Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αγαπημένοι μου, τα τελευταία γεγονότα αυτής της προεκλογικής περιόδου με κάνουν πραγματικά να αναρωτιέμαι πού πάμε ως κοινωνία και ως άνθρωποι.

Πιθανόν να έχετε διαβάσει τα χθεσινά δημοσιεύματα για την απόσυρση του υποψήφιου βουλευτή μας, Δάτη Καλάλη.

Ένα παιδί μόλις 23 χρονών, που μεγαλώνει μόνο με τη μητέρα του.

Μια μητέρα μορφωμένη, μαθηματικός στο επάγγελμα, η οποία σήμερα είναι λήπτρια ΕΕΕ.

Και ο ίδιος, ανάμεσα στις σπουδές του στην Ιατρική και στη δουλειά του ως νοσηλευτής κάποιες ώρες την εβδομάδα, προσπαθεί καθημερινά να σταθεί όρθιος.

Εδώ και μέρες ο Δάτης δεχόταν απίστευτο χλευασμό στο διαδίκτυο, φασιστικά σχόλια και προσωπικές επιθέσεις.

Το αποκορύφωμα ήταν οι φωνές, οι απειλές και η πίεση που δέχθηκε από τον ιδιοκτήτη της οικίας όπου διαμένει, λόγω καθυστερημένων ενοικίων.Από το συνολικό ποσό, μέρος οφειλόταν από τον ίδιο και μέρος από το κράτος, το οποίο είχε ήδη ενημερώσει πως θα καταβαλλόταν εντός ημερών.

Όταν όμως ο ιδιοκτήτης είδε την υποψηφιότητα του νεαρού, θεώρησε πως αφού “έχει λεφτά για υποψηφιότητα”, τότε τον κορόιδευε.

Η αλήθεια είναι ότι το ποσό της υποψηφιότητας καταβλήθηκε από το κόμμα, όπως έγινε και σε άλλες περιπτώσεις νέων ανθρώπων που ήθελαν να συμμετέχουν αλλά δυσκολεύονταν οικονομικά.

Το πιο τραγικό όμως δεν ήταν αυτό.

Ήταν ότι ένα παιδί 23 χρονών έφτασε στο σημείο να φοβάται τόσο, ώστε να αποσυρθεί από την πολιτική διαδικασία για να προστατεύσει τη μητέρα του και τον εαυτό του.

Χθες το πρωί ενημέρωσε, τόσο εμένα όσο και τον Πρόεδρο του κόμματος, ανακοινώνοντάς μας την απόφασή του να αποσυρθεί.

Παρά τις προσπάθειές μας να τον μεταπείσουμε και να του υποσχεθούμε πως θα σταθούμε δίπλα του, εκείνος αρνήθηκε, δηλώνοντας πως φοβάται πλέον ακόμα και για τη σωματική του ακεραιότητα.

Και πραγματικά αναρωτιέμαι…Πώς καταντήσαμε έτσι;Ένας λαός που έζησε την προσφυγιά, τον ξεριζωμό, την κατοχή και τον εξευτελισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας… Πώς φτάσαμε στο σημείο να φερόμαστε με τόση σκληρότητα σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη στήριξης και κατανόησης; Πώς αυξάνονται καθημερινά οι φωνές του φασισμού, του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας; Πώς φτάσαμε να βλέπουμε κάθε άνθρωπο ως “ξένο”, ως απειλή, ως κάποιον που ήρθε να μας πάρει κάτι; Ο Δάτης είναι ένα παιδί που εκπροσώπησε την Κύπρο σε διεθνείς διαγωνισμούς μαθηματικών, κάνοντας περήφανη τη χώρα μας.

Ένα παιδί που πήρε τιμητικά την κυπριακή υπηκοότητα.

Ένα παιδί που αύριο ίσως να είναι ο γιατρός που θα σώσει τη ζωή κάποιου δικού μας ανθρώπου.

Κι όμως… χλευάστηκε, απειλήθηκε και εξαναγκάστηκε να αποσυρθεί.

Πάμε στις εκκλησίες, προσευχόμαστε, μιλάμε για αγάπη και ανθρωπιά.

Και λίγα λεπτά μετά ανοίγουμε τα κινητά μας για να χλευάσουμε, να προσβάλουμε, να επιτεθούμε και να λιθοβολήσουμε ανθρώπους που ούτε καν γνωρίζουμε.

Αυτές είναι οι αρχές μας; Αυτές είναι οι αξίες που θέλουμε να παραδώσουμε στα παιδιά μας; Αυτός είναι ο πολιτισμός μας; Δεν ξέρω αν τελικά με τρομάζει περισσότερο η φτώχεια, η ανασφάλεια και η κοινωνική πίεση που βιώνουν σήμερα τόσοι άνθρωποι ή το πόσο εύκολα χάσαμε την ανθρωπιά μας! Γιατί μια κοινωνία δεν κρίνεται από το πώς φέρεται στους ισχυρούς.Κρίνεται από το πώς φέρεται στους πιο ευάλωτους ανθρώπους της.Και δυστυχώς, αυτές τις μέρες, δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι περνάμε αυτή τη δοκιμασία. * Η εικόνα είναι προϊόν τεχνητής νοημοσύνης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους