Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θυμάσαι που σου 'λεγα ότι η ζωή δε σε ρωτάει ΠΟΤΕ αν είσαι έτοιμος...Σου λέει απλά ΜΑΖΕΨΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΦΥΓΕ; Και μεις φύγαμε.

Έτσι ξεκινήσαμε για τη Ρόδο.

Μ’ ένα μωρό στην αγκαλιά, δύο πτυχία, μηδέν λεφτά κι άπειρο ΘΡΑΣΟΣ.

Μαθηματικός ο Νίκος, θεατρολόγος εγώ. (Αυτός δηλαδή ήξερε από εξισώσεις κι εγώ από δράματα.) Ιδανικός συνδυασμός για να πάρεις το παιδί σου και να φύγεις σε νησί ΧΩΡΙΣ να έχεις καν προσληφθεί ακόμα. (Πολύ μυαλό...τι να σου πω 🙄). Ούτε δουλειά είχαμε, ούτε δρόμους ξέραμε, ούτε ανθρώπους… ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ! Και παρ’ όλα αυτά, εμείς είχαμε ήδη κλείσει σπίτι.

Τηλεφωνικά. "Ναι κοπελιά, πολύ καλό το σπίτι.

Με χαρακτήρα!" Και κάπως έτσι ξεκινήσαμε.

Το αυτοκίνητο να 'ναι τιγκαρισμένο μέχρι το ταβάνι.

Το πορτμπαγκάζ δεν το άνοιγες ούτε για πλακα.

Ήμασταν λες και φεύγαμε μετανάστες Γερμανία. Ποια Γερμανία δηλαδή; Αυστραλία πες καλύτερα.

Μιλάμε… το τι υπήρχε εκεί μέσα δεν περιγράφεται! Καρότσι που δεν έκλεινε με τίποτα, κατσαρόλες, σεντόνια, παιχνίδια, πάνες για ΧΙΛΙΑ χρόνια.

Τα δε χαρτιά υγείας; Εκεί να δείτε... Λες και θα γινόταν πόλεμος και μας θα μας έπιανε κόψιμο ΟΛΗ μέρα. Ο Νίκος όλο νεύρα -Καλά, τι πήρες εδώ; -Τ’ απολύτως απαραίτητα! -120 ρολά χαρτί υγείας; Όλη μέρα θα χέ@@@@@; Η μάνα μου να κρατάει τάπερ και να φωνάζει -Πού θα τα βάλετε όλα αυτά; (θα σου 'λεγα τώρα μάνα πού θα τα βάλουμε αλλά έχε χάρη...) -Θα χωρέσουν! -Το παιδί πού θα κάτσει; -Θα βρούμε χώρο! -Τα τάπερ μην ξεχάσετε! Έχω φτιάξει σπανακοτυρόπιτα! -Πού να τη βάλουμε ρε μάνα τη σπανακοτυρόπιτα; -Στρίμωξέ τη μπροστά στα πόδια του παιδιού.

Αύγουστος ήταν θυμάμαι.

Ο ήλιος καυτός να μας χτυπάει κατακούτελα.

Το air condition να φυσάει ζεστό αέρα και το Honda του Νίκου να βράζει.

Το μωρό να κλαίει ασταμάτητα και 'μείς να 'μαστε στα όρια νευρικής κρίσης. -Βρες κάνα πάρκινγκ να σταματήσουμε επιτέλους! Δεν τ' ακούς το παιδί που κλαίει; -Και τι θες να κάνω τώρα δηλαδή; Βρήκα πάρκινγκ και δεν σταμάτησα; -Κάνε λίγο εδώ στην άκρη! -Πού στην άκρη; Μες στην εθνική; Φτάνουμε στο λιμάνι. ΧΑΟΣ.

Αυτοκίνητα, κόρνες, μηχανάκια να περνάνε δίπλα μας ΖΒΙΝΝΝΝ ΖΒΙΝΝΝΝ ΖΒΙΝΝΝΝ. Μπαίνουμε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ στο καράβι.

Εγώ με το παιδί αγκαλιά, μια μακριά φούστα, το μαλλί πιασμένο όπως όπως, ύπνος μηδέν (αξιοπρέπεια επίσης) και ΞΑΦΝΙΚΑ παρατηρώ όλοι να με κοιτάνε.

Κι όταν λέω όλοι, εννοώ ΟΛΟΙ. (Καλά ποια είμαι; Η Μόνικα Μπελούτσι του Αιγαίου;😜) Ένας τύπος παραλίγο να πέσει πάνω σε κολώνα απ’ το πολύ το χάζεμα. 👀 Σε κάποια φάση λέω στον Νίκο -Γιατί με κοιτάνε έτσι ρε συ; -Ε… δεν ξέρω. (Χρήσιμος όπως πάντα.) Εκείνη την ώρα με πλησιάζει μια γιαγιά.

Με πιάνει απαλά απ’ το μπράτσο, σκύβει στο αυτί και μου λέει ''Κορίτσι μου… η φούστα σου έχει πιαστεί στο βρακί σου… Παγώνω. …και φαίνεται ΟΛΟΣ ο κώλος σου! Ν' ΑΝΟΙΞΕΙ Η ΓΗ ΝΑ ΜΕ ΚΑΤΑΠΙΕΙ! 🫣 (Να πέσω στη θάλασσα και να με φάνε τα σκυλόψαρα!) Η καταραμένη η φούστα να 'χει μπλεχτεί στο βρακί μου και να περπατάω στο πλοίο λες και κάνω οντισιόν για βίντεο κλιπ του 2013! Και δεν είχε φανεί λίγο. ΟΧΙ. ΕΙΧΕ ΒΓΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΕΞΩ.🫪 Και τότε βλέπω ότι ΕΙΧΑ ΒΑΛΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΟΥΤΙΕΝ ΑΝΑΠΟΔΑ! (για να μη με ματιάζουν τρομάρα μου) "Τέλεια Βάσω! Μπράβο! Συνέχισε! Έτσι όπως πας ΘΑ ΣΕ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΑΓΑΛΜΑ σε λίγο στο λιμάνι!" Όλο το ταξίδι το περάσαμε καθισμένοι σε πλαστικές καρέκλες στο κατάστρωμα.

Το μωρό να 'χει αποκοιμηθεί πάνω σε μπουφάν. κι εγώ να φοβάμαι να κοιμηθώ.

Μη τυχόν και μου αρπάξει κανένας το παιδί. (Λες και υπήρχε άνθρωπος που θα λεγε “αυτό το κουρασμένο μωρό θέλω!”) Φτάνουμε Ρόδο.

Και να 'χω κι εκείνη την περίεργη αίσθηση στο στομάχι.

Ότι ξεκινάει κάτι ΜΕΓΑΛΟ. (ή ότι κάναμε τη μεγαλύτερη ΒΛΑΚΕΙΑ της ζωής μας) Ο Νίκος να οδηγάει κι εγώ από δίπλα να κρατάω αυτό το αναθεματισμένο το GPS σαν να κρατάω τη μοίρα μας.

Παναγία μου! Αυτή η γυναικεία φωνή να μας μιλάει λες και μας σιχαίνεται εμάς προσωπικά. -Στρίψτε αριστερά. -Πού αριστερά κυρά μου; Στο λιμάνι είμαστε! Στα καράβια να μπούμε; -Σε 50 μέτρα...κάντε στροφή 180 μοιρών -Στη θάλασσα θα μας ρίξει αυτή! Ο Νίκος να ιδρώνει και να εκνευρίζεται -Καλά το βάζεις; -Εγώ σου φταίω τώρα; -Αυτό μας πάει στη μαρίνα! -Αυτό είναι ηλίθιο! Φτάνουμε έξω απ' το σπίτι.

Σκοτάδι πίσσα.

Ησυχία νεκρική. (Ούτε γάτα κολοβή δεν περνούσε.) Χτυπάμε το κουδούνι. Τίποτα. Ξαναχτυπάμε. Σιωπή.

Κοιταζόμαστε με τον Νίκο.

Αυτό ήταν! Μας κορόιδεψαν! Πήραν την προκαταβολή κι εξαφανίστηκαν! Παίρνουμε τηλέφωνο τον ιδιοκτήτη ''Ναι γεια σας… είμαστε έξω.

Πού είναι το κλειδί; Πού; Κάτω απ' τη γλάστρα;'' (Εντωμεταξύ έξω απ' το σπίτι να υπάρχουν οκτακόσιες γλάστρες) Εκείνη την ώρα, σας το ορκίζομαι, ήθελα να μπω ξανά στο καράβι και να φύγω. Ο Νίκος να σηκώνει γλάστρες.

Το μωρό να κλαίει.

Εγώ με τον φακό του κινητού στο χέρι, χωμένη μέσα στις γλάστρες τόσο πολύ που άμα με πότιζες θ' άνθιζα κιόλας.

Και ξαφνικά ο Νίκος σηκώνει το χέρι θριαμβευτικά ''ΤΟ ΒΡΗΚΑ!'' Πλησιάζω με τον φακό. ''Νίκο… αυτό δεν είναι κλειδί.

ΓΑΤΟΚΟΥΡΑΔΑ είναι 🙄 Το βρίσκουμε τελικά, που λέτε και μπαίνουμε στο σπίτι.

Μύριζε κλεισούρα και μούχλα.

Η πόρτα να κάνει έναν ήχο λες και μας ικετεύει για βοήθεια.

Ο καναπές; Καλά είσαι... Εκεί πάνω, μα το Θεό, είχε πεθάνει άνθρωπος! Εκείνη την ώρα ακούγεται ένας ήχος απόκοσμος. Ένα ΒΒΒΡΡΡΣΣΣΡΡΡΠΠΠΠ.

Σας λέω, αυτό δεν ήταν ανθρώπινος ήχος.

Ήταν σαν να έσκασε λάστιχο νταλίκας -Τι ακούστηκε έτσι; -Το παιδί ΧΕΣΤ@@@! (Αυτό να χαμογελάει γαλήνιο σαν Βούδας.) Ανοίγω την πάνα.

Δε μιλάμε για ένα απλό χέ@@@ ρε παιδιά... Μιλάμε για βιβλικό γεγονός.

Από αυτά που ακούς τον ήχο κι αλλάζεις θρήσκευμα. -Νίκο φέρε μωρομάντηλα! -Πού είναι; -Δεν ξέρω, εσύ τα 'βαλες μέσα! -Όχι! Εσύ τα 'βαλες! -Αν τα είχα βάλει εγώ θα σε ρωτούσα τώρα; (Να ψάχνει πανικόβλητος) -Βρήκα χαρτοπετσέτες! -Αυτές είναι από τυρόπιτα! -Και τι να κάνω τώρα; -ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΝΙΚΟ! ΝΑ ΤΟ ΣΕΡΒΙΡΟΥΜΕ; Και γω να προσπαθώ να καθαρίσω το παιδί με λαδωμένες χαρτοπετσέτες απ' τα Everest! Τώρα όλα αυτά τα θυμάμαι και γελάω Αλλά τότε… πάνω στην κούραση, στον φόβο, στα νεύρα… χτίζαμε τη ζωή μας ΑΠΟ ΤΟ ΜΗΔΕΝ Μ' ένα μωρό να κλαίει κι έναν γάμο να δοκιμάζεται.

Κάπως έτσι γίναμε οικογένεια.

Όχι στα εύκολα, ούτε στις όμορφες φωτογραφίες.

Αλλά εκεί. Στο ΧΑΟΣ Στο χαλασμένο GPS., στα γατοκούραδα, στις κούτες, στην αγωνία. Εκεί ΜΕΓΑΛΩΝΕΙΣ στ’ αλήθεια.

Και τελικά κατάλαβα κάτι απλό.

Δεν μας έσωσε η οργάνωση, ούτε τα λεφτά, ούτε το “είμαστε έτοιμοι”. Μας έσωσε ότι ΗΜΑΣΤΑΝ ΜΑΖΙ.

Στο απόλυτο χάος.

Κι αυτό δεν το αλλάζω ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ.

Και να σας πω και κάτι; Σπίτι τελικά δεν είναι ο τόπος αλλά... είναι οι άνθρωποι που επιλέγεις να κρατήσεις δίπλα σου...ότι κι αν γίνει ❤️ (Κι εκεί που νομίζαμε πως το ταξίδι ήταν το δύσκολο… η αληθινή περιπέτεια μόλις ξεκινούσε! Η Ρόδος μας περίμενε με δουλειές, σχολεία, άγχος, καινούριους ανθρώπους και στιγμές που μας γονάτισαν… αλλά και μας έδεσαν πιο πολύ από ποτέ.

Γιατί άλλο να φτάνεις σ’ έναν τόπο… κι άλλο να προσπαθείς να χτίσεις ζωή από το ΜΗΔΕΝ εκεί.

Θα σας τα πω ΟΛΑ αλλά όχι τώρα... την επόμενη φορά! ❤️) #αληθινέςΙστορίες #Οικογένεια #Μετακόμιση #ΧάοςΚαιΑγάπη #ΖωήΣτοΜηδέν #ΚαλοκαιρινέςΑναμνήσεις

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους