεν υπάρχουν πρόσφυγες.

Υπάρχουν μόνο Πόντιοι.

Όπως στον Πόντο.

Όπως πριν το 1922.

Όταν σταματάει η λύρα, πέφτει σιωπή.

Μετά ένας γέρος φωνάζει: «Ακόμα έναν!» και γελάνε, πρώτη φορά γελάνε από τότε που πάτησαν Ελλάδα. Αυτό τους έσωσε. Όχι το ψωμί. Η λύρα. Άννα Δανάλη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους