Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποτε πίστευα πως η μάθηση μοιάζει με ένα παιδί που κουβαλά ένα σακίδιο γεμάτο βιβλία.

Όσο περισσότερα χωράει μέσα, τόσο πιο “καλός μαθητής” θεωρείται.

Σελίδες, κανόνες, ασκήσεις, υπογραμμίσεις, αποστήθιση.

Κι έτσι μεγαλώσαμε πολλοί από εμάς.

Μαθαίνοντας να αποθηκεύουμε πληροφορίες χωρίς απαραίτητα να τις αγγίζουμε πραγματικά μέσα μας.

Θυμάμαι ακόμη εκείνο το παράξενο συναίσθημα που είχα ως μαθήτρια.

Έγραφα καλά.

Θυμόμουν πράγματα.

Έδινα τις σωστές απαντήσεις.

Κι όμως, πολλές φορές έφευγα από την τάξη χωρίς να έχω νιώσει τίποτα.

Σαν να περνούσαν οι γνώσεις δίπλα μου χωρίς να σταματούν ποτέ πραγματικά μέσα μου.

Σαν να έβλεπα τη ζωή από το παράθυρο ενός τρένου που τρέχει πολύ γρήγορα για να προλάβεις να κατέβεις και να τη ζήσεις.

Και ίσως γι’ αυτό σήμερα, μέσα στην τάξη, ψάχνω κάτι πολύ διαφορετικό.

Δεν ψάχνω απλώς το παιδί που θα σηκώσει σωστά το χέρι.

Ψάχνω εκείνη τη σπίθα στα μάτια του.

Εκείνη τη στιγμή που ξεχνιέται και γελάει.

Εκείνη τη στιγμή που το σώμα του συμμετέχει πριν καν προλάβει να μιλήσει το στόμα του.

Εκείνη τη στιγμή που η γνώση παύει να είναι “μάθημα” και γίνεται εμπειρία.

Γιατί βαθιά μέσα μου πιστεύω πως ο άνθρωπος δεν αλλάζει από αυτά που ακούει.

Αλλάζει από αυτά που ζει.

Γι’ αυτό αγαπώ τόσο πολύ το #βιωματικό_μάθημα.

Γιατί εκεί δεν διδάσκεις απλώς λέξεις.

Δημιουργείς αναμνήσεις που κουβαλούν λέξεις μέσα τους.

Και οι αναμνήσεις… δεν φεύγουν εύκολα.

Ο #Pete_the_Cat μπήκε στη ζωή της τάξης μας σαν ένας απλός μπλε γάτος από ένα παιδικό βιβλίο.

Μα πολύ γρήγορα έγινε τραγούδι που ακουγόταν στους διαδρόμους.

Έγινε μάσκες που κουνάγαμε στον αέρα.

Έγινε τεράστιες χειροτεχνίες, πίτσες με αληθινά υλικά, γέλια, μικρές θεατρικές σκηνές, φώτα που χαμήλωναν για να μπει η “μαγεία” στην τάξη.

Κι εκεί, ανάμεσα σε κόλλες, μπογιές, μουσικές και παιδικές φωνές, συμβαίνει κάτι που δύσκολα περιγράφεται.

Τα παιδιά παύουν να είναι θεατές.

Γίνονται μέρος της ιστορίας.

Δεν παρακολουθούν τον Pete.

Περπατούν μαζί του.

Τραγουδούν μαζί του.

Στενοχωριούνται μαζί του όταν λερώνει τα παπούτσια του και γελούν μαζί του όταν συνεχίζει να τραγουδά σαν να μην έγινε τίποτα.

Κάποιες φορές κοιτάζω αυτές τις φωτογραφίες και συγκινούμαι βαθιά.

Όχι γιατί βλέπω “μια ωραία δραστηριότητα”. Αλλά γιατί βλέπω κάτι που εύχομαι να είχε ζήσει κάθε παιδί μέσα σε μια τάξη: τη χαρά του να μαθαίνεις χωρίς φόβο.

Και ξέρεις ποια εικόνα έρχεται συνέχεια στο μυαλό μου; Η θεωρητική διδασκαλία μου μοιάζει με ένα λουλούδι κομμένο από τη ρίζα του μέσα σε ένα βάζο.

Για λίγες μέρες φαίνεται όμορφο.

Στέκεται ακόμη όρθιο.

Αλλά σιγά σιγά χάνει τη ζωντάνια του.

Η βιωματική μάθηση όμως μοιάζει με ένα δέντρο φυτεμένο βαθιά στο χώμα.

Το ποτίζουν οι φωνές, τα γέλια, η κίνηση, η ομάδα, η μουσική, η σύνδεση.

Και τότε η γνώση δεν μένει στην επιφάνεια. Ριζώνει.

Αντέχει στον χρόνο.

Μεγαλώνει μαζί με το παιδί.

Ίσως γι’ αυτό ένα παιδάκι πριν λίγες μέρες, ενώ είχε πυρετό, προσπαθούσε να πείσει τη μαμά του να έρθει στο μάθημα.

Όχι γιατί φοβόταν ότι θα χάσει την ύλη.

Αλλά γιατί φοβόταν ότι θα χάσει αυτό που θα ζούσαμε εκείνη την ημέρα.

Κι εκεί, ειλικρινά, ένιωσα πως όλη αυτή η κούραση αξίζει.

Τα παιδιά μπορεί να ξεχάσουν κάποτε τους κανόνες γραμματικής.

Μπορεί να μη θυμούνται όλες τις λέξεις που διδάχθηκαν.

Αλλά δεν ξεχνούν εύκολα πώς τα έκανε κάποιος να αισθανθούν μέσα σε μια τάξη.

Δεν ξεχνούν τον δάσκαλο που τους έκανε να νιώσουν ικανοί.

Δεν ξεχνούν τη στιγμή που όλοι τραγουδούσαν μαζί.

Δεν ξεχνούν το φως που χαμήλωσε και ξαφνικά η τάξη έγινε “άλλος κόσμος”. Δεν ξεχνούν πως κάποιος τους έδειξε ότι το λάθος δεν είναι ντροπή αλλά μέρος της διαδρομής.

Αυτό να είναι το πιο σπουδαίο μάθημα απ’ όλα.

Να συνεχίζεις να τραγουδάς το τραγούδι σου ακόμη κι όταν η ζωή λερώνει τα παπούτσια σου. www.reschool.gr

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους