Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Η Συμφωνία του Λιβάνου": Σαν σήμερα, 17 Μαίου 1944, αρχίζει η η Σύσκεψη του Λιβάνου (17-20/5/1944), που έληξε με την υπογραφή της ομώνυμης Συμφωνίας.

Ηδη από το 1943, η συντριβή του Αξονα είχε αρχίσει να γίνεται χειροπιαστή ελπίδα και βεβαιότητα των εργατικών και λαϊκών μαζών, αλλά και βάσιμη πρόβλεψη των διεθνών και εγχώριων αστικών επιτελείων που προχώρησαν έγκαιρα στις αναγκαίες αναπροσαρμογές της στρατηγικής τους.

Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος εκ των πραγμάτων δημιούργησε σε μια σειρά χώρες - αλλού νωρίτερα και αλλού στην πορεία - συνθήκες επαναστατικής κατάστασης, όπου ο λαός έπαιρνε μέρος στην ένοπλη πάλη, είτε από τις γραμμές του αστικού στρατού είτε οργανωμένος σε αντάρτικα τμήματα και σχηματισμούς. Στην Ελλάδα (όπως και σε άλλες χώρες), το έναυσμα για αναπροσαρμογές στην αστική στρατηγική στην Ελλάδα είχε δώσει στις αστικές δυνάμεις η εποποιία του Κόκκινου Στρατού στο Στάλινγκραντ, σε συνδυασμό με την άνοδο του ΕΑΜικού κινήματος και την πορεία ανάπτυξης του ΚΚΕ.

Τα αστικά επιτελεία, γνωρίζοντας τις συνθήκες απαξίωσης των αστών πολιτικών και του κρατικού μηχανισμού και της μεγάλης ανόδου των κομμουνιστών και των λαικών αγώνων μέσα απο την αντίσταση υπήρξαν αταλάντευτα στο ζήτημα της θωράκισης και υπεράσπισης της κλονισμένης εξουσίας τους. Το Κομμουνιστικό Κόμμα παρότι ξεκίνησε την περίοδο της κατοχής βαριά χτυπημένο από την φασιστική δικτατορία της 4ης Αυγούστου, μετατράπηκε γρήγορα στον κύριο οργανωτή της ένοπλης και πολιτικής αντίστασης στην Ελλάδα.

Είχε εντοπίσει την ιδιαίτερη σημασία της αντίστασης στους κατακτητές απο τις πρωτες μέρες της κατοχής σε αντίθεση πχ με τις Τροτσκιστικές οργανώσεις που ταύτιζαν λαθεμένα την αντίσταση απο την μεριά του εργατικού κινήματος με την υπεράσπιση της πατρίδας προς όφελος της αστικής τάξης.

Για αυτό και πρωτοστάτησε στην αντίσταση απο τις πρώτες μέρες της κατοχής.

Mε μεγάλες θυσίες και ηρωικούς αγώνες και είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη και την υποστήριξη του μεγαλύτερου μέρους των λαικών στρωμάτων σε πολλές περιοχές της χώρας. Ο Εθνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός ήταν το μεγαλύτερο αντάρτικο σώμα στη χώρα.

Μαζική ήταν και η οργάνωση "Εθνική Αλληλεγγύη" που έσωσε χιλιάδες πολίτες από τον λιμό, κυρίως στην Αθήνα. Το ΕΑΜ έφτασε να έχει πάνω απο το 1,5 εκατομμύριο μέλη, αποτελώντας τη μαζικότερη οργάνωση στην Ελληνική ιστορία. Το ΚΚΕ και το ΕΑΜ έφτασαν να ελέγχουν διοικητικά το μεγαλύτερο μέρος της ορεινής και επαρχιακής χώρας.

Και όλα αυτά σε συνθήκες διάλυσης και κρίσης του αστικού κρατικού μηχανισμού και απαξίωσης του αστικού πολιτικού κόσμου, καθώς η συντριπτική πλειοψηφία του είτε απείχε, είτε είχε δραπετεύσει στο Κάιρο, η συνεργαζόταν με τους κατακτητές.

Όμως το Κομμουνιστικό Κόμμα παρέμενε εγκλωβισμένο στην στρατηγική και πολιτική γραμμή των "αντιφασιστικών" και "δημοκρατικών" μετώπων με αστικές δυνάμεις που είχε επικρατήσει στο Κομμουνιστικό Κίνημα μετά το 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1935 (γραμμή που οδήγησε και στην αυτοδιάλυση της ίδιας της Διεθνούς το 1943). Το 1944, αυτή η γραμμή είχε λοιπόν μια πορεία εννιά ολόκληρων χρόνων, σε συνθήκες όξυνσης της ταξικής πάλης και ιμπεριαλιστικού πολέμου στην διάρκεια των οποίων: -Υπήρξε η καταστροφική εμπειρία απο το "Σύμφωνο Σοφούλη-Σκλάβαινα" στις αρχές του 1936 όταν το ΚΚΕ, σε μια προσπάθεια να εφαρμόσει την γραμμή του "αντιφασιστικού μετώπου" απευθύνθηκε στα αστικά κόμματα και υπέγραψε σύμφωνο με τους Φιλελεύθερους του Σοφούλη, τον οποίο μάλιστα ψήφισε το "Παλλαικό Μέτωπο" και για Πρόεδρο της Βουλής μετά τις εκλογές τον Μάρτιο του 1936. Ο Σοφούλης, αφού έλαβε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, προσπάθησε αρχικά να συγκροτήσει κυβέρνηση ευρύτερου συνασπισμού και όταν δεν το κατόρθωσε, πρότεινε στον Γεώργιο Β' τη συγκρότηση εξωκοινοβουλευτικής κυβέρνησης υπό την προεδρία του Κωνσταντίνου Δεμερτζή ή αλλιώς τον σχηματισμό κυβέρνησης των Φιλελευθέρων στηριζόμενη "εις αστικάς ψήφους". Στην συνεχεια υπουργοποιήθηκε ο φασίστας Μεταξάς.

Το σύμφωνο πετάχθηκε στα σκουπίδια και το ΚΚΕ έμεινε να ζητά την...εφαρμογή του.

Ακολούθησε η σφαγή των εργατών στην Θεσσαλονίκη δύο μήνες μετά, τον Μάιο του 1936 και ο πανεργατικός ξεσηκωμός σε όλη την χώρα που δημιουργούσε όρους ακόμα και επαναστατικής κατάστασης.

Και ενω οι εργάτες είχαν ξεσηκωθεί και η αστική τάξη ετοίμαζε δικτατορία, το ΚΚΕ ζητούσε "άμεσο σχηματισμό (αστικής) κυβέρνησης από την δημοκρατική πλειοψηφία" Τέτοια "πλειοψηφία" βέβαια δεν υπήρχε και λίγο αργότερα ο φασίστας Μεταξάς, με τις πλάτες των αστικών κομμάτων, των βιομηχάνων (που ήθελαν να τσακίσουν το εργατικό κίνημα) και των Βρετανών Ιμπεριαλιστών επέβαλλε φασιστική δικτατορία.

Αυτά ήταν τα αποτελέσματα του "αντιφασιστικού μετώπου" -Και ενω υπήρχε αυτή η εμπειρία, το ΚΚΕ συνέχισε και μέσα στην κατοχή να κινείται σε αυτή την γραμμή.

Όταν έγινε ξανά προσπάθεια για "αντιφασιστικό μέτωπο" με αστικές πολιτικές δυνάμεις μέσα στην κατοχή οι κομμουνιστές βρέθηκαν ξανά μπροστά στην ίδια κατάσταση.

Σύμφωνα με την μαρτυρία του Θανάση Χατζή (τότε στέλεχος του ΚΚΕ και γραμματέας του ΕΑΜ) για συνομιλία που είχε με τον αρχηγό του κόμματος των Συντηρητικών Φιλελευθέρων, Στυλιανό Γονατά, όπως αναφέρεται στο έργο "Η νικηφόρα επανάσταση που χάθηκε": ο Γονατάς τους είπε ότι "...αυτό είναι καθαρή τρέλα" και μάλιστα τους προειδοποίησε ότι αν προχωρήσουν στην ίδρυση αυτής της (αντιφασιστικής) οργάνωσης, θα καλέσει τους αξιωματικούς να οργανώσουν στρατιωτικά τμήματα, κάτω από τον Τσολάκογλου, για να συντρίψουν την..."ανταρσία". Στα μέσα του Ιουλίου του 1941, το ΚΚΕ έκανε και δεύτερη προσπάθεια επαφών και η Κεντρική Επιτροπή συναντήθηκε με όλους τους πολιτικούς αρχηγούς.

Το αποτέλεσμα ήταν πάλι το ίδιο.

Τα αστικά κόμματα αρνήθηκαν κάθε προσπάθεια για οργανωμένη αντίσταση στους κατακτητές, με εξαίρεση τρία μικρά κόμματα: Το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΣΚΕ),το Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας (ΑΚΕ) και την Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας (ΕΛΔ), τα οποία αργότερα συμμετείχαν στο ΕΑΜ.

Και ενω υπήρχε αυτή η διπλή εμπειρία (του 1936 και της κατοχής), το ΚΚΕ δεν κατάφερε να βγάλει συμπεράσματα και να την αξιοποιήσει.

Τα ζητήματα αυτά επηρεάστηκαν βέβαια σημαντικά απο αντίστοιχες κατευθύνσεις στο ΚΚΣΕ και την Κομμουνιστική Διεθνή, όμως την κύρια ευθύνη την έχει πάντα το κάθε Kομμουνιστικό Kόμμα στη χώρα του.

Στην πραγματικότητα, το εθνικοαπελευθερωτικό ζήτημα στις κατεχόμενες χώρες (και στην Ελλάδα) αποτελούσε προέκταση του συνεχιζόμενου ιμπεριαλιστικού πολέμου και στην εξέλιξη του είτε η εργατική τάξη και οι σύμμαχοι θα το έλυναν μέχρι το τέλος με τον αγώνα για την Εργατική Εξουσία, είτε θα υπήρχε ανασυγκρότηση και διάσωση της αστικής εξουσίας.

Αυτό το διάβασαν σωστά οι αστικές δυνάμεις και στην Ελλάδα και για αυτό απο το 1943 (όταν τέθηκε πια το ζήτημα της "επόμενης μέρας" του απελευθερωτικού αγώνα ενάντια στους κατακτητές) κλιμάκωσαν τις προσπάθειες τους για την θωράκιση της εξουσίας τους και την συντριβή του λαικού κινήματος.

Την ίδια στιγμή, το ΚΚΕ και το ΕΑΜ συνέχιζαν τις διακηρύξεις για "εθνική ενότητα" και "προοδευτικές κυβερνήσεις" ενω (στα πλαίσια της γραμμής του "αντιφασιστικού μετώπου") παρουσίαζαν την σχέση με τους Βρετανούς Ιμπεριαλιστές όχι σαν μια αναγκαία τακτική (η και συμβιβασμό) στα πλαίσια του ιμπεριαλιστικού πολέμου αλλά σαν πολιτική στρατηγική "συμμαχίας αντιφασιστικών δυνάμεων" 5 Ιουλίου 1943 το ΚΚΕ αποδέχτηκε την υπαγωγή του ΕΛΑΣ στο Βρετανικό Στρατηγείο Μέσης Ανατολής, δηλαδή έθεσε τον ΕΛΑΣ κάτω απο τις διαταγές των Βρετανών ιμπεριαλιστών, επιλογή που θα πληρωθεί πολύ ακριβά σύντομα.

Ενα μήνα αργότερα, στο Κεμπέκ του Καναδά, οι "σύμμαχοι" Τσόρτσιλ και Ρούσβελτ συμφωνούσαν στην ανάπτυξη μιας δύναμης 4.000 στρατιωτών στην Ελλάδα έπειτα από την αποχώρηση των Γερμανικών στρατευμάτων, προκειμένου να διασφαλίσουν την αστική εξουσία και κατ' επέκταση τα γενικότερα συμφέροντά τους.

Από τα μέσα Οκτωβρίου του 1943, είχε έρθει στην Ελλάδα ο Νεοζηλανδός λοχαγός Ντον Σκοτ, που ήταν σύνδεσμος της Βρετανικής Στρατιωτικής Αποστολής με τα τμήματα του ΕΛΑΣ στην Αττικοβοιωτία. Ο Θ. Χατζής στο "Η νικηφόρα επανάσταση που χάθηκε" σημειώνει πως "βασικό θέμα των επαφών ήταν ο συνδυασμός ενεργειών των Γερμανών με τους Αγγλους για την "αλλαγή φρουράς" έτσι που να μην καταληφθεί η πρωτεύουσα από τις δυνάμεις του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ". 17 Μαίου 1944 αρχίζει η Σύσκεψη του Λιβάνου στη Βηρυτό, στο ξενοδοχείο "Δάσος της Βουλώνης". Στη σύσκεψη, εκπροσωπήθηκαν, ουσιαστικά, δυο παρατάξεις.

Από τη μια μεριά, ήταν η παράταξη του ΕΑΜικού κινήματος που εξέφραζε και την πλειοψηφία του Eλληνικού λαού κι, από την άλλη, ολόκληρος ο αστικός πολιτικός κόσμος, που στην ουσία δεν εξέφραζε τίποτα, αφού αποτελούνταν από κόμματα-σφραγίδες και πολιτικούς που είχαν εγκαταλείψει την Ελλάδα με την είσοδο των δυνάμεων του άξονα ή που είχαν μείνει στη χώρα, χωρίς όμως ποτέ να συμμετάσχουν στο κίνημα της αντίστασης.

Η "κυβέρνηση" του Καΐρου υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου δεν είχε καμία δύναμη εκτός απ' αυτήν που της εξασφάλιζαν οι Βρετανοί Ιμπεριαλιστές.

Αυτά τα πολιτικά χρεοκωπημένα φαντάσματα αναστήθηκαν μέσα απο την Σύσκεψη του Λιβάνου, που τους νομιμοποίησε ως "εκπροσώπους" του λαού οι οποίοι μάλιστα άρχισαν να προβάλλουν ένα σύνολο απαιτήσεων για την διασφάλιση της κλονισμένης αστικής εξουσίας στην Ελλάδα.

Οι μόνοι υπαρκτοί αστικοί σχηματισμοί ήταν ο ΕΔΕΣ και η ΕΚΚΑ αλλά και εκεί δεν υπήρχε σημαντική λαική υποστήριξη.

Και ενω οι Βρετανοί και οι Ελληνικές αστικές πολιτικές δυνάμεις είχαν ξεκάθαρο προσανατολισμό (να προλάβουν τις εξελίξεις και να εμποδίσουν κάθε ανάπτυξη του λαικού κινήματος), η αντιπροσωπεία της ΠΕΕΑ, του ΕΑΜ και του ΚΚΕ εμφανίστηκε στην σύσκεψη με τον στόχο της επίτευξης της "εθνικής ενότητας". Η αντιπροσωπεία αυτή αποτελούνταν απο τους: ΠΕΕΑ: Αλ. Σβώλος (πρόεδρος), Αγγ. Αγγελόπουλος, Ν. Ασκούτσης. ΕΑΜ: Μ. Πορφυρογέννης, Στ. Σαράφης, Δημ. Στρατής. ΚΚΕ: Πέτρος Ρούσος, μέλος του ΠΓ της ΚΕ. Οι εργασίες του συνεδρίου άνοιξαν με ομιλία του Γεωργίου Παπανδρέου η οποία ήταν ένας οχετός από ύβρεις και συκοφαντίες εναντίον της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης. Ο Παπανδρέου εξομοίωσε τους αντιστασιακούς που πέθαιναν ηρωικά στην Ελλάδα (ενω ο ίδιος έκανε διακοπές στο Κάιρο) με τους δολοφόνους τους: "Σφάζουν οι Γερμανοί.

Σφάζουν τα Τάγματα Ασφαλείας.

Σφάζουν και οι Αντάρται.

Σφάζουν και καίουν" Η λύση που επρότεινε για να εκλείψουν όσα περιέγραφε και για να επιτευχθεί η περιβόητη εθνική ενότητα ήταν να διαλυθεί ο ΕΛΑΣ: "Κατάργησις του ταξικού και η δημιουργία Εθνικού Στρατού" Η επίθεση του Παπανδρέου και η προκλητική απάιτηση του να διαλυθεί ο ΕΛΑΣ ήταν προσχεδιασμένη, με στόχο να βρεθεί η ΕΑΜική αντιπροσωπεία σε θέση άμυνας και να προβεί σε παραχωρήσεις, πράγμα που τελικά έγινε.

Ετσι, όταν οι αντιπρόσωποι της ΠΕΕΑ, του ΕΑΜ και του ΚΚΕ υπέγραψαν όλες τις απαράδεκτες παραχωρήσεις απέσυρε προσωρινά το αίτημά για διάλυση του ΕΛΑΣ αίτημα για το οποίο έτσι και αλλιώς ο Παπανδρέου ήξερε πολύ καλά ότι τότε δεν είχε κανένα τρόπο να το επιβάλλει. 20 Μαίου καταλήχθηκε μια συμφωνία (η "συμβόλαιο) στο οποίο η αντιπροσωπεία του ΕΑΜ ξεπέρασε κάθε όριο απαράδεκτων υποσχωρήσεων και συμβιβασμών.

Υποχωρήσεις που δεν είχαν καμία αντιστοιχία με τον πραγματικό συσχετισμό των δυνάμεων στην Ελλάδα αλλά αντίθετα ήταν η αρχή της ανατροπής του: -Το "συμβόλαιο" στο πρώτο κεφάλαιο καταδίκαζε το ηρωικό αντιφασιστικό κίνημα των στρατιωτών και αξιωματικών της Μέσης Ανατολής (που είχαν χτυπηθεί απο τον Τσώρτσιλ ένα μηνα πριν, τον Απρίλιο του 1944, επειδή ζητούσαν την απομάκρυνση βασιλικών και φιλοβασιλικών αξιωματικών που είχαν επιβληθεί από τον δικτάτορα Μεταξά και διατήρηση του δημοκρατικού και αντιφασιστικού χαρακτήρα των στρατευμάτων) ως "έγκλημα κατά της πατρίδος" και "στάση". Αυτή η αντιμετώπιση απέναντι στους αντιφασίστες αγωνιστές που είχαν φυλακιστεί απο τους Βρετανούς σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Αφρική (π.χ. Λιβύη, Ερυθραία), επειδή υποστήριζαν την Εθνική Αντίσταση είναι απο τις πιο ντροπιαστικές στιγμές στην ιστορία του Κομμουνιστικού Κινήματος στην Ελλάδα και βαραίνει όσους την υπέγραψαν. -Το δεύτερο κεφάλαιο προέβλεπε τη δημιουργία μελλοντικά "εθνικού στρατού, ο οποίος θα είναι απηλλαγμένος πάσης επιρροής κομμάτων, θα ανήκει μόνο εις την πατρίδα και θα υπακούσει εις τας διαταγάς της κυβερνήσεως" -Στο τρίτο κεφάλαιο, γινόταν λόγος για "κατάργηση της τρομοκρατίας εις την ελληνικήν ύπαιθρον", αλλά και στις πόλεις, γεγονός που σήμαινε ευθεία βολή κατά του ΕΑΜ.

Η αντιπροσωπεία περιορίστηκε στο να...καταγραφεί η διαφωνία της. -Στο πέμπτο κεφάλαιο προβλεπόταν "Η εξασφάλισις, κατά την προσεχή από κοινού μετά των συμμαχικών δυνάμεων απελευθέρωσιν της Πατρίδος, της τάξεως και της ελευθερίας του ελληνικού λαού." Δηλαδή η αντιπροσωπεία της ΠΕΕΑ, του ΕΑΜ και του ΚΚΕ υπέγραψε και αναγνώρισε ότι οι Βρετανοί Ιμπεριαλιστές θα μπορούν να επεμβαίνουν "απο κοινού" σε κάθε εσωτερική Ελληνική υπόθεση για την απελευθέρωση, αλλά και για την "τάξη" της χώρας! -Δεν προβλεπόταν καμιά καταγγελία για τα τάγματα ασφαλείας (τα οποία την ίδια περίοδο προχωρούσαν σε αμέτρητα εγκλήματα εναντίον του Ελληνικού λαού), την "κυβέρνηση" Ράλλη και τους συνεργάτες των Γερμανών.

Γινόταν γενικά και αόριστα λόγος για προδότες της πατρίδας. -Ακολουθούσαν κάποιες γενικόλογες διακηρύξεις για το πολιτειακό.

Έχοντας συμφωνήσει σε αυτό το απαράδεκτο κείμενο, η αντιπροσωπεία της ΠΕΕΑ, του ΕΑΜ και του ΚΚΕ μοίρασε τα υπουργεία στην επερχόμενη κυβέρνηση "εθνικής ενότητας" με τις αστικές δυνάμεις.

Για την ΠΕΕΑ, το ΚΚΕ και το ΕΑΜ, συμφωνήθηκε να δοθούν 5 υπουργεία, σε σύνολο 14 ή 15. Το "συμβόλαιο" που υπέγραψε η αντιπροσωπεία δεν τήρησε ούτε μια από τις βασικές οδηγίες που είχε αποφασίσει η ίδια η ΠΕΕΑ στις 22/4/1944 ως κατευθυντήρια γραμμή της στις διαπραγματεύσεις του Λιβάνου.

Αυτές οι κατευθυντήριες γραμμές έβαζαν όρους για το πολιτειακό και το πολιτικό (κυβέρνηση) και τον στρατό, ζητούσαν καταγελλία των ταγμάτων ασφαλείας κ.α. Ήταν όμως το πλαίσιο, η στρατηγική και η πολιτική γραμμή που καθόρισαν τελικά τις εξελίξεις.

Όταν γνωστοποιήθηκε η Συμφωνία του Λιβάνου, στην κατεχόμενη και ελεύθερη Ελλάδα από τους ραδιοσταθμούς του Λονδίνου και του Καΐρου ακολούθησαν αντιδράσεις τόσο απο απλούς αγωνιστές όσο και απο την ηγεσία του ΕΑΜικού κινήματος. Το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ χαρακτήρισε απαράδεκτες τις υποχωρήσεις της αντιπροσωπείας στις διαπραγματεύσεις, γιατί είχε παραβιάσει τις γραπτές οδηγίες που της είχαν δοθεί.

Αποφάσισε να ανακαλέσει την αντιπροσωπεία από το Λίβανο, για να ενημερωθεί έγκυρα και να καταλήξει σε οριστική απόφαση.

Επίσης κατά της συμφωνίας τάχθηκε αρχικά και το Εθνικό Συμβούλιο στις Κορυσχάδες.

Σιγά- σιγά η κριτική προς τη Συμφωνία έπαψε να υφίσταται και ως μόνο όρο για τη συμμετοχή τους στην κυβέρνηση "Εθνικής Ενότητας" το ΕΑΜ, το ΚΚΕ και η ΠΕΕΑ έθεταν την αντικατάσταση του Γ. Παπανδρέου από τη θέση του Πρωθυπουργού, κάτι που ζητούσαν και ορισμένοι αστοί πολιτικοί για τους δικούς τους λόγους.

Φυσικά, η Βρετανική κυβέρνηση ούτε που ήθελε να ακούσει για ενδεχόμενη αλλαγή του προστατευομένου της.

Μόλις το ξεκαθάρισε, οι αστοί πολιτικοί που υποστήριζαν την αντικατάσταση του Παπανδρέου έκαναν αμέσως πίσω.

Ακολούθησε και το ΕΑΜ χωρίς την παραμικρή αντίσταση ούτε σε αυτό το ζήτημα.

Τελικά, η Συμφωνία εγκρίθηκε από την ΚΕ του ΚΚΕ, που συνήλθε στις 2-3 Αυγούστου1944.

Στην ίδια απόφαση κατέληξε και η ΚΕ του ΕΑΜ που συνεδρίασε στις 15 Αυγούστου 1944. Ο Γραμματέας του ΚΚΕ Γ.Σιάντος είχε όμως εγκρίνει την Συμφωνία του Λιβάνου για λογαριασμό του Κόμματος λίγες μέρες πριν την συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής, 27 Ιουλίου 1944 σε συνεδρίαση της ΠΕΕΑ: "Επειδή πιστεύουμε τόσο ειλικρινά στην ανάγκη της ενότητας, γι' αυτό δηλώνω ότι η συμφωνία του Λιβάνου και η δράση της αντιπροσωπείας μας τόσο στο Λίβανο, όσο και στο Κάιρο, είναι μέσα στην πολιτική μας γραμμή" Στην ίδια συνεδρίαση της ΠΕΕΑ ο Σιάντος αποδέχτηκε ακόμα και την πρόταση του Αλ. Σβώλου που περιόριζε το όλο πρόβλημα με τη συμφωνία του Λιβάνου στο αίτημα της αντικατάστασης του Γ. Παπανδρέου.

Έτσι ο Σιάντος προκατέλαβε τις αποφάσεις πριν αποφανθούν τα όργανα του κόμματος και δεν τους άφησε πολλά περιθώρια να κινηθούν διαφορετικά (αν βέβαια υπήρχε περίπτωση για τέτοιο ενδεχόμενο) Επίσης, σε αυτή τη συνεδρίαση ο Σιάντος δήλωσε για τις διαπραγματεύσεις στο Λίβανο και το ενδεχόμενο συμμετοχής της ΠΕΕΑ στην κυβέρνηση Παπανδρέου: "...Στην Ελλάδα δεν μπορούμε να εφαρμόσουμε σοσιαλισμό κι αν ακόμα όλος ο κόσμος μας πει πάρτε την και κάνετε σοσιαλισμό..Η ωρίμανση των συνθηκών οδηγεί σε αστικοδημοκρατικές λύσεις, αλλαγές της κατάστασης...Αφού λυθούν όλα αυτά τα αστικοδημοκρατικά προβλήματα, τότε δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για να πάμε προς το σοσιαλισμό, ομαλά, μέσα στη δημοκρατική εξέλιξη" Στη βάση της απαράδεκτης συμφωνίας του Λιβάνου το ΕΑΜ προσχώρησε στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του Γεωργίου Παπανδρέου στις 2 Σεπτεβρίου 1944.

Ετσι, με την τρίμηνη συμμετοχή του στην κυβέρνηση "εθνικής ενότητας" συνέβαλε στην επαναφορά και νομιμοποίηση μιας αστικής κυβέρνησης και ενός αστικού πολιτικού συστήματος που στη δεδομένη στιγμή ήταν χρεοκοπημένα στη συνείδηση του λαού.

Οπως έγραψε ο Γ. Παπανδρέου, "μόνον η συμμετοχή του ΚΚΕ εις την Κυβέρνησιν μας ήνοιγε τας πύλας της Ελλάδος.

Και δια τούτο την επεδίωξα - και ευτυχώς κατορθώθη" Η συνέχεια είναι γνωστή.

Θα ακολουθήσουν νέες υποχωρήσεις στην Συμφωνία της Καζέρτας 24-29 Σεπτεμβρίου 1944.

Σε λιγότερο απο δύο μήνες, τον Δεκέμβριο του 1944, ο Παπανδρέου, μαζί με τους Βρετανούς και τους πρώην συνεργάτες των ναζί θα αιματοκυλίσει την Αθήνα. Ο Γ.Σιάντος ισχυριζόταν ακόμα και τον Οκτώβριο του 1945 (όταν η αντίδραση δολοφονούσε αγωνιστές για μήνες μετά την απαράδεκτη Συμφωνία της Βάρκιζας) πως "...η συμφωνία του Λιβάνου δεν ήταν λάθος, γιατί ήταν μέσα στην πολιτική μας της εθνικής ενότητας και της ομαλής δημοκρατικής λύσης των εσωτερικών ζητημάτων.

Το ίδιο επιδιώξαμε και με τη συμφωνία της Καζέρτας" (εισήγηση στο 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ). Η ιστορική (αρνητική για το εργατικό - λαϊκό κίνημα) πείρα της περιόδου της κατοχής και μετά την απελευθέρωση αποτελεί παρακαταθήκη και οδηγό για να μην γίνουν ξανά τα ίδια λάθη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους