[451 Logo]
 Επικαιρότητα
 Αθλητικά
 Οικονομία
 Ροή

Πρώτη φορά στη ζωή μου γιορτάζω τα γενέθλια μου ως "ακτιβιστής". Δεν νιώθω καθόλου ακτιβιστής για να πω την αλήθεια, αλλά σίγουρα αυτό τον καιρό έμαθα πως είναι η ζωή ενός ακτιβιστή. Αλλάζουν πολλά...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πρώτη φορά στη ζωή μου γιορτάζω τα γενέθλια μου ως "ακτιβιστής". Δεν νιώθω καθόλου ακτιβιστής για να πω την αλήθεια, αλλά σίγουρα αυτό τον καιρό έμαθα πως είναι η ζωή ενός ακτιβιστή.

Αλλάζουν πολλά στην καθημερινότητα σου.

Εκτός από κάποιες μεγάλες αλλαγές που περιμένει κανείς, είναι και κάποια μικρότερα που δεν μπορείς να τα προβλέψεις.

Πχ, αυτές τις μέρες φορτίζω το κινητό μου 2-3 φορές τη μέρα.

Τρώω όρθιος κάνοντας ταυτόχρονα μικροδουλειές στο σπίτι.

Στο τέλος της ημέρας, όταν λέω "άντε να ρίξω μια ματιά στη ροή και να κοιμηθώ", η ροή που έβλεπα για χρόνια, έχει αλλάξει.

Βλέπω μόνο δράσεις ανθρώπων που παλεύουν για τα ποτάμια τους, τα βουνά τους, την αξιοπρέπεια τη δική τους και του τόπου τους.

Δεν είχα ιδέα πόσο πολλοί είναι.

Δεν είχα ιδέα πόσο μεγάλες καταστροφές γίνονται παντού, επειδή έχουμε υπνωτιστεί από όρους όπως "πράσινη ανάπτυξη" και άλλες τέτοιες μπούρδες, που κάποια στιγμή πρέπει να καταλάβουμε ότι εννοούν το αντίθετο από αυτό που λένε.

Δεν είχα ιδέα ότι κάποτε οι άνθρωποι θα φτάναμε σε τέτοιο ξεπεσμό ώστε να βαφτίσουμε "ανάπτυξη" την ΚΑΤΑΚΡΕΟΥΡΓΗΣΗ της φύσης μας, τον ΒΙΑΣΜΟ της μάνας μας.

Έχω γνώση ότι ως ζώα ανήκουμε στα θηλαστικά.

Αλλά δεν είχα ιδέα ότι ανήκουμε σε ένα υποείδος που ακόμη δεν έχει κατατάξει η επιστήμη: το χειρότερο παρασιτικό θηλαστικό.

Έχουμε απλώσει την κάλπικη και αυτάρεσκη ηγεμονία μας πάνω σε όλη τη φύση και την απομυζούμε, χειρότερα και από το χειρότερο παράσιτο που υπάρχει.

Στο μόνο που είμαστε ηγεμόνες, είναι οι ζημιές που κάνουμε, νομίζοντας ότι η φύση δεν θα το καταλάβει, δεν θα αντιδράσει.

Είπαμε, μάνα.

Αλλά μάνα παλιά.

Η παλαιότερη.

Από εκείνες που έριχναν κάτι χαστούκια που αστράφτε ο τόπος. Αλλά μέρα που είναι, ας το αφήσω εδώ.

Κι αφού λοιπόν έγινα "ακτιβιστής" στα γεράματα, νομίζω δικαιούμαι φέτος να "απαιτήσω" τα δώρα μου και όχι απλώς να τα επιθυμήσω.

Και είναι και πολλά: 🎁 Να βρει το θέμα με τα ποτάμια μας το δρόμο του μέχρι να ελευθερωθούν. 🎁 Να ελευθερωθεί και η Βουνάσα, το ιερό βουνό μας στην Παλιουριά και τη Δεσκάτη, από όσους την επιβουλεύονται.

Και εδώ, θέλω να ζητήσω ένα μεγάλο συγγνώμη από όσους παλεύουν με νύχια και με δόντια να την σώσουν.

Γνώριζα το θέμα, είχα επαναπαυθεί ότι "ε αφού υπάρχουν άνθρωποι που το τρέχουν, δεν χρειάζομαι εγώ...". Τα ίδια ισχύουν και για τον Μάκη Νασιάδη και για τον αγώνα που έκανε και κάνει για τις μπαταρίες στο Καλαμίτσι, που όμως επηρεάζουν πολύ και όλη την πόλη.

Τώρα που βρέθηκα στη θέση τους, ένα έχω να πω: "πόσο λάθος έκανα". Όχι, ακόμη και αν υπάρχουν άνθρωποι που το τρέχουν, έχουν ανάγκη από ό,τι μπορείς να προσφέρεις κι ΕΣΥ, για να το τρέξουν ακόμη καλύτερα.

Ακόμη κι αν αυτό είναι ένα απλό "είμαι μακριά δεν μπορώ να βοηθήσω, σάς στέλνω την υποστήριξή μου", που έλαβα τόσες φορές αυτές τις μέρες.

Δηλώνω σε όλους όσους τρέχουν τέτοια θέματα, πως όπου μπορώ να τους βοηθήσω, θα είμαι παρών στο εξής.

Η σκέψη "δεν χρειάζομαι εγώ" είναι η πιο άκυρη που μπορούμε να κάνουμε.

Έμαθα πλέον πως η σωστή σκέψη είναι "Μήπως μπορώ κι εγώ να κάνω κάτι; Ας στείλω ένα μήνυμα.

Σήμερα είναι σε ένα βουνό κάπου μακριά, αύριο θα είναι στο βουνό που βλέπω από το παράθυρο μου.

Σήμερα είναι σε ένα ποτάμι που το ξέρω μόνο από όνομα, αύριο θα είναι στο ποτάμι που κολυμπούσε ο παππούς μου, ο πατέρας μου κι εγώ μικρός.

Σήμερα θα βοηθήσω εγώ εκεί, αύριο θα βοηθήσουν αυτοί εδώ.". Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

Τόσο απλά. 🎁 Να ξεθάψουμε και να ΜΕΛΕΤΗΣΟΥΜΕ το γεφύρι της Κιβωτού, που το έχουμε παραχωμένο 45 χρόνια λες και μας μαγάρισε τα σόγια.

Σίγουρα η μέρα αυτή για μένα δεν έχει την χαρά και την ελαφρότητα που είχα μάθει όλη μου τη ζωή ως τώρα.

Αλλά χαλάλι.

Πολύ χαλάλι.

Πάρα πολύ.

Σας ευχαριστώ όλους από την ψυχή μου για τις ευχές σας.

Και όσοι θέλετε να δεχθείτε ένα μικρό δωράκι με αγάπη από κάποιον που τρέχει κοντά στην φύση σε κάθε ευκαιρία εδώ και χρόνια, εδώ είναι: πολλές φορές χωρίς λόγο, αλλά σίγουρα στις δύσκολες στιγμές, αυτό που με γαληνεύει και με βοηθά να βάλω σε μια σειρά τις σκέψεις μου, είναι να βρίσκω ένα γερό, χοντρό δέντρο και να το αγκαλιάζω για λίγη ώρα, αληθινά, όπως αγκαλιάζει κάποιος τον αδερφό που ξαναβρίσκει μετά από χρόνια. Δοκιμάστε το. 🌳💚

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους


Όροι Χρήσης
Update cookies preferences