*Άρθρο μου στην εφημερίδα Εστία Πατριωτισμός ευθύνης Μεγάλωσα πολιτικά σε μια περίοδο έντονου φανατισμού, που σημάδεψε τη χώρα ως η εποχή των «πράσινων και μπλε καφενείων», μια εποχή βαθιάς...

Πλήρες Κείμενο:

*Άρθρο μου στην εφημερίδα Εστία Πατριωτισμός ευθύνης Μεγάλωσα πολιτικά σε μια περίοδο έντονου φανατισμού, που σημάδεψε τη χώρα ως η εποχή των «πράσινων και μπλε καφενείων», μια εποχή βαθιάς κοινωνικής και πολιτικής πόλωσης, όπου η ελληνική κοινωνία χωρίστηκε σε δύο πολιτικά στρατόπεδα. Η Αριστερά, αδυνατώντας να συνειδητοποιήσει ότι η πτώση της δικτατορίας δεν αποτελούσε μονοπωλιακά δική της πολιτική επιτυχία, επέλεξε να οξύνει τον λόγο της, ταυτίζοντας ολόκληρη τη συντηρητική παράταξη με το καθεστώς της χούντας.

Απέναντι σε αυτή τη λογική, η παρουσία του Κωνσταντίνου Καραμανλή υπήρξε καταλυτική.

Με ρεαλισμό, πολιτική αποφασιστικότητα και αίσθηση ιστορικής ευθύνης, έθεσε τέλος στις ιδεολογικές εξάρσεις και επανέφερε τη χώρα σε τροχιά θεσμικής κανονικότητας.

Έτσι, οι σκληρές διαχωριστικές γραμμές δεν ρίζωσαν σε μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας και περιορίστηκαν κυρίως στο φοιτητικό συνδικαλιστικό κίνημα, και μάλιστα όχι καθολικά.

Από το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ: «ΓΙΑΤΙ 54% και ακολουθούσαν τα ποσοστά των άλλων κομμάτων 20% ΕΚ – ΝΔ και 10% Ενωμένη Αριστερά» την επομένη των πρώτων ελεύθερων εκλογών της 17ης Νοεμβρίου 1974, από τα συνθήματα της εποχής «Δώστε τη χούντα στο λαό», «Έξω οι βάσεις του θανάτου», «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», «Θα γίνουμε τα γκαρσόνια της Ευρώπης», «Απόψε πεθαίνει η Δεξιά», η χώρα πέρασε σταδιακά σε μια πιο ρεαλιστική πολιτική πραγματικότητα, αφού οι γραμμές αυτές άρχισαν να ξεθωριάζουν και τη θέση τους στην πολιτική ζωή του τόπου πήραν τα πραγματικά και ουσιαστικά ζητήματα της κοινωνίας. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με θάρρος και αποφασιστικότητα συγκρούστηκε με τον λαϊκισμό της εποχής και δικαιώθηκε από την ίδια την ιστορία.

Η χώρα σταθεροποιήθηκε και μπήκε σε ευρωπαϊκή τροχιά, παρά τις αντιστάσεις όσων επένδυαν στη σύγκρουση και όχι στη δημιουργία.

Έτσι, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής εξελίχθηκε σε σύμβολο πολιτικού σεβασμού, καθώς οι επιλογές του επηρέασαν καθοριστικά την πορεία της χώρας μέχρι σήμερα.

Όσα ακολούθησαν τις επόμενες δεκαετίες οδήγησαν σταδιακά σε παθογένειες που στις μέρες μας εκφράζονται μέσα από μετακινήσεις προσώπων που θυμίζουν «μεταγραφές στο ποδόσφαιρο», χωρίς να νιώθουν την ανάγκη να δώσουν την παραμικρή εξήγηση.

Παράλληλα, παρατηρείται η είσοδος νέων στην πολιτική χωρίς ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο, καθώς και η κυριαρχία ενός δημόσιου λόγου χωρίς βάθος, συνέπεια και σχέδιο.

Το αποτέλεσμα είναι η γενικευμένη απαξίωση της πολιτικής, η «χαλαρή ψήφος» στις κάλπες, η εντεινόμενη αποχή και η άνοδος μονοθεματικών κομμάτων διαμαρτυρίας, τα οποία στερούνται οποιασδήποτε πραγματικής κυβερνητικής προοπτικής ή συγκροτημένου εναλλακτικού σχεδίου διακυβέρνησης.

Η πολιτική, ωστόσο, δεν μπορεί να είναι «χυλός». Απαιτεί καθαρές θέσεις και διαχωριστικές γραμμές, ικανές να αγγίζουν και να εκφράζουν ουσιαστικά τους πολίτες.

Απέναντι, λοιπόν, στις ξεπερασμένες διαχωριστικές γραμμές του χθες που δεν συγκινούν, ούτε φοβίζουν κανέναν πια, μια νέα πολιτική πραγματικότητα διαμορφώνεται.

Πατριωτισμός χωρίς εθνικιστικές κορώνες, εντιμότητα χωρίς υποκρισία, σεβασμός στο δημόσιο χρήμα χωρίς τη νοοτροπία ότι αποτελεί λάφυρο της εκάστοτε εξουσίας προς ανεξέλεγκτη διαχείριση χωρίς λογοδοσία, καθώς και αξιοκρατία χωρίς εξαιρέσεις.

Έτσι, ανοίγει σταδιακά η συζήτηση για έναν νέο αξιακό χώρο στην πολιτική, με ιδέες, όραμα και ουσιαστικές αρχές, όπου το λεγόμενο «ηθικό πλεονέκτημα» δεν θα λειτουργεί ως πολιτικό σύνθημα, αλλά θα αποδεικνύεται στην πράξη φέρνοντας σε ισορροπία το ηθικό και το νόμιμο.

Μέσα από τον πραγματισμό, κάθε πολιτικός χώρος μπορεί να αναγνωρίσει τα λάθη και τις αδυναμίες του.

Κανείς δεν έχει το μονοπώλιο της εντιμότητας ή του πατριωτισμού.

Έντιμοι και πατριώτες υπάρχουν σε όλους τους χώρους.

Ας αφήσουμε πίσω τα βαρίδια που μας οδήγησαν σε αδιέξοδα και μέσα από τις νέες πολιτικές διαχωριστικές γραμμές, ας επιδιώξουμε συνεννόηση.

Η συνεννόηση δεν σημαίνει απαραίτητα συνεργασία, σημαίνει όμως αμοιβαία κατανόηση και σεβασμό στη διαφορετική άποψη.

Μόνο έτσι μπορούν να ξεθωριάσουν τα ψευδή διλήμματα, οι τεχνητές διαιρέσεις και οι τοξικές αντιπαραθέσεις που δηλητηριάζουν την πολιτική ζωή της χώρας και τροφοδοτούν την ενίσχυση μονοθεματικών κομμάτων διαμαρτυρίας.

Και μόνο έτσι μπορεί να ανοίξει ο δρόμος για σοβαρές και αξιόπιστες πολιτικές προτάσεις, ώστε η πολιτική να ξανασταθεί στο ύψος της και ο πολίτης να μπορεί ξανά να αισθάνεται περήφανος για την εκπροσώπηση και τις επιλογές του.

Βέβαια, τελικός κριτής είναι ο λαός, ο οποίος οφείλει να αποφασίζει με σκέψη και να μην παρασύρεται από ανέφικτες, διαχρονικές εξαγγελίες του τύπου «Λεφτά υπάρχουν» και «Με έναν νόμο και ένα άρθρο». Διότι, όσες φορές παγιδεύτηκε σε τέτοιου είδους εύκολα και παραπλανητικά συνθήματα, το αποτέλεσμα ήταν η χώρα να κάνει βήματα πίσω.

Γι’ αυτό και ο πήχης πρέπει να παραμένει ψηλά, με προβληματισμό που συνοδεύεται από αποφασιστικότητα, καθώς και με απαίτηση για λογοδοσία και συνέπεια λόγων και έργων.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους