Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Άνθρωποι της Πάρου (67) Θανάσης Μαρινόπουλος του Ανδρέα Με τους Μαρινόπουλους είμαστε από παλιά γνωστοί και φίλοι και με πολλούς συμμαθητές στα χρόνια του 1956-1963.

Με τον Θανάση γειτονέψαμε κάποτε χωρίς να πούμε και πολλά.

Δυο ή τρεις φορές ήρθε στο σπίτι μου. Ο Σωτήρης που μού σχεδίασε το σπίτι και είμαι πρίγκιπας (!) είναι εξάδελφός του.

Εδώ μεγάλωσαν τα παιδιά μου και τώρα έξω έχει τρεις ροδιές γεμάτες ρόδια.

Με το Σωτήρη, την Κατερίνα και την Μαριγούλα (αδέλφια, παιδιά του Παναγιώτη Μαρινόπουλου) πηγαίναμε μαζί στο σχολείο.

Επικοινωνούμε ακόμα με το Σωτήρη και την Κατερίνα. Ομορφόσογο! Με την Κατερίνα συνεργαστήκαμε στην "Παριανή Γνώμη". Οι Μαρινόπουλοι είναι μεγάλο και ιστορικό σόϊ και έχουμε να γράψουμε πολλά.

Όσοι με παρακολουθούν θα ξέρουν ότι γράφω χωρίς προετοιμασία, το χέρι μου τρέχει και είμαι βιαστικός.

Γι' αυτό κάνω και λάθη. Τον Νίκο, τον αδελφό του Θανάση τον είχα μαθητή στο σχολείο.

Ζωηρός και καλόκαρδος. Ο Θανάσης πιο μετρημένος, όμως δεν τον θυμούμαι στο σχολείο ή πήγε αλλού ή έχω γεράσει και η μνήμη δεν βοηθά πάντα.

Θανάσης και Νίκος οι δυο γιοι του Ανδρέα Μαρινόπουλου, κοινοτάρχη της Παροικιάς κι εκδιωχθέντα από την χούντα το 1967.

Με τη μεταπολίτευση (1974) ο Ανδρέας Μαρινόπουλος ασχολήθηκε ξανά γόνιμα με τα κοινά, παρά το βάρος της απολάκτισης και το δύσκολο κλίμα της εποχής.

Εκλέχτηκε στο Κοινοτικό Συμβούλιο και ανέλαβε δράση, Δεν είχαμε Δήμο ακόμα. Ο Θανάσης άρχισε την ενασχόλησή του με τα κοινά όταν χρεώθηκε διοικητικά καθήκοντα στον "Αρχίλοχο". Συνεργαστήκαμε τότε και στο μέγα θέμα της αλιείας στην Πάρο με το σπουδαιότατο Συνέδριο (2013) και παρούσα την Επίτροπο Αλιείας Μαρία Δαμανάκη.

Συνεργαστήκαμε επίσης στο θέμα των ανεμογεννητριών.

Η λογική να μεταβάλουμε τους τουριστικούς μικροτόπους σε βιομηχανικά πάρκα μάς βρήκε ξένους και ας είμαστε ταγμένοι στην Οικολογία.

Δεν χωρούνε αυτά εδώ, είναι μικρές οι εκτάσεις.

Συνεργαστήκαμε στα πολιτιστικά, όπου ενθάρρυνε όλες τις πρωτοβουλίες από τη θέση του στο Δήμο και συχνά συμμετείχε.

Είναι χρόνια τώρα που ο Θανάσης συνεχίζει την πολιτική των συγγενών του, την συμμετοχή, με πίστη, ήθος και αξιοπρέπεια.

Έχει και το καλό να γράφει και βέβαια τον διαβάζουμε.

Από τον Γενεαλογικό Κώδικα της Πάρου του πτεράρχου Φραγκίσκου Περράκη διαβάζουμε ότι το επώνυμο Μαρινόπουλος κατάγεται από τα Καλάβρυτα Αχαΐας.

Τρεις γιοι του Καλαβρυτινού Παναγιώτη Μαρινόπουλου , οι Σπύρος, Θανάσης και Σωτήρης ήρθαν στην Πάρο στις αρχές του 20ου αιώνα και ασχολήθηκαν με το εμπόριο και επιχειρήσεις.

Γνώρισα τον παππού Θανάση Μαρινόπουλο, πατέρα του Ανδρέα, γέροντα πια.

Καθόταν έξω από το κατάστημα στην αγορά, δυο μέτρα απέναντι από το εστιατόριο Κληματαριά του Φραντζέσκου Κυριαζάνου και δυο μέτρα απέναντι από το εμπορικό του Γιατροπούλη, που ήταν και λαϊκός ζωγράφος.

Ο παππούς Θανάσης Μαρινόπουλος είχε γιούς τον Ανδρέα τον παλιό κοινοτάρχη, τον Παναγιώτη, έμπορο, τον Αργύρη δικηγόρο και τον Νίκο υπάλληλο, αν θυμούμαι καλά. Τον Αργύρη μόνο δεν είχα δει, αλλά διάβασα ότι καταδικάστηκε με τα γεγονότα της βάσης Αντιπάρου σε θάνατο.

Γλίτωσε όπως και άλλοι όταν έπεσε ο Μουσολίνι, ο γίγας Μαρινόπουλοι, οικογένεια δημοκρατών, καταγόμενοι από τα ιδεολογικά του Βενιζέλου και πιο πέρα ακόμη.

Δεν τις ξέρουμε όλες τις μάχες τους.

Με την ιστορία έχουμε πρόβλημα γενικά. Ο Νίκος Μαρινόπουλος έγραψε ένα βιβλίο για τον άνθρωπο που θαύμαζε, τον Λέοντα Τρότσκι.

Ευχόμαστε στο Θανάση να συνεχίζει με την αυτοδιοίκηση και το γράψιμο.

Είναι γόνιμα πράγματα και βοηθούν και μας και τους άλλους και τον τόπο.

Δεν είμαστε ψάρια να σωπαίνουμε, αν και νομίζω ότι τα ψάρια στον κόσμο της θάλασσας μιλούν, αλλά χρειάζονται θαλασσινά αυτιά.

Ευχές για όλους και καλά κουράγια.

Η αυτοδιοίκηση θέλει αντοχή και χαλκέντερους ανθρώπους. Στους Μαρινόπουλους όλους (έχουμε και εγγόνια τώρα) χαιρετισμούς! Οι παππούδες να κάνουν Σύλλογο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους