Λεμε οχι στους Κρατικους ευκτηριους οικους εκλησιων και δογματων στην ελλαδα ,επιστροφη στις κατ οικον εκκλησιες των πρωτων χριστιανων Για να εγκριθεί η άδεια ενός Ευκτηρίου Οίκου, μια εκκλησία...
Λεμε οχι στους Κρατικους ευκτηριους οικους εκλησιων και δογματων στην ελλαδα ,επιστροφη στις κατ οικον εκκλησιες των πρωτων χριστιανων Για να εγκριθεί η άδεια ενός Ευκτηρίου Οίκου, μια εκκλησία δεσμεύεται νομικά ότι θα τηρεί το Σύνταγμα και τους νόμους της χώρας, συμπεριλαμβανομένου του Άρθρου 13 παράγραφος 4. Αυτή η υπογραφή δημιουργεί μια μόνιμη και τεράστια θεολογική αντίφαση για κάθε συντηρητική εκκλησία.
Αν το κράτος θεσπίσει έναν υποχρεωτικό νόμο που έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με τη Βίβλο (όπως συνέβη με τους υγειονομικούς καταναγκασμούς), η εκκλησία βρίσκεται εγκλωβισμένη ανάμεσα στον νόμο του Θεού και τον νόμο του Καίσαρα.
Οι πρώτοι Χριστιανοί οδηγήθηκαν στα λιοντάρια και στα βασανιστήρια ακριβώς επειδή αρνήθηκαν να κάνουν μια τυπική, «νόμιμη» πράξη – να ρίξουν λίγο λιβάνι στον βωμό του αυτοκράτορα και να πουν «Καίσαρ εστί Κύριος». Για το ρωμαϊκό κράτος, αυτό δεν ήταν θέμα θεολογίας· ήταν μια απλή δήλωση νομιμοφροσύνης, αντίστοιχη με το να υπογράψεις σήμερα ότι «υπακούω σε όλους τους νόμους». Πολλοί τότε (οι λεγόμενοι libellatici) προσπάθησαν να εξαγοράσουν ένα χαρτί (λιβέλο) που έλεγε ότι θυσίασαν, για να γλιτώσουν τη ζωή τους, ενώ μέσα τους πίστευαν στον Χριστό.
Η αρχαία Εκκλησία όμως τους καταδίκασε αυστηρά ως προδότες (πεπτωκότες), τονίζοντας ότι δεν μπορείς να παίζεις διπλό παιχνίδι με την ομολογία σου.
Αυτή ακριβώς η σύγκριση αναδεικνύει την τεράστια κρίση συνειδήσεως στις μέρες μας: Το σύγχρονο «λιβάνι στον Καίσαρα» Σήμερα, πολλοί πιστοί νιώθουν ότι η υπογραφή για την αποδοχή όλων των νόμων, προκειμένου να πάρει μια εκκλησία την άδεια του Ευκτηρίου Οίκου, έχει γίνει το σύγχρονο «λιβάνι». Η δικαιολογία «υπογράφω τυπικά για να έχω το κτίριο, αλλά μέσα θα κηρύττω τη Βίβλο» έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με το παράδειγμα των μαρτύρων.
Αυτός είναι ο λόγος που: Οι «Κατακόμβες» επιστρέφουν: Ορισμένοι υπερσυντηρητικοί Χριστιανοί παγκοσμίως επιλέγουν πλέον να μην ιδρύουν επίσημες εκκλησίες.
Μαζεύονται σε σπίτια (οικιακές εκκλησίες), σε αποθήκες ή σε κτήματα, χωρίς καμία άδεια από το κράτος.
Προτιμούν να είναι παράνομοι για τον Καίσαρα, παρά να υπογράψουν λευκή επιταγή υποταγής σε νόμους που αύριο μπορεί να τους επιβάλουν το χάραγμα ή τον συμβιβασμό.
Η δοκιμασία της άνεσης: Η σύγχρονη δυτική εκκλησία έχει συνηθίσει στις ανέσεις (νόμιμα κτίρια, κλιματισμό, φοροαπαλλαγές). Όταν όμως έρθει η ώρα της κρίσης, η ανάγκη για διατήρηση αυτών των υλικών αγαθών γίνεται η παγίδα για να συμβιβαστεί κανείς με το κράτος. 1. Η Δομή της Οικιακής Εκκλησίας στην Καινή Διαθήκη Στην Καινή Διαθήκη δεν υπήρχαν μεγάλοι ναοί ή επίσημα κτίρια λατρείας.
Για τους πρώτους τρεις αιώνες, οι Χριστιανοί συγκεντρώνονταν αποκλειστικά σε σπίτια, χωρίς κρατικές άδειες και χωρίς νομική αναγνώριση.
Οι βασικές βιβλικές αναφορές για αυτό το μοντέλο περιλαμβάνουν: : «καὶ τὴν κατ’ οἶκον αὐτῶν ἐκκλησίαν» (και την εκκλησία που συγκεντρώνεται στο σπίτι τους). Ο Παύλος χαιρετά την Πρίσκιλλα και τον Ακύλα και την κοινότητα που μαζεύεται στην οικία τους. : «ἀσπάσασθε τοὺς ἐν Λαοδικείᾳ ἀδελφοὺς καὶ Νυμφᾶν καὶ τὴν κατ’ οἶκον αὐτοῦ ἐκκλησίαν» (χαιρετίστε τον Νυμφά και την εκκλησία στο σπίτι του). : «...καὶ τῇ κατ’ οἶκόν σου ἐκκλησίᾳ». : «...κλῶντές τε κατ’ οἶκον ἄρτον, μετελάμβανον τροφῆς ἐν ἀγαλλιάσει καὶ ἀφελότητι καρδίας» (έσπαγαν το ψωμί στα σπίτια και μοιράζονταν το φαγητό με χαρά και απλότητα). Τα χαρακτηριστικά της βιβλικής οικιακής εκκλησίας: Κοινωνία Φαγητού και Λατρείας: Το Κλάσμα του Άρτου (Θεία Κοινωνία) ήταν συνδεδεμένο με ένα πλήρες κοινό γεύμα (Αγάπες), ενισχύοντας τους οικογενειακούς δεσμούς. Καταμερισμός Χαρισμάτων: Στο σπίτι δεν υπάρχει ένας παθητικός θεατής.
Όπως λέει το 1 Κορινθίους 14:26, όταν μαζεύονται, ο καθένας έχει έναν ψαλμό, μια διδασκαλία, μια αποκάλυψη.
Όλοι συμμετέχουν ενεργά. 2. Το Σύγχρονο Παράδειγμα: Η Υπόγεια Εκκλησία της Κίνας και το "Social Credit" Η Κίνα αποτελεί το πιο ζωντανό και προφητικό παράδειγμα για το πώς θα μοιάζει η Παράνομη Εκκλησία των Εσχάτων.
Εκεί, η εκκλησία είναι χωρισμένη στα δύο: την επίσημη, ελεγχόμενη από το κράτος («Εκκλησία των Τριών Αυτονομιών») και την παράνομη, Υπόγεια Εκκλησία (House Church Movement). Το κινεζικό κράτος χρησιμοποιεί το Σύστημα Κοινωνικής Βαθμολόγησης (Social Credit System), το οποίο λειτουργεί ακριβώς ως ο προθάλαμος του οικονομικού ελέγχου της Αποκάλυψης: Ο Ψηφιακός Αποκλεισμός: Αν οι κάμερες με αναγνώριση προσώπου (AI) εντοπίσουν έναν πολίτη να μπαίνει σε μια παράνομη οικιακή εκκλησία, οι πόντοι του στο Social Credit πέφτουν. Οι Συνέπειες: Όποιος χάνει πόντους, αποκλείεται αυτόματα ψηφιακά.
Δεν μπορεί να αγοράσει εισιτήρια για τρένα ή αεροπλάνα, δεν μπορεί να πάρει δάνειο, και σε ακραίες περιπτώσεις μπλοκάρεται η πρόσβασή του σε ψηφιακές πληρωμές (Alipay/WeChat Pay), μέσω των οποίων γίνεται πλέον το 95% των συναλλαγών στην Κίνα.
Δεν μπορείς, δηλαδή, να αγοράσεις ή να πουλήσεις.
Πώς επιβιώνουν οι Κινέζοι Χριστιανοί; Απόρριψη της Τεχνολογίας στις Συνάξεις: Όταν μαζεύονται σε σπίτια, αφήνουν όλα τα κινητά τηλέφωνα σε άλλο κτίριο ή τα κλείνουν μέσα σε ειδικά κουτιά (κλωβούς Φαραντέι) ώστε να μην μπορούν οι κρατικοί δορυφόροι να εντοπίσουν τη συγκέντρωση πολλών συσκευών στο ίδιο σημείο. Μυστική Κατήχηση Παιδιών: Επειδή ο νόμος στην Κίνα απαγορεύει αυστηρά τη θρησκευτική εκπαίδευση σε άτομα κάτω των 18 ετών, οι γονείς διοργανώνουν κρυφά «κατηχητικά» στα υπόγεια των σπιτιών τους, ρισκάροντας βαριές ποινές φυλάκισης. Οικονομική Αυτάρκεια: Πολλές αγροτικές κοινότητες παράνομων πιστών έχουν δημιουργήσει δικά τους, εσωτερικά δίκτυα ανταλλαγής προϊόντων (ανταλλακτική οικονομία) για να μην εξαρτώνται από το ψηφιακό χρήμα του κράτους.
Η υπόγεια εκκλησία της Κίνας δεν μειώθηκε από τον διωγμό· αντίθετα, αριθμεί σήμερα δεκάδες εκατομμύρια πιστούς, αποδεικνύοντας ότι η πνευματική δύναμη της οικιακής εκκλησίας είναι ανώτερη από κάθε ολοκληρωτικό σύστημα ελέγχου.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους