● Υπάρχει ακόμη η Κρήτη της λεβεντιάς χωρίς επίδειξη!... (Ένα σημείωμα για την Κρήτη που θέλουμε και αγαπάμε από τον φίλο Haris Bisias ένα σημείωμα που σκιαγραφεί εκείνη την Κρήτη και εκείνους τους...

Πλήρες Κείμενο:

● Υπάρχει ακόμη η Κρήτη της λεβεντιάς χωρίς επίδειξη!... (Ένα σημείωμα για την Κρήτη που θέλουμε και αγαπάμε από τον φίλο Haris Bisias ένα σημείωμα που σκιαγραφεί εκείνη την Κρήτη και εκείνους τους Κρητικούς που δεν κάνουν τον θόρυβο του ντενεκέ… Ο φίλος Haris δεν αναφέρει το όνομα του συγκεκριμένου χωριού αλλά μάλλον σίγουρα στο Ν. Χανίων είναι… -Δ.Τζ.) >| Πριν λίγες μέρες σε ένα μικρό χωριό της Κρήτης, γνώρισα έναν ξυλογλύπτη το Μανώλη το Τσουρή.

Τα χέρια του ήταν σκαμμένα από το ξύλο και τον χρόνο, μα το βλέμμα του καθαρό.

Δεν μιλούσε πολύ.

Μιλούσε όμως όπως μιλούν οι άνθρωποι που δεν χρειάζονται να αποδείξουν τίποτα.

Με μια απλή κουβέντα, ένα κέρασμα, έναν καφέ στη σκιά, μου θύμισε πως κάτω από τον θόρυβο της εποχής υπάρχει ακόμη η άλλη Κρήτη.

Γιατί σήμερα ακούγονται πολλά για την Κρήτη.

Ιστορίες για όπλα, βεντέτες, επιδείξεις πλούτου, αυθαιρεσία και εγκλήματα.

Και ναι, αυτά υπάρχουν.

Όπως υπάρχουν παντού όπου ο τόπος αρχίζει να χάνει την ψυχή του μέσα στον εύκολο πλουτισμό και τον υπερτουρισμό.

Μα όποιος νομίζει πως αυτή είναι όλη η Κρήτη, δεν την γνώρισε ποτέ πραγματικά.

Υπάρχει ακόμη η Κρήτη της λεβεντιάς χωρίς επίδειξη. Η Κρήτη της φιλοξενίας που δεν αγοράζεται και δεν φωτογραφίζεται για τα κοινωνικά δίκτυα. Η Κρήτη όπου ο άνθρωπος ανοίγει το σπίτι του πριν ακόμα μάθει το όνομά σου. Η Κρήτη που σέβεται τον ξένο, αγαπά την ελευθερία και κρατά μέσα της μια βαθιά περηφάνια χωρίς αλαζονεία.

Αυτήν την Κρήτη κουβαλούσε ο ξυλογλύπτης που συνάντησα. Την Κρήτη του Νίκου Καζαντζάκη, που έγραψε για τον άνθρωπο που παλεύει να σταθεί ελεύθερος απέναντι στη μοίρα του. Την Κρήτη του Μίκη Θεοδωράκη, που έκανε τη μουσική φωνή λαού και αξιοπρέπειας. Την Κρήτη του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου, που πήρε το φως του νησιού και το έκανε αιωνιότητα πάνω στον καμβά. Την Κρήτη του Ελευθέριου Βενιζέλου, που ένωσε τη λεβεντιά με το όραμα. Την Κρήτη του Μάνου Κατράκη, που είχε στη φωνή του όλη τη δωρική δύναμη και την περηφάνια του τόπου.

Αυτοί οι Κρητικοί δεν χάθηκαν.

Ίσως δεν κάνουν θόρυβο.

Ίσως δεν φαίνονται στις ειδήσεις.

Ζουν όμως ακόμα στα ορεινά χωριά, στα εργαστήρια, στα καφενεία, στα αμπέλια, στα πρόσωπα των ανθρώπων που κρατούν τον λόγο τους και το ψωμί τους τίμιο.

Και όσο υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι σαν το Τσουρή στην Κρήτη, θα υπάρχει ακόμα η ελεύθερη, φιλόξενη και αυθεντική Κρήτη. … https://www.facebook.com/haris.bisias/posts/pfbid0yhKTajeVzbvCZ75HsQMJZyBjQdzt1staBhtwMfxhdtyUVojdSe1VaRDiJSnm14Drl

|||||

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους