Original Post

Πλήρες Κείμενο:

𝚼𝚺𝚻𝚬𝚸𝚶𝚪𝚸𝚨𝚽𝚶 𝚳𝚰𝚨𝚺 𝚨𝚳𝚬𝚸𝚰𝚱𝚨𝚴𝚶𝚱𝚰𝚴𝚬𝚭𝚰𝚱𝚮𝚺 𝚺𝚼𝚴𝚨𝚴𝚻𝚮𝚺𝚮𝚺 Τι ακριβώς αποφάσισαν, φαίνεται πως το γνωρίζουν μόνον οι ίδιοι... Πάντως, πίσω από την φυσική μυστικοπάθεια της Κίνας και τις ανοιχτές μεγαλοστομίες των Η.Π.Α., λανθάνουν τα διεστώτα, αντάμα με τα κοινά συμφέροντα, καθώς και ο απολογισμός της «Επικής Οργής» (28η Φεβρουαρίου 2026-8η Απριλίου 2026), ενός σύντομου μα εκτεταμένου αεροναυτικού πολέμου, που στάθηκε μια μόνον φάση μιας πολυετούς σύρραξης στην Μέση Ανατολή (7η Οκτωβρίου 2023-σήμερα). Η αλήθεια είναι πως το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, σαν προορίζονταν για στρατιωτικούς σκοπούς, δεν υπήρξε ποτέ αληθινά επιθυμητό από καμιά μεγάλη δύναμη ως τώρα.

Αλλιώς τι θα παρεμπόδιζε επί τουλάχιστον ένα τέταρτο του αιώνα μια πυρηνική υπερδύναμη, όπως φερ’ ειπείν την Ρωσία ή την Κίνα, να χαρίσει έστω την ατομική βόμβα στο Ιράν, εάν αυτό αποτύγχανε συνεχώς επί μακρόν να την κατασκευάσει; Το Ιράν ποτέ δεν συμβιβάστηκε πλήρως με αυτήν την διεθνή κατακραυγή κατά του πυρηνικού του προγράμματος, όπως αποτυπώνεται στις αλλεπάλληλες Αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών 1696/2006, 1737/2006, 1747/2007, 1803/2008, 1835/2008, 1929/2010, 2231/2015… Απότοκος της άρνησης του Ιράν να συμβιβαστεί με αυτήν την δυσμενή πραγματικότητα, ήταν παρά τις διεθνείς αποφάσεις, να κρατά στα έγκατά του, ειδικά μετά την αποχώρηση των Η.Π.Α. το 2018 από το «Κοινό Ολοκληρωμένο Σχέδιο Δράσης» που είχε συμφωνηθεί το 2015, περίπου μισό τόνο εμπλουτισμένου ουρανίου, σε ποσοστό άνω του 60%, δηλαδή σε επίπεδα ικανά για την κατασκευή μιας ενδεκάδας ατομικών βομβών, και δυσανάλογα δυσθεώρητα προς το ποσοστό εμπλουτισμού που προορίζεται για ειρηνική χρήση, συνήθως 3-5% ή σπανίως έως 20%. Λόγω της αποδεδειγμένης σχετικότητας της επιτυχίας του «Πολέμου των Δώδεκα Ημερών» (13-25 Ιουνίου 2025) παρά τους τότε αμερικανικούς πανηγυρισμούς, εξαπολύθηκε η «Επική Οργή» (28η Φεβρουαρίου 2026-8η Απριλίου 2026), για να αφανίσει μεταξύ άλλων την «πυρηνική σκόνη» του Ιράν κατά την εξαπλουστευτική περιγραφή του Προέδρου των Η.Π.Α. Ως απάντηση στην «Επική Οργή», το Ιράν έκλεισε τα Στενά του Ορμούζ (4 Μαρτίου 2026) με αποτέλεσμα να θίξει την παγκόσμια οικονομία, και να εμπλέξει εμμέσως πλην σαφώς την Κίνα, η οποία νοιάζονταν να τροφοδοτείται ακαταπαύστως με πετρέλαιο από τον Περσικό Κόλπο.

Ως εκ τούτου, η Κίνα βλάφθηκε από την «Επική Οργή», ένα πλήγμα κατά του κινεζικού οικονομικού δράκοντα, που όμως δεν εκτιμήθηκε δεόντως από κανέναν στην Δύση λόγω του δίδυμου παρόμοιου πλήγματος που υπέστη η Ευρώπη, μέσω της πρόκλησης στασιμοπληθωρισμού, αλλά και των ευρύτερων κλυδωνισμών της παγκόσμιας οικονομίας.

Παρά την ευκαιρία που έδωσαν οι Η.Π.Α. στο καθεστώς του Ιράν μέσω της λήξης του αεροναυτικού τους πολέμου την 1η Μαΐου 2026 λόγω του εσωτερικού αμερικανικού δικαίου και της παρεμπόδισης της συνέχισης των επιχειρήσεων από το Κογκρέσο, φαίνεται πως οι σκληροπυρηνικοί Φρουροί της Επανάστασης, το παραστρατιωτικό σκέλος του ιρανικού καθεστώτος, έχοντας υποσκελίσει τους Μουλάδες, την άλλοτε κραταιά, οπισθοδρομική μα διανοουμενίστικη θρησκευτική ηγεσία, αρνούνται να παραδεχθούν πως έχασαν, αδιαφορώντας εάν η χώρα τους καταστραφεί περαιτέρω στην περίπτωση ενός νέου πολέμου, προφανώς στοιχηματίζοντας μεταξύ άλλων στην υποστήριξη της Κίνας για την συνέχιση της σύρραξης.

Εν μέσω αυτής της κρίσιμης κατάστασης στην Μέση Ανατολή, έλαβε χώρα η πρόσφατη, ιστορική συνάντηση του Ντόναλντ Τραμπ με τον Σι Τζινπίνγκ, στο Πεκίνο, με διαβουλεύσεις στο Παλάτι του Λαού και στην απρόσιτη έδρα, το άβατο της ηγεσίας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας (13-15 Μαΐου 2026). Συζητήθηκαν προφανώς τα πάντα, από το παγκόσμιο εμπόριο και τις οικονομικές σχέσεις, έως τα σημεία των συγκρούσεων, τα Στενά του Ορμούζ και το ζήτημα της Ταϊβάν. Ο Αμερικανός Πρόεδρος χαρακτήρισε «μεγάλη επιτυχία» την συνάντηση, χωρίς όμως στην πραγματικότητα να κοινοποιήσει τι ακριβώς αποφασίστηκε, πέραν κάποιων ασαφών αναφορών του σε μια αύξηση των κινεζικών αγορών αμερικανικών προϊόντων και μιας προκαταρκτικής αποθάρρυνσης της Ταϊβάν, να προβεί στην ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της. Ο Γενικός Γραμματέας της Κίνας ζήτησε ειρήνη, επικαλούμενος μια γενική καταστροφή που μπορεί να προκληθεί αν οι Η.Π.Α. και η Κίνα πέσουν από κοινού στην «Παγίδα του Θουκυδίδη»… Πόλεμος ή ειρήνη; Θα ξεκαθαρίσουν οι Κινέζοι στο καθεστώς του Ιράν πως πρέπει να παραδώσει την «πυρηνική σκόνη», αλλιώς να μην ποντάρει σε καμία κινεζική βοήθεια αν ένας νέος αμερικανικός πόλεμος ξεσπάσει, και να ανοίξει αυθωρεί και παραχρήμα τα Στενά του Ορμούζ γιατί αλλιώς πλήττεται η κινεζική οικονομία; Ή τελικά θα εξαναγκαστούν οι Η.Π.Α. σε ένα νέο και μεγαλύτερο στρατιωτικό σφυροκόπημα του ήδη κοπανημένου Ιράν για να πειστεί να ενδώσει; Λόγω αυτού του φοβερού σινικού διλήμματος, ο Πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαδίμηρος Πούτιν, αναμένεται να επισκεφθεί κατόπιν επίσημης κινεζικής προσκλήσεως το Πεκίνο (19-20 Μαΐου 2026). Εν κατακλείδι, όλα αυτά προγραμματίστηκαν άλλωστε να επανασυζητηθούν, μεταξύ του Ντόναλντ Τραμπ και του Σι Τζινπίνγκ, αυτήν την φορά στην Ουάσινγκτων, στις 24 Σεπτεμβρίου 2026, με την επιπολάζουσα αμερικανική προσδοκία για έναν οριστικό πλην τελειωτικό διακανονισμό τότε…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους