Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΧΡΟΝΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑ Ήμουν 10 ετών όταν έφυγα από το Ραζινάρι για να πάω στο λύκειο του Σιμπιού και δε θα ξεχάσω ποτέ τη μέρα, ή μάλλον, την ώρα, που με πήγε ο πατέρας μου.

Είχαμε νοικιάσει μιαν άμαξα κι έκλαιγα, έκλαιγα σ’ όλη τη διαδρομή, γιατί διαισθανόμουν πως ο παράδεισος είχε τελειώσει. - Αυτό το ξερίζωμα επαναλήφθηκε πολλές φορές στη ζωή σας; - Ναι, πολλές φορές.

Πρώτα εγκατέλειψα την παιδική μου ηλικία.

Κι ύστερα τη ζωή μου στο Σιμπιού.

Γιατί το Σιμπιού υπήρξε μια τόσο σημαντική πόλη για μένα; Διότι εκεί είναι που έζησα το μεγάλο δράμα της ζωής μου, ένα δράμα που κράτησε πολλά χρόνια και με σημάδεψε για το υπόλοιπο του βίου μου.

Ό,τι έχω γράψει, ό,τι έχω σκεφτεί, ό,τι δούλεψα, όλες μου οι φαντασιώσεις έχουν τη ρίζα τους σ’ αυτό το δράμα: γύρω στα είκοσί μου χρόνια έχασα τον ύπνο μου.

Θυμάμαι ότι γυρνούσα για ώρες μεσ’ την πόλη. Το Σιμπιού είναι μια πολύ ωραία πόλη, γερμανική, έχει χτιστεί το Μεσαίωνα.

Έβγαινα, λοιπόν, γύρω στα μεσάνυχτα κι απλώς περπατούσα στους δρόμους, δεν υπήρχε άλλος, μόνο εγώ και μερικές πόρνες μέσα σε μια έρημη πόλη: η απόλυτη σιωπή, η επαρχία.

Περιπλανιόμουν για ώρες σαν φάντασμα κι οτιδήποτε έγραφα αργότερα το είχα ήδη επεξεργαστεί εκείνες τις νύχτες.

Το πρώτο μου βιβλίο "Στις κορυφές της Απελπισίας", ανάγεται σ’ εκείνη την εποχή.

Το έγραψα 22 ετών, ήταν κατά κάποιον τρόπο η διαθήκη μου, γιατί σκεφτόμουν να αυτοκτονήσω.

Όμως επέζησα... Πάντοτε περιφρονούσα όσους μπορούν και κοιμούνται, κάτι που βέβαια είναι παράλογο, αφού η πιο μεγάλη μου επιθυμία ήταν μία: να κοιμάμαι.

Έχω, ωστόσο, καταλάβει ένα πράγμα: οι λευκές νύχτες είναι ανεκτίμητης αξίας.

Κοιτάξτε, η ζωή είναι πολύ απλή: οι άνθρωποι ξυπνούν, περνούν τη μέρα τους, δουλεύουν, κουράζονται, μετά ξανακοιμούνται, ξαναξυπνούν και ξεκινούν μια άλλη μέρα.

Το εξαιρετικό φαινόμενο της αϋπνίας συντελεί στο να μην υπάρχει διακοπή της συνέχειας.

Ο ύπνος διακόπτει μια προοδευτική διαδικασία.

Αυτός που δεν μπορεί να κοιμηθεί βρίσκεται εν εγρηγόρσει σε όλη τη διάρκεια της νύχτας, δεν υπάρχει διαφορά γι’ αυτόν ανάμεσα σε νύχτα και μέρα.

Είναι κατά κάποιον τρόπο ο αέναος χρόνος. - Ο αϋπνιακός ζει σε μια διαφορετική χρονικότητα; - Απολύτως.

Πρόκειται για έναν άλλο χρόνο κι έναν άλλο κόσμο, αφού η ζωή δεν είναι υποφερτή παρά μόνο χάρη στις διακοπές της συνέχειας.

Κατά βάθος γιατί κοιμόμαστε; Όχι τόσο για να αναπαυθούμε, όσο για να ξεχάσουμε.

Αυτός που ξυπνά το πρωί, μετά από μια νύχτα ύπνου, έχει την ψευδαίσθηση ότι αρχίζει κάτι.

Αν όμως δεν κοιμηθείς τη νύχτα, δεν αρχίζεις τίποτα.

Στις οχτώ το πρωί, βρίσκεσαι στην ίδια κατάσταση που βρισκόσουν και στις οχτώ το βράδυ, κι όλη η οπτική πάνω στα πράγματα αλλάζει αναγκαστικά.

Νομίζω πως αν δεν πίστεψα ποτέ στην πρόοδο, αν δεν ξεγελάστηκα ποτέ απ’ αυτήν την απάτη, οφείλεται ακριβώς σ’ αυτό. - Πρόκειται για χρόνο κατά τον οποίο βλέπει κανείς το αρνητικό του κόσμου; - Το θετικό ή το αρνητικό, όπως το βλέπει καθένας, πάντως έχεις μια διαφορετική αίσθηση του χρόνου.

Δεν είναι χρόνος που περνά, είναι χρόνος που δεν περνά.

Γι’ αυτό πιστεύω πως οι λευκές νύχτες είναι η μεγαλύτερη εμπειρία που μπορεί κανείς να έχει στη ζωή, σε σημαδεύουν για το υπόλοιπο της ύπαρξής σου.

Καταλαβαίνεις γιατί, άλλοτε, τα βασανιστήρια συνίσταντο στο να εμποδίζουν τον κατηγορούμενο να κοιμηθεί: μετά από μερικές νύχτες, ομολογούσε τα πάντα.

Το μυστικό του ανθρώπου, το μυστικό της ζωής, είναι ο ύπνος.

Αυτός κάνει τη ζωή εφικτή.

Είμαι απολύτως πεπεισμένος πως αν εμπόδιζαν την ανθρωπότητα να κοιμηθεί, το μακελειό που θα ακολουθούσε, δε θα είχε προηγούμενο, η ιστορία θα τελείωνε.

Το φαινόμενο της αϋπνίας μού άνοιξε οριστικά τα μάτια.

Η άποψη που έχω για τα πράγματα είναι το αποτέλεσμα αυτής της αυπνίας, τολμώ να πω 'αυπνίας του πνεύματος'. Ακούγεται πομπώδες, αλλά αυτό περίπου είναι.

Και, πολύ περίεργο αυτό, ο θαυμασμός μου για τη φιλοσοφία, για τη γλώσσα της φιλοσοφίας -είχα τρέλα με τη φιλοσοφική ορολογία- ε, λοιπόν, αυτή η δεισιδαιμονία, γιατί περί αυτού πρόκειται, διαλύθηκε απ’ τις αγρύπνιες.

Διότι είδα ότι αυτό δε με βοηθούσε, με βοηθούσε ν’ αντέχω τη ζωή, όχι όμως και τις νύχτες.

Κι έτσι έχασα την πίστη μου στη φιλοσοφία. - Πότε αρχίσατε να διαβάζετε Ντοστογιέφσκι; - Από πάντα τον διάβαζα.

Δεν τον κατάλαβα, όμως, παρά αργότερα.

Όταν περνούσα την περίοδο της αϋπνίας, μπόρεσα να καταλάβω τους 'Δαιμονισμένους'. Έτσι κι αλλιώς, δεν αγαπώ παρά μόνο τους πολύ άρρωστους, και για μένα, ένας συγγραφέας που δεν είναι άρρωστος, είναι αυτομάτως β΄ κατηγορίας… Αλλά υπάρχει κι ένα άλλο είδος, πολύ βαλκανικό: ο raté, δηλαδή ο τύπος του πολύ προικισμένου, που όμως δεν πραγματώνεται, που υπόσχεται τα πάντα και δεν τηρεί τις υποσχέσεις του.

Οι σημαντικότεροι φίλοι μου στη Ρουμανία, δεν ήταν συγγραφείς, ήταν raté, Υπήρχε κυρίως ένας άνθρωπος που άσκησε τεράστια επιρροή επάνω μου, ένας τύπος που είχε σπουδάσει θεολογία και προοριζόταν για ιερέας. έπρεπε όμως να παντρευτεί προηγουμένως.

Τη μέρα του γάμου του εξαφανίστηκε.

Δεν είχε κανένα χάρισμα, δεν μπορούσε να γράψει και διάβαζε ελάχιστα, όμως η γνώση του για την ανθρώπινη φύση κι η έμφυτη γνώση του για την ψυχολογία ήταν απίστευτες.

Δεν τον είδα να πέφτει ποτέ έξω σ’ οτιδήποτε.

Είχε μία διαύγεια πνεύματος απόλυτη, εγκληματική και επιθετική… Ήταν πολύ πιο δυνατός από μένα στην άρνηση, πολύ πιο δυνατός.

Απ’ αυτόν κατάλαβα μέχρι πού μπορείς να φθάσεις.

Στο θέμα της άρνησης, αυτός είχε πραγματικά φτάσει ως το τέλος… Αυτός ο άνθρωπος, για μένα, εκπροσωπούσε μια περίπτωση πνευματικής διαύγειας απέλπιδας και επικίνδυνης.

Κατά βάθος, η πνευματική διαύγεια δεν είναι απαραίτητα συμβιβάσιμη με τη ζωή, καθόλου μάλιστα.

Αυτό το είδος της άρνησης μπορεί να ξεπεράσει την αυτοκτονία, πρόκειται για το πραγματικό μηδέν, φτάνεις στην απόλυτη συνείδηση του μηδενός.

Σε τέτοιες στιγμές, μπορείς να διαλέξεις την αυτοκτονία ή το μοναστήρι ή δεν ξέρω τι είναι ένα ακραίο όριο στο οποίο έφτασα πολλές φορές στη ζωή μου, αλλά ποτέ με την ένταση αυτού του ανθρώπου ΕΜΙΛ ΣΙΟΡΑΝ Δέντρο (1986, Νο 86-87) Συνέντευξη στον Γερμανό συγγραφέα Μίκαελ Τζακόμπ. Μετάφραση:. Συλβάνα Ζερβακάκη Σχολιάζει με τον γνωστό λεπταίσθητο τρόπο του ο Κώστας Μαρουδής: Ο Σιοράν καλλιγράφησε με στάχτες τον αποφθεγματικό δανδισμό του.

Κανείς δεν οδήγησε σε ανάλογη κραιπάλη κομψότητας την έκσταση, την αθεϊστική εμμονή, την υστερία για την περιπέτεια του υπάρχειν.

Όχι μόνο υπάρχει ο απελπισμένος αιισθητισμός αλλά διαθέτει και τον σύγχρονο 'Εκκλησιαστή' του. Costas Mavroudis Τάσος Γουδέλης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους