Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα το πρωί καθώς πήγαινα στη δουλειά στην Αθήνα, θυμήθηκα ξαφνικά πως ξέχασα το κινητό μου στο σπίτι.

Υπήρχε μια ανησυχία μέσα μου, οπότε αποφάσισα να επιστρέψω πίσω.

Μπήκα στον ανελκυστήρα της πολυκατοικίας μας και, όπως η γκαντεμιά θέλει, κλείστηκε στον όγδοο όροφο.

Έμεινα μέσα να περιμένω τη βοήθεια όταν ξαφνικά άκουσα από τον διάδρομο τη φωνή της γυναίκας μου, της Ευτυχίας.

Η φωνή της μιλούσε τρυφερά σε κάποιον άντρα. “Αγάπη μου, πόσο ανυπομονώ να είμαστε ξανά μαζί...” έλεγε εκείνη.

Από την άλλη ακούστηκε μια ανδρική φωνή, που ξεκάθαρα ήταν του Θοδωρή.

Το στομάχι μου σκίρτησε. "Σήμερα το βράδυ, έτσι;" του απάντησε η Ευτυχία. "Θα σε περιμένω μετά τις δέκα.” Ο Θοδωρής τη ρώτησε αν ο άντρας της θα βγει πάλι στη βραδινή βάρδια, και η φωνή της, που παρέμενε τρυφερή, εξήγησε ότι όλη την εβδομάδα ο σύζυγός της θα δουλέψει νύχτα.

Είπα μέσα μου, “Δες ρε τι κάνει η ζωή! Η Ευτυχία μου έχει δεσμό με το γείτονα του ογδόου.

Τώρα καταλαβαίνω πού πηγαίνει κάθε βράδυ υποτίθεται ‘για να πάρει αέρα’.” Οι φωνές τους ήταν τόσο κοντά που άρχισαν να παραπονιούνται και για τον ανελκυστήρα που είχε μείνει – προφανώς δεν συνειδητοποιούσαν ότι ήμουν εκεί μέσα.

Μετά από κάποια λεπτά, κατάλαβαν την κατάσταση κι έφυγαν με τις σκάλες, χωρίς να γνωρίζουν τίποτα για μένα.

Όση ώρα περίμενα τον τεχνίτη να με βγάλει, σχεδίαζα ήδη την επόμενη μου κίνηση.

Δεν θα άφηνα να περάσει έτσι.

Νωρίς το βράδυ, περίπου στις δέκα, ο Θοδωρής έκανε το συνηθισμένο του. “Ευτυχία, θα πάω για μια βόλτα να πάρω τον αέρα μου για καμιά ωρίτσα,” ακούστηκε η φωνή του. “Έξω βρέχει όμως!” απάντησα καθώς άνοιξα την τηλεόραση — δεν ήθελα να σταθώ λίγο παραπάνω μπροστά του έτσι. “Δεν πειράζει, θα πάρω ομπρέλα,” είπε, αλλά ο τόνος μου ήταν ήδη αλλαγμένος. “Δεν είναι η μέρα σου σήμερα, Θοδωρή.” Δεν κατάλαβε τίποτα αυτός, έφυγε σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Μισή ώρα αργότερα χτύπησε πάλι η πόρτα.

Περίεργο, γιατί είχε φύγει για μακρινή βόλτα.

Μιλάμε του ανοίγω μόνο με την αλυσίδα στη θέση της. “Η ομπρέλα σου; Που πήγαν τα ρούχα σου, το μπουφάν σου;” τον ρώτησα με μια δόση ειρωνείας. “Με σταμάτησαν κάτι παλικαράδες έξω και μου τα πήραν όλα...” γελοία δικαιολογία. “Άφησέ με να μπω, κρυώνω!” “Τα πράγματά σου είναι έξω από τον κάδο απορριμμάτων.

Έχε γεια, και δώσε χαιρετίσματα και στην Ευτυχία του ογδόου,” απάντησα και έκλεισα την πόρτα με σταθερότητα.

Έμεινα λίγο να σκέφτομαι τη ζωή: τα παιδιά μας μεγάλωσαν κι έχουν φύγει και ευτυχώς δεν ήταν εδώ να δουν αυτή την κατάντια. Ο Θοδωρής, κατεβάζοντας και βρίσκοντας τη βαλίτσα του δίπλα στα σκουπίδια, σκέφτηκε να πάει στη μάνα του.

Τότε όμως συνειδητοποίησε πως είχε αφήσει το τηλέφωνό του στο διαμέρισμα της Ευτυχίας.

Έτσι επέστρεψε να χτυπήσει το κουδούνι και να το ζητήσει – και... ξανακόλλησε στον ανελκυστήρα, αφού είχε γίνει διακοπή ρεύματος. Τελικά κι … Διαβάστε τη συνέχεια στα σχόλια ⬇️⬇️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους