Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η πατριωτική ομιλία του Προέδρου στη Βουλή των Ελλήνων και η απορία των προσφύγων. Ι. Μουτήρης Οι πρόσφυγες αποτελούν συχνά μια άβολη υπενθύμιση για την κυπριακή κοινωνία που, με την πάροδο του χρόνου, προσαρμόστηκε στη νέα πραγματικότητα και έμαθε να ζει με τα τετελεσμένα της κατοχής.

Αυτό το φαινόμενο δεν αποτελεί «προνόμιο» μόνο των Κυπρίων.

Γενικά στην αρχή μιας εθνικής τραγωδίας, οι πρόσφυγες αντιμετωπίζονται ως σύμβολα πόνου και αδικίας.

Η κοινωνία ταυτίζεται μαζί τους, συμμερίζεται την απώλειά τους και διακηρύσσει πως η αδικία δεν θα γίνει ποτέ αποδεκτή.

Το είδαμε και στην Ελλάδα το 1922-3 με τους πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, την Ιωνία.

Αργότερα, τους ξέχασαν.

Ο χρόνος αλλάζει τις κοινωνίες.

Οι νεότερες γενιές μεγαλώνουν χωρίς προσωπικά βιώματα του ξεριζωμού.

Η καθημερινότητα, ο αγώνας για επιβίωση και η ανάγκη για σταθερότητα αποκτούν μεγαλύτερη βαρύτητα από τη μνήμη της τραγωδίας.

Και τότε οι πρόσφυγες αρχίζουν για κάποιους να γίνονται μια ενοχλητική υπενθύμιση ενός άλυτου προβλήματος.

Η παρουσία τους διαταράσσει τον εφησυχασμό.

Τα ήσυχα νερά.

Της αποδοχής της κατοχής.

Υπενθυμίζουν ότι πίσω από την εικόνα της κανονικότητας, και της προσαρμογής, υπάρχει μια ανοικτή πληγή.

Υπενθυμίζουν ότι χιλιάδες άνθρωποι εξακολουθούν να στερούνται τις πατρογονικές τους εστίες και ότι η κατοχή δεν έπαψε να υπάρχει επειδή η κοινωνία έμαθε να ζει δίπλα και μαζί με την κατοχή.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, δεν είναι λίγοι εκείνοι που αισθάνονται πως και η ίδια η πολιτική ηγεσία —ανεξαρτήτως κυβέρνησης— δείχνει συχνά περισσότερο προσαρμοσμένη στην επικοινωνιακή διαχείριση του σημερινού στάτους κβο παρά αποφασισμένη να αναλάβει το πολιτικό κόστος μιας ομοσπονδιακής λύσης που θα περιλάμβανε ουσιαστική επιστροφή προσφύγων.

Αυτή η εντύπωση δεν δημιουργείται μόνο από δηλώσεις, αλλά από την πολιτική πρακτική.

Τις χαμηλές προσδοκίες, τις αντιφατικές τοποθετήσεις, την απουσία ουσιαστικής προετοιμασίας της κοινωνίας για έναν ιστορικό συμβιβασμό και την ολοένα μεγαλύτερη έμφαση στη «διαχείριση» αντί στη λύση.

Οι εκάστοτε κυβερνήσεις βεβαίως υποστηρίζουν ότι επιδιώκουν λύση, αλλά «όχι οποιαδήποτε λύση». Προβάλλουν το επιχείρημα ότι μια μη λειτουργική συμφωνία θα μπορούσε να οδηγήσει σε νέα αδιέξοδα ή ακόμη και σε κατάρρευση του κράτους.

Και ίσως οι ανησυχίες αυτές να μην είναι αβάσιμες.

Όμως για πολλούς πρόσφυγες το βασικό ερώτημα παραμένει κατά πόσο υπάρχει ακόμη πολιτική βούληση για μια λύση που θα επιτρέψει ουσιαστική επιστροφή.

Επειδή με τα χρόνια έχει δημιουργηθεί ένα παράδοξο.

Όλοι οι πολιτικοί δηλώνουν «υπέρ της λύσης», αλλά ελάχιστοι φαίνονται έτοιμοι να υπερασπιστούν δημόσια τα δύσκολα στοιχεία ενός αναγκαίου συμβιβασμού, που θα προκύψει από τη λύση.

Έτσι, η κοινωνία συνηθίζει σταδιακά την εκκρεμότητα.

Η πατριωτική ομιλία του Προέδρου της ημικατεχόμενης Κύπρου στη Βουλή των Ελλήνων, επιβεβαίωσε την αποδοχή της σημερινής κατάστασης.

Το προσωρινό αρχίζει να μοιάζει μόνιμο.

Η κατοχή μετατρέπεται σε καθημερινότητα.

Και οι πρόσφυγες παραμένουν οι άνθρωποι που υπενθυμίζουν ότι πίσω από αυτή την «κανονικότητα» υπάρχει ακόμη μια αδικία που δεν αποκαταστάθηκε ποτέ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους