"Η σφαγή του Δουβλίνου": Σαν σήμερα, 17 Μαίου 1974, η παραστρατιωτική οργάνωση "Ulster Volunteer Force" (UVF) με υποστήριξη απο Βρετανικές υπηρεσίες, παγιδεύει τέσσερα κλεμμένα αυτοκίνητα με...

Πλήρες Κείμενο:

"Η σφαγή του Δουβλίνου": Σαν σήμερα, 17 Μαίου 1974, η παραστρατιωτική οργάνωση "Ulster Volunteer Force" (UVF) με υποστήριξη απο Βρετανικές υπηρεσίες, παγιδεύει τέσσερα κλεμμένα αυτοκίνητα με εκρηκτικά σε τρία διαφορετικά σήμεία μέσα στο Δουβλίνο και σε ένα στο Μόναχαν και τα ανατινάζει σε ώρες αιχμής και σχεδόν ταυτόχρονα, χωρίς καμία προειδοποίηση.

Η δολοφονική ενέργεια θα οδηγήσει σε 33 νεκρούς και 300 τραυματίες.

Η προτεσταντική παραστρατιωτική οργάνωση "Ulster Volunteer Force" (UVF) είχε ιδρυθεί το 1965 με στόχο την καταπολέμηση του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού (IRA) και την διατήρηση της Βόρειας Ιρλανδίας υπο Βρετανική κατοχή.

Ιδεολογία της ήταν ο "Λογιαλισμός" (Loyalism) στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο Προτεσταντισμός και η αντίθεση της σε οποιαδήποτε μορφή ενοποίησης της Ιρλανδίας.

Έτσι λειτούργησε ως συμπληρωματική δύναμη τμημάτων των Βρετανικών αρχών κατοχής στην Ιρλανδία παρά το γεγονός ότι οι Βρετανοί (όπως και οι ΗΠΑ και η Δημοκρατία της Ιρλανδίας) την ανακήρυξαν τρομοκρατική οργάνωση, (κάτι που ισχύει μέχρι σήμερα). Σε όλα τα χρόνια της δράσης της (που σταμάτησε το 1994) ευθύνεται για τον θάνατο περισσότερων από 500 ανθρώπων, η συντριπτική πλειονότητα των οποίων ήταν Καθολικοί άμαχοι.

Μέλη της έχουν συνδεθεί κατά καιρούς με το οργανωμένο έγκλημα, το λαθρεμπόριο ναρκωτικών, εκβιασμούς και τοπικές ταραχές σε προτεσταντικές γειτονιές του Μπέλφαστ.

Στην περιοχή Mid-Ulster απο τις αρχές της δεκαετίας του 1970, είχε αναπτύξει δράση μια συγκεκριμένη πτέρυγα της UVF γνωστή ως "Συμμορία Γκλενάν" (Glenanne Gang). Αυτή η συμμορία "λογιαλιστών", παραστρατιωτικών, αστυνομικών και στρατιωτών. πήρε το όνομά της από τη φάρμα του Τζέιμς Μίτσελ στο χωριό Γκλενάντης κομητείας Αρμάχ. Ο Μίτσελ ήταν εν ενεργεία αστυνομικός.

Στην συμμορία συμμετείχαν μέλη της UVF, εν ενεργεία και εκτός υπηρεσίας αστυνομικοί της RUC (Royal Ulster Constabulary) και στρατιώτες του τοπικού συντάγματος του Βρετανικού Στρατού (UDR) . Η διαπλοκή της συμμορίας με την αστυνομία και τον Βρετανικό στρατό, της έδωσε πρόσβαση σε Βρετανικά στρατιωτικά όπλα, εκρηκτικά και απόρρητες πληροφορίες των μυστικών υπηρεσιών για τους στόχους τους. 9 Δεκεμβρίου 1973 υπογράφηκε η Συμφωνία του Σάνινγκντεϊλ που προέβλεπε για πρώτη φορά μια τοπική κυβέρνηση στη Βόρεια Ιρλανδία όπου Προτεστάντες και Καθολικοί θα διοικούσαν μαζί.

Οι "λογιαλιστές" (που είχαν τον έλεγχο και σε συνδικαλιστικές οργανώσεις) θεώρησαν την συμφωνία "νίκη του IRA" και άρχισαν να οργανώνουν κινητοποιήσεις. 15 Μαίου 1974, άρχισε απεργία του Συμβουλίου Εργαζομένων του Όλστερ (UWC) ενάντια στην συμφωνία, η οποία παρέλυσε τις υποδομές (ηλεκτρισμό, μεταφορές) στη Βόρεια Ιρλανδία 17 Μαΐου 1974, κατά τη διάρκεια της απογευματινής ώρας αιχμής, οι δολοφόνοι της "Συμμορίας Γκλενάν" που είχαν αποκτήσει όπλα, κάλυψη και πληροφορίες απο την αστυνομία και τον Βρετανικό στρατό, τοποθέτησαν τέσσερεις βόμβες, τρείς στο Δουβλίνο και μια στο Μόναχαν.

Δεν υπήρξε καμία προειδοποίηση.

Η πρώτη βόμβα εξερράγη 5:28 μ.μ στην οδός Parnell στο Δουβλίνο κοντά σε στάσεις λεωφορείων και καταστήματα , σκοτώνοντας ακαριαία 11 ανθρώπους.

Η οικογένεια Ο’Μπράιεν (o πατέρας, Τζον, 24 ετών, η μητέρα, Άννα, 22 ετώ και οι δύο μικρές κόρες τους, Ζακλίν,17 μηνών και Άννα-Μαρία, 5 μηνών) εκείνη την ώρα περπατούσε στην οδό Parnell.

Σκοτώθηκαν όλοι στην έκρηξη.

Η δεύτερη έκρηξη έγινε δύο λεπτά μετά στις 5:30 μ.μ στην οδό Talbot στο Δουβλίνο, σε έναν από τους πιο πολυσύχναστους εμπορικούς δρόμους και δολοφόνησε 14 ανθρώπους.

Δύο λεπτά μετά την δεύτερη έκρηξη (5:32 μ.μ) εξερράγη τρίτη βόμβα στην οδό South Leinster, κοντά στο Trinity College στο Δουβλίνο.

Δολοφονήθηκαν δύο άνθρωποι.

Σχεδόν 90 λεπτά αργότερα, ένα τέταρτο αυτοκίνητο εξερράγη έξω από μια παμπ στο Μόναχαν.

Δολοφονήθηκαν επιτόπου 5 άτομα (δύο ακόμη υπέκυψαν αργότερα). O τελικός απολογισμός ήταν 33 νεκροί άμαχοι πολίτες και 300 τραυματίες.

Τα περισσότερα θύματα ήταν νεαρές γυναίκες (ανάμεσα τους και μια έγκυος 9 μηνών), ενώ οι ηλικίες των νεκρών κυμαίνονταν από ένα βρέφος 5 μηνών (την Άννα-Μαρία Ο’Μπράιεν) έως έναν 80χρονο βετεράνο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.

Μόλις 11 ημέρες μετά τις βομβιστικές επιθέσεις, 28 Μαΐου 1974, η κυβέρνηση κατέρρευσε. Η Βόρεια Ιρλανδία επέστρεψε σε καθεστώς απευθείας διοίκησης από το Λονδίνο (Direct Rule). Χρειάστηκαν 24 χρόνια μέχρι τη Συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής (1998) για να επιτευχθεί ξανά ανάλογη πολιτική λύση.

Ο "προοδευτικός" Βρετανός Πρωθυπουργός Χάρολντ Ουίλσον (τότε υπήρχε κυβέρνηση Εργατικών) χαρακτήρισε βέβαια τις επιθέσεις "φρικτές" στην πραγματικότητα όμως το Βρετανικό κράτος εμπόδισε κάθε πραγματική έρευνα για την σφαγή.

Κανείς δεν τιμωρήθηκε ούτε κατηγορήθηκε για την σφαγή.

Απο δεκαετία του 1990 υπήρξαν αλλεπάληλες αποκαλύψεις για την συνεργασία της "Συμμορίας Gleannane" με τον Βρετανικό στρατό στην σφαγή του 1974.

Το 1993, η UVF ανέλαβε επίσημα την ευθύνη για την σφαγή του 1974.

Μετα απο διαμαρτυρίες των οικογενειών των θυμάτων ξεκίνησε έρευνα της αστυνομίας της Ιρλανδίας η οποία ολοκληρώθηκε πριν λίγους μήνες (Δεκέμβριος 2025). Ο επικεφαλής της δήλωσε ότι "δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για τη συνεργασία μεταξύ της "Συμμορίας Γκλενάν" και των Βρετανικών στρατιωτικών αρχών στις βομβιστικές επιθέσεις του Δουβλίνου και του Μόναχαν" και ότι στην πραγματικότητα η "Συμμορία Γκλενάν" ήταν ένα ευρύτερο δίκτυο με μέλη παραστριωτικών ομάδων, υπηρεσιών ασφαλείας και του Βρετανικού στρατού.

Επίσης δήλωσε ότι δεν βρέθηκαν στοιχεία για "απευθείας πολιτικές εντολές" που να έχουν σχέση με την σφαγή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους