Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παλαιστίνη über alles: Το κιτς του νέου αντισημιτισμού * Τα δημαρχεία που αναρτούν σαν σεντόνι το κουρελόπανο της Παλαιστίνης μου θυμίζουν παλαιότερα που μετά την πρώτη νύχτα του γάμου οι περήφανοι πλην κερατάδες σύζυγοι αναρτούσαν το ματωμένο σεντόνι για να δείξουν ότι η νύφη είναι πτωχή πλην τιμία, κι ας είχε κάνει 18 παρθενορραφές... Σήμερα βέβαια το έθιμο εκσυγχρονίστηκε: αντί για προίκα έχουμε hashtags, αντί για προξενήτρες έχουμε δημοτικούς συμβούλους με keffiyeh από τα Zara, κι αντί για ντροπή υπάρχει ο ηθικός ναρκισσισμός χορηγούμενος από τα social media.

Ο κάθε αντιδήμαρχος πολιτισμού μετατρέπεται σε μουεζίνη της woke ενοχής· ανεβαίνει στο μπαλκόνι του δημαρχείου και ψάλλει το «Free Palestine» ή το «Allahu Akbar» με τη συγκίνηση ανθρώπου που δεν μπορεί να βρει τη Γάζα ούτε με το Google Maps... Το πιο εντυπωσιακό όμως δεν είναι η άγνοια· είναι η τελετουργική υποκρισία.

Οι ίδιοι που δεν ύψωσαν ποτέ σημαία για τους Κύπριους, τους Κούρδους, τους Αρμενίους, τους Κόπτες, τους Γιαζίντι ή για οποιονδήποτε δεν προσφέρεται για αντιδυτικό μαρξιστικό-λενινιστικό φολκλόρ, ξαφνικά μετατρέπονται σε γεωπολιτικούς δερβίσηδες.

Γιατί ο σύγχρονος αριστερός αντισημιτισμός δεν φορά πλέον jackboots· φορά tote bag, πίνει flat white και μιλά για «διαθεματικότητα» ενώ αναπαράγει με ακαδημαϊκή φρασεολογία τα ίδια παλιά δηλητήρια: ότι οι Εβραίοι είναι υπερβολικά ισχυροί, υπερβολικά δυτικοί, υπερβολικά επιτυχημένοι για να θεωρούνται θύματα.

Έτσι ο δήμαρχος που δεν άλλαξε ούτε μία λάμπα στην πόλη του, αισθάνεται ξαφνικά Τσε (και βάρα!) της Μέσης Ανατολής.

Τα σκουπίδια στοιβάζονται, τα πεζοδρόμια διαλύονται, αλλά η παλαιστινιακή ζουρλοπαντιέρα κυματίζει τάχα αγέρωχη: η αποχέτευση μπορεί να μην λειτουργεί, όμως η επαναστατική αισθητική είναι άψογη.

Είναι η πολιτική εκδοχή του να φοράς μπλούζα “Save Humanity” ενώ φωνάζεις στον σερβιτόρο επειδή άργησε το oat milk latte.

Και φυσικά, μέσα σε όλο αυτό το πανηγύρι η λέξη «Χαμάς» εξαφανίζεται μυστηριωδώς, σαν λεκές που καθάρισε η ιδεολογική χλωρίνη.

Οι όμηροι εξατμίζονται, οι βιασμοί και οι σφαγές αμάχων της 7ης Οκτωβρίου 2023 σχετικοποιούνται και κάθε εβραϊκό θύμα αντιμετωπίζεται σαν δυσάρεστη λεπτομέρεια που χαλάει το επαναστατικό αφήγημα.

Διότι για τον επαγγελματία αριστερό ακτιβιστή, ο Εβραίος είναι αποδεκτός μόνο όταν είναι νεκρός, άφωνος ή αυτομαστιγούμενος.

Αν αμύνεται, χαλάει το σενάριο.

Τελικά, αυτές οι σημαίες της Χαμάς στα δημαρχεία δεν είναι πράξη αλληλεγγύης.

Είναι το ματωμένο σεντόνι μιας πολιτικής τάξης που επιδεικνύει δημόσια την ηθική της παρθενία, ενώ έχει περάσει δεκαετίες σε ομαδικά ιδεολογικά όργια με κάθε μορφή ολοκληρωτισμού που μισεί τη Δύση, τον φιλελευθερισμό και —όλως τυχαίως— τους Εβραίους...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους