Tουρκική εκστρατεία προετοιμασίας της κοινής γνώμης | Παγίδα εγκλωβισμού Moderatus Η τουρκική εκστρατεία προετοιμασίας της κοινής γνώμης γύρω από το φημολογούμενο νομοσχέδιο της «Γαλάζιας Πατρίδας...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δημιουργεί δυναμική αυτοεγκλωβισμού.

Όταν ένα κράτος ανεβάζει τόσο ψηλά τις αναθεωρητικές προσδοκίες της κοινωνίας του, δεν δεσμεύεται μόνο από το περιεχόμενο του ίδιου του νομοσχεδίου αλλά κυρίως από τον τρόπο που θα το υπερασπιστεί πολιτικά, διπλωματικά και επιχειρησιακά. Η Άγκυρα έχει πλέον παρουσιάσει τη «Γαλάζια Πατρίδα» όχι ως διαπραγματευτική θέση αλλά σχεδόν ως αυτονόητο εθνικό δικαίωμα και ζήτημα κυριαρχίας.

Αυτό περιορίζει τα περιθώρια υπαναχώρησης χωρίς πολιτικό κόστος στο εσωτερικό της Τουρκίας.

Η πιο ισχυρή εξήγηση της τουρκικής τακτικής φαίνεται να είναι τριπλή: ▪ εσωτερική εθνικιστική συσπείρωση, ▪ θεσμοποίηση και «νομιμοφανής» κατοχύρωση των τουρκικών διεκδικήσεων, ▪ σταδιακή σαλαμοποίηση με σκοπό να μετατραπούν ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα σε δήθεν «διαπραγματεύσιμες διαφορές». Το κρίσιμο σημείο είναι ότι τέτοιου τύπου νομοθετικές κινήσεις δεν στοχεύουν απαραίτητα σε άμεση πολεμική σύγκρουση.

Στόχος τους είναι συχνά η δημιουργία τετελεσμένων χαμηλής έντασης και η μετατόπιση της διεθνούς συζήτησης.

Πρώτα παράγεται εσωτερικό «δίκαιο», μετά χαράσσονται χάρτες, εκδίδονται NAVTEX και NOTAM, ανακοινώνονται θαλάσσια πάρκα ή περιοχές ερευνών, εμφανίζονται ακταιωροί ή ερευνητικά πλοία και τελικά δημιουργείται η εικόνα ότι υπάρχει «αμφισβητούμενη περιοχή» που απαιτεί διαπραγμάτευση. Στα Ίμια πλέον δεν ανεβαίνει πλέον κανείς και η προσέγγιση για ψάρεμα είναι από προβληματική έως αδύνατη.

Αυτό ακριβώς είναι το επικίνδυνο στοιχείο της σαλαμοποίησης: η σταδιακή μετατροπή παράνομων και μονομερών διεκδικήσεων σε «θέμα προς διαπραγμάτευση». Το πρόβλημα για την Ελλάδα είναι ότι η σκληρή τουρκική υπεράσπιση αυτών των διαρροών και αφηγημάτων εγκλωβίζει αναπόφευκτα και την ελληνική πλευρά σε σκληρότερη αντίδραση.

Και όταν δύο χώρες εισέρχονται σε κύκλο αμοιβαίας κλιμάκωσης υπό πίεση εθνικιστικής ρητορικής, αυξάνεται ο κίνδυνος στρατιωτικής κρίσης ακόμη κι αν καμία πλευρά δεν επιδιώκει αρχικά γενικευμένο πόλεμο.

Ο πραγματικός κίνδυνος λοιπόν δεν είναι μόνο τι θα γράφει το νομοσχέδιο.

Είναι η εφαρμογή του. * Ποια περιοχή θα επιλέξει πρώτη η Άγκυρα. * Με ποιο μέσο: ακτοφυλακή, ερευνητικό, γεωτρύπανο, UAV, πολεμικό ναυτικό ή αεροπορία. * Σε ποιον χρόνο. * Και κυρίως με ποια στρατιωτική συνοδεία και με ποιο επίπεδο επιθετικής προστασίας.

Γιατί εκεί θα φανεί αν η Τουρκία επιδιώκει επικοινωνιακή πίεση με προοπτικές κλιμάκωσης ή αν επιχειρεί την άμεση έναρξη ενός κύκλου οργανωμένης αναθεωρητικής κλιμάκωσης.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Turkish Public Opinion Preparation Campaign | Trap of Entrapment Moderatus The Turkish public opinion preparation campaign around the rumored “Blue Homeland” bill is not just a psyops communication campaign.

It creates a dynamic of self-entrapment.

When a state raises the revisionist expectations of its society so high, it is not only bound by the content of the bill itself but mainly by the way it will defend it politically, diplomatically and operationally.

Ankara has now presented the “Blue Homeland” not as a negotiating position but almost as a self-evident national right and a question of sovereignty.

This limits the room for retreat without political cost inside Turkey.

The most powerful explanation for the Turkish tactic seems to be threefold: ▪ internal nationalist rallying, ▪ institutionalization and “legitimate” consolidation of Turkish claims, ▪ gradual salamiization with the aim of transforming Greek sovereign rights into supposedly “negotiable differences”. The crucial point is that such legislative moves do not necessarily aim at an immediate military conflict.

Their goal is often to create low-intensity faits accomplis and shift the international debate.

First, internal “law” is produced, then maps are drawn, NAVTEX and NOTAM are issued, marine parks or research areas are announced, coastguards or research vessels appear and finally the image is created that there is a “disputed area” that requires negotiation.

No one goes up to Imia anymore and the approach for fishing is from problematic to impossible.

This is precisely the dangerous element of salamiization: the gradual transformation of illegal and unilateral claims into an “issue for negotiation”. The problem for Greece is that the harsh Turkish defense of these leaks and narratives inevitably traps the Greek side in a harsher reaction.

And when two countries enter a cycle of mutual escalation under the pressure of nationalist rhetoric, the risk of a military crisis increases even if neither side initially seeks a generalized war.

The real risk, therefore, is not only what the bill will say.

It is its implementation. * Which area will Ankara choose first. * By what means: coast guard, research, drilling, UAV, navy or air force. * At what time. * And mainly with what military escort and with what level of offensive protection.

Because that is where it will be seen whether Turkey is seeking communicative pressure with prospects of escalation or whether it is attempting to immediately start a cycle of organized revisionary escalation.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους