Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μνήμη της ΕΠΟΝίτισσας ηθοποιού Μαίρης Λαλοπούλου που πέθανε στις 14 Μάη του 1989.

Η ηθοποιός, Μαίρη Λαλοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα πιθανόν το 1926.

Έκανε την πρώτη της εμφάνιση το 1949 με το Ρεαλιστικό Θέατρο, στο έργο Χρυσάφι. Η Μαίρη Λαλοπούλου ανήκε στην ΕΠΟΝ, όπως και τα τρία αδέλφια της (δυο αδελφές και ένας αδελφός). Στις 24 Ιούνη του 1944 η ηθοποιός βρέθηκε μαζί με άλλα μέλη της ΕΠΟΝ, στο εργοστάσιο της «Ελληνικής Εριουργίας» στον Περισσό, με σκοπό να ενημερώσουν τους εργάτες για το τι συνέβαινε στο Κάιρο με τις διαπραγματεύσεις ανάμεσα στα αστικά κόμματα και τον συνασπισμό του ΕΑΜ, που είχαν ως θέμα τον σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας. Οι ΕΠΟΝίτες που συγκεντρώθηκαν ήταν άοπλοι και δεν περίμεναν να χτυπηθούν.

Μόλις ξεκίνησε η συγκέντρωση άρχισαν οι πυροβολισμοί. Η Λαλοπούλου περιέγραψε τη σκηνή με λεπτομέρεια: «Η όλη ενέργεια ήταν προδομένη.

Μας άφησαν να προχωρήσουμε σε μια αίθουσα με μηχανήματα και μεγάλες μπάλες από μπαμπάκια, στην οποία είχαν πιάσει δουλειά οι εργάτες.

Μόλις ετοιμαζόμαστε να αρχίσουμε, άρχισε το πιστολίδι.

Ήταν ήδη μέσα στο εργοστάσιο τα Τάγματα και μπουκάρισαν με τα πιστόλια χτυπώντας μας μέσα στην αίθουσα.

Έγινε πανικός, κυρίως από τις εργάτριες.

Όλοι άοπλοι.

Προσπαθούσαμε να κρυφτούμε πίσω από το μπαμπάκι, αλλά έναν-έναν μάς ανακάλυπταν και με κλωτσιές και χτυπήματα στα κεφάλια με τις μπερέτες, μάς έβγαλαν έξω στην αυλή.

Σπρωγμένη με κλωτσιές, μ’ έβγαλε και μένα ο Μπέλκας, ένας κόκκινος στα μούτρα, κοντός, ίδιο τέρας. Ο Κωστάκης στην Ελπίδος (το κέντρο βασανιστηρίων της Ειδικής Ασφάλειας, στο ξενοδοχείο «Κρυστάλ» της οδού Ελπίδος 3) έτρωγε ξύλο όλη μέρα.

Δεν μαρτύρησε.

Άλλωστε κανένας απ’ όσους πέθαναν από το ξύλο ή βασανίστηκαν ολόκληρη εκείνη τη μέρα δεν μαρτύρησε.

Εκείνος ή μάλλον εκείνη που μαρτύρησε, δεν έφαγε ούτε μία.

Δείλιασε και τα ξέρασε όλα, όταν είδε στη Νέα Ιωνία να δέρνουν γυναίκες και άντρες οι Γερμανοί και οι “αιμοχαρείς τσολιάδες”. Και φυσικά την άλλη μέρα ήτανε σπίτι της. Τον Ρέππα τον έδερναν ολόκληρη την ημέρα.

Νύχτα πια, κάποια στιγμή που η πόρτα του δωματίου που με είχαν, ίσως και επίτηδες, είχε μείνει μισάνοιχτη από έναν ταγματασφαλίτη που βγήκε μετά από “ανάκριση” που μου έκανε, είδα απέναντι την πόρτα του καμπινέ ανοιχτή, και έναν Ρέππα πεσμένο με τα μούτρα στη λεκάνη.

Τον έσυραν δυο χαφιέδες σκοτωμένο πια.

Τα όργανά του ήταν γεμάτα αίματα και μαύρα.

Τα είδα όλα, όπως τα λέω.

Αφού με βασάνισε απάνθρωπα η ομάδα βασανιστών της οδού Ελπίδος, ένας από τους βασανιστές μου βούτηξε το χέρι του στο αίμα του κορμιού μου και γλείφοντάς το μου είπε: “Να! κοίτα μωρή, είμαι ο αιμοχαρής τσολιάς και σου πίνω το αίμα”. Μουσκεμένη στο αίμα, με κολλημένα τα ξεσκισμένα ρούχα μου στις ξεσκισμένες σάρκες μου, με μεταφέρανε στις φυλακές Χατζηκώστα.

Εκεί είχανε μεταφέρει από την οδό Ελπίδος και την Καλλισθένη Σμπαρούνη-Κύρκου και από διάφορα άλλα αστυνομικά τμήματα πολλές άλλες κοπέλες χτυπημένες». Η Μαίρη Λαλοπούλου γλίτωσε και επέζησε.

Την εμπειρία αυτή όμως, σύμφωνα με ανθρώπους του περιβάλλοντός της, δεν μπόρεσε να την ξεπεράσει ποτέ και της δημιουργούσε κατά καιρούς ψυχολογικά προβλήματα.

Άλλωστε αυτό δεν ήταν το μόνο χτύπημα στην οικογένειά της.

Η μία της αδελφή πέθανε σε ηλικία μόλις 22 ετών από την ταλαιπωρία, τα συνεχή βασανιστήρια και τις κακουχίες, ενώ η άλλη συνελήφθη στα 15 της και οδηγήθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, από το οποίο κατάφερε να επιζήσει.

Παρόμοια τύχη είχε και το αγόρι της οικογένειας, που οδηγήθηκε στην εξορία.

Παρά τα δύσκολα χρόνια, η Μαίρη Λαλοπούλου μετά τον πόλεμο σπούδασε υποκριτική στην Αθήνα και έκανε το θεατρικό της ντεμπούτο το 1949.

Έπαιξε επίσης σε παραστάσεις στο Εθνικό Θέατρο.

Τρία χρόνια αργότερα εμφανίστηκε για πρώτη φορά στον κινηματογράφο στην ταινία «Ένα βότσαλο στη λίμνη». Συνολικά έπαιξε σε μόλις 12 ταινίες και είχε χαρακτηριστεί ως αντιστάρ, καθώς απέφευγε τα φώτα της δημοσιότητας, τις συνεντεύξεις και τις κοσμικές εμφανίσεις. Η Μαίρη Λαλοπούλου πέθανε στις 14 Μάη του 1989.

Έπαιξε σε ρόλους καρατερίστας σε αρκετές κινηματογραφικές ταινίες, κυρίως κωμωδίες.

Έπαιξε στον κινηματογράφο στις ταινίες: 1952 Ένα βότσαλο στη λίμνη 1963 Δίψα για ζωή 1965 Πικρή ζωή 1966 Τζένη Τζένη Οι κυρίες της αυλής 1967 Ο αχόρταγος Νύχτα Γάμου Ασπασία Η ώρα της δικαιοσύνης 1968 Μεγάλες αγάπες Μπροστά στην αγχόνη Άννα 1971 Ο επαναστάτης ποπολάρος Στην τηλεόραση εμφανίστηκε στις τηλεοπτικές σειρές: 1972 Στησιχόρου 73 ΥΕΝΕΔ 1973 Δρόμος χωρίς γυρισμό 1976 Ορκίζομαι να είπω την αλήθεια ΕΡΤ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους