Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Εχθές βρέθηκα στην Καστοριά και παρακολούθησα την παράσταση "Ένα ξύπνημα την άνοιξη" βασισμένο στο έργο του Φρανκ Βεντεκιντ, από την φοιτητική ομάδα karavani.kastoria υπό την αιγίδα του συλλόγου Σπασμένο Ρόδι.

Δεν ήταν παράσταση, ήταν ουρλιαχτό.

Και εξηγώ.

Το έργο πραγματεύεται την τραγική ανικανότητα των ενηλίκων να καταλάβουμε ή έστω να ακούσουμε τα παιδιά μας, καθώς και την τεράστια υποκρισία, που μας δέρνει γενικά.

Σαν να μας κρατησαν έναν καθρέφτη χθες τα παιδιά και με τάραξε αυτο που είδα.

Το ότι ο 23χρονος Νίκος Καπλανίδης επέμενε (γιατί επέμενε) να ανεβάσει αυτό το συγκεκριμένο έργο, με βρηκε απροετοίμαστη.

Ετσι, γιατί το ένιωθε, γιατί ήθελε να εκφράσει το μέσα του.

Είναι κρίμα που η αίθουσα δεν ήταν γεμάτη (καθολου άσχετο γεγονός, με ο,τι συμβαίνει γύρω μας), αλλά κι αυτό ακόμα δείχνει πόσο θαρραλέα ήταν η επιλογή.

Θα μπορούσαν να ασχοληθούν με μια ελληνική ταινία ας πούμε, να περάσουν τέλεια και να εχουν πολύ κόσμο.

Θα ήταν μια χαρά κι έτσι.

Όχι όμως.

Η ομάδα είχε την ανάγκη να μιλήσει.

Έτσι το κατάλαβα, ως αναγκη.

Δεν κάνανε ακόμα μια παράσταση, μας κοίταξαν στα μάτια και μας άρπαξαν από τα μούτρα. Απλά. Καθαρα. Έντιμα.

Αποφάσισαν να ανέβουν πάνω στη σκηνή για να πουν κάτι.

Και το είπαν.

Μπράβο. (Σήμερα 19.00 είναι η τελευταία. Πάτε.

Και μην πέφτουμε από τα σύννεφα, όταν τα παιδιά πέφτουν από τις ταράτσες, ενώ γενικά σφυρίζουμε αδιάφορα.)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους