Η Κύπρος κατέχει πλέον επισήμως την πρώτη θέση στην Ευρώπη σε εξάντληση στο τέλος της εργάσιμης ημέρας, αγγίζοντας το 44% ,ενώ στην Ελλάδα, 4 στους 10 εργαζόμενους δουλεύουν 6 ή 7 μέρες την εβδομάδα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αυτά δεν είναι απλώς νούμερα που αφορούν “κάποιους-κάπου”, αλλά η ακτινογραφία μιας αγοράς που έχει χάσει κάθε επαφή με τη λογική.

Ξέρετε όμως τι είναι πραγματικά άξιο σχολιασμού; Όχι τα ίδια τα νούμερα, αλλά το πώς τα αντιμετωπίζει η "αφρόκρεμα" της τοπικής επιχειρηματικότητας.

Η πλειονότητα των διοικήσεων τα βλέπει, αναγνωρίζει την κατάσταση που περιγράφουν αλλά δεν κάνει απολύτως τίποτα ή για να ακριβολογούμε, κάνει κάτι πολύ χειρότερο: τα θεωρεί απόδειξη αφοσίωσης. "Τα παιδιά εδώ δουλεύουν σκληρά", λένε στα διοικητικά συμβούλια με ένα ύφος γεμάτο περηφάνια, σαν να είναι επίτευγμα το να βλέπεις τον άνθρωπό σου να καταρρέει πάνω στο πληκτρολόγιο στις 8 το βράδυ.

Αν είσαι εργαζόμενος και νιώθεις οργή διαβάζοντας αυτές τις γραμμές, θέλω να ξέρεις το εξής: η οργή σου είναι η απολύτως λογική αντίδραση σε ένα τόσο παράλογο σύστημα.

Σε ώριμες αγορές, η επιχειρηματικότητα βασίζεται στη μέτρηση της παραγόμενης αξίας.

Στην ελληνική και κυπριακή αγορά, επιμένουμε να εξισώνουμε τον χρόνο παρουσίας με την αξία που παράγεται.

Ο manager που μένει στο γραφείο μέχρι τις 9 το βράδυ, ακόμα κι αν απλώς στέλνει ανούσια emails, θεωρείται "πιστός στρατιώτης" ενώ εκείνος που έχει στήσει τα σωστά συστήματα, τελειώνει τη δουλειά του στις 5 και πιάνει με ακρίβεια τους Βασικούς Δείκτες Απόδοσης (KPIs), τίθεται υπό αμφισβήτηση. “Μήπως δεν έχει αρκετή δουλειά;" αναρωτιέται ο μέσος τοπικός εργοδότης.

Κάπως έτσι λοιπόν, σε αυτό το σύστημα, τιμωρείται η αποτελεσματικότητα και επιβραβεύεται η εξάντληση.

Ας μιλήσουμε όμως και την ωμή γλώσσα της αγοράς.

Η ζημιά δεν περιορίζεται στο γεγονός ότι ο εργαζόμενος καταρρέει αλλά ότι ένας οργανισμός που λειτουργεί υπό καθεστώς χρόνιου στρες, ουσιαστικά σαμποτάρει τον εαυτό του γιατί ένας εξαντλημένος εργαζόμενος παίρνει απίστευτα κακές αποφάσεις τις κρίσιμες στιγμές.

Το χειρότερο όμως είναι η αιμορραγία ταλέντου (Brain Drain) γιατί όταν το περιβάλλον είναι τοξικό, ποιοι φεύγουν πρώτοι; Αυτοί που μπορούν, αυτοί που έχουν επιλογές και μένουν μόνο όσοι δεν έχουν καμία άλλη εναλλακτική.

Αυτό τελικά δεν είναι επιχειρηματική στρατηγική αλλά μια πορεία προς τον γκρεμό με τα μάτια κλειστά.

Η έρευνα της Eurofound το φωνάζει χρόνια τώρα: Η υπερεργασία δεν αυξάνει την παραγωγικότητα αλλά το μόνο που καταφέρνει είναι να αυξάνει τις αναρρωτικές άδειες και την εναλλαγή προσωπικού (Staff Turnover). Οπότε το ερώτημα του 1 εκατομμυρίου είναι το εξής: Ποιος πραγματικά ωφελείται από αυτή τη νοοτροπία; Εδώ η κυνική απάντηση είναι: Ο εργοδότης που δεν έχει επενδύσει ούτε ένα ευρώ στη διοίκηση, στις διαδικασίες και στην οργάνωση γιατί το να μετράς "ώρες στην καρέκλα" είναι το αγαπημένο άθλημα του τεμπέλη manager.

Αν δεν υπάρχουν δομές τις αναπληρώνεις με εξοντωτικά ωράρια και αν η εταιρεία σου δεν έχει μια ξεκάθαρη Πρόταση Αξίας (Value Proposition) για την αγορά, την αναπληρώνεις πιέζοντας το προσωπικό σου να βγάλει από τη μύγα ξύγκι.

Η κουλτούρα της υπερεργασίας δεν είναι σημάδι υψηλών στόχων αλλά το απόλυτο σύμπτωμα διοικητικής ανεπάρκειας.

Ο εργαζόμενος που σου λέει "μέχρι εδώ, σχολάω", δεν αδιαφορεί για το project όπως πιστεύουν όλα τα “παλιά μυαλά” . Διαχειρίζεται με επαγγελματισμό το μόνο πραγματικό κεφάλαιο που διαθέτει: την ενέργειά του και την ικανότητά του να σκέφτεται καθαρά την επόμενη μέρα.

Η εξάντληση δεν παράγει αφοσίωση αλλά απλώς πυροσβέστες που κάνουν μόνιμη διαχείριση κρίσεων (Crisis Management), αντί να λύνουν τα πραγματικά προβλήματα.

Το να δουλεύεις μέχρι να πέσεις δεν είναι "επαγγελματισμός" αλλά κάτι που η τοπική αγορά αρνείται πεισματικά να αποκαλέσει με το σωστό του όνομα: Εκμετάλλευση της ανικανότητας του ηγέτη να ηγηθεί.

Αν σου άρεσε το περιεχόμενο του post και πιστεύεις οτι μπορεί να φανει χρήσιμο σε κάποιον, κοινοποιησέ το.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους