Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τί σημαίνει ὅμως παρέα, ζεστασιὰ καὶ ἀποδοχὴ γιὰ ἕναν Χριστιανό; Παρὰ τὸ ὅτι εἶναι εὐλογημένα καὶ καλά, ἂν πρέπει γιὰ νὰ τὰ ἀποκτήσεις αὐτὰ πρέπει νὰ ἐξευτελιστεῖς ὡς προσωπικότητα (καὶ δὲν ἐννοῶ τὴν ταπείνωση, ἀλλὰ τὸ νὰ κάνεις παραχωρήσεις στὶς ἀρχές σου ὡς Χριστιανὸς καὶ νὰ γίνουν κλωτσοσκοῦφι) καὶ νὰ λὲς πράγματα ποὺ μπορεῖ νὰ χαροποιοῦν τὸν κόσμο, ἁπλὰ γιὰ νὰ εἶσαι ὁ γελωτοποιός τους, γιὰ νὰ νιώθουν ὄμορφα, εὐχάριστα, χαρούμενα, τότε δὲν κάνεις τίποτα.

Δὲν εἶναι show business ἡ πνευματικὴ ζωή.

Μπορεῖ νὰ εἶσαι ἀνάποδος, γκρινιάρης καὶ ἀπεχθὴς τύπος καὶ νὰ ἔχεις δίκιο καὶ μπορεῖ νὰ εἶσαι ἀγαπητός, δημοφιλὴς καὶ πρᾶος καὶ νὰ βρεθεῖς στὰ σκουπίδια τῆς ἱστορίας. Ὁ Χριστιανισμὸς δὲν εἶναι ἠθική.

Δὲν εἶναι αὐτοδικαίωση.

Δὲν εἶναι ἡ γνώμη τῶν ἄλλων. Ὁ Ντοστογιέφσκη δὲν ἦταν «καλὸς ἄνθρωπος». Καθαρματάκι ἦταν.

Ἀλλὰ ὑπηρέτησε τὸν Χριστό.

Ἤξερε νὰ ψυχογραφεῖ τόσο καλὰ τὸν ἄνθρωπο, τὴν ψυχή, γιατί γνώριζε ἀπὸ πρῶτο χέρι τὴ ΔΙΚΗ ΤΟΥ διαφθορά.

Τὰ δικά του καλὰ κακὰ ποὺ συνυπάρχουν μέσα σὲ ὅλους.

Τὸ ἴδιο ἄλλοι πολλοὶ στὴν ἱστορία. Ὁ Χριστὸς δὲν σταυρώθηκε γιὰ τὰ «καλὰ παιδιά» ἀλλὰ κυρίως γιὰ τὰ κακά.

Τὸ νὰ μὴν ἀκολουθήσεις τὸ κοινωνικὸ μάρκετινγκ τελικὰ σὲ διώχνει μακριά.

Μένεις μόνος.

Φταῖς καὶ ἐσὺ ποὺ ἔχεις μείνει μόνος; Ἀναμφίβολα.

Ἀλλὰ καὶ τί ἔγινε; Καλύτερα νὰ περάσεις τὴν κόλαση ἐδῶ παρὰ μετά.

Δὲν δικαιωνόμαστε ἀναμεταξὺ μας μὲ ψῆφο ὅπως στὰ καλλιστεῖα.

Πρέπει ὅμως καὶ ἐσὺ νὰ μὴν ἐνδιαφέρεσαι ἂν σὲ ἀγαποῦν.

Πρᾶγμα δύσκολο.

Ἂν θέλεις νὰ σὲ ἀγαποῦν, τότε εἶσαι ἐγωιστής (Ἁγ. Πορφύριος). Αὐτὸ φέρνει σὲ νέα μέτρα τὴν πνευματική μας πρόοδο: πρέπει νὰ ἀγαποῦμε, ἀλλὰ δὲν εἶναι ἀπαραίτητο νὰ μᾶς ἀγαποῦν! Ἂν ὑψωθοῦν πολλοὶ ἐναντίον σου τότε δὲν πρέπει νὰ θέλεις νὰ γίνεις δημοφιλής γιατί θὰ περάσεις κόλαση.

Ἀλλὰ καὶ πάλι, καὶ τί ἔγινε; Ξέρετε πόσοι περνάνε πραγματικὴ κόλαση; Τί εἶναι ἡ μοναξιὰ μπροστὰ σὲ φριχτοὺς πόνους ἢ σὲ μιὰ ζωὴ τυραννισμένη; Τίποτα.

Δὲν εἴμαστε ἐδῶ γιὰ νὰ περνάμε καλά, οὔτε γιὰ νὰ κάνουμε «χαρούμενες προτεστάντικες παρέες» τραγουδώντας σὲ ὀργανώσεις.

Εἴμαστε ἐδῶ γιὰ νὰ μάθουμε.

Καὶ ὅλοι δὲν μαθαίνουμε μὲ τὸν ἴδιο τρόπο.

Ὅλους ὅμως μᾶς ἀγαπάει ὁ Θεός.

Καὶ τὰ στραβόξυλα.

ΚΥΡΙΩΣ τὰ στραβόξυλα, γιατί αὐτὰ τὸν χρειάζονται περισσότερο.

Γι’ αὐτὸ ἡ ἀποδοχὴ τῆς μοναξιᾶς, μπορεῖ νὰ εἶναι θεραπευτικὴ ἀδελφὲ καὶ νὰ σὲ δυναμώσει.

Καὶ ἐνῶ οἱ ἄλλοι σὲ οἰκτίρουν, ἐσὺ περνᾶς καλύτερα καὶ αὐξάνεσαι.

Καὶ νομίζουν πὼς εἶσαι στὴν κόλαση, ἐνῶ κόλαση ζοῦν ἐκεῖνοι, ποὺ ἔχουν ἀνταλλάξει γιὰ λίγη ἐπίγεια «παρέα» ὅλα ὅσα εἶναι ἀγαθά.

Καὶ ἀντάλλαξαν τὸν πόνο, ποὺ εἶναι πηγὴ τῆς πραγματικῆς χαρᾶς μὲ τὴν κοσμικὴ χαρὰ καὶ νομίζουν πὼς αὐτὸ εἶναι ταπείνωση.

Καὶ χτυποῦν χωρὶς νὰ κοιτοῦν, καὶ πάλι νομίζονται ταπεινοί.

Καὶ κρίνουν χωρὶς νὰ ξέρουν καὶ πάλι κάνουν τὸν δάσκαλο.

Καὶ ἐλέγχουν, νομίζουν, ἐμμέσως ἐνῶ εἶναι ἔνοχοι.

Ἐνῶ δὲν τὸ καταλαβαίνουν.

Ἴσως δὲν μποροῦν.

Ἴσως δὲν θέλουν. Ὁ Κύριος γνωρίζει.

Γιατὶ περιμένουν ἀπὸ τὸν ἄλλον μιὰ συμπεριφορὰ σὲ κουτάκι.

Καὶ ἂν δὲν μπαίνει στὸ κουτάκι, νομίζουν πὼς εἶναι ἁμαρτωλός.

Καὶ εἶναι ὅπως ὅλοι ἁμαρτωλός.

Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν δίνει δικαίωμα στοὺς «φίλους» του νὰ τὸν χτυποῦν ἐπειδὴ εἶναι διαφορετικός.

Ἐπειδὴ ἐκεῖνοι νομίζουν πὼς ἔχουν δικαίωμα νὰ χτυποῦν.

Γιατὶ στὸ τέλος, ὁ πληγωμένος ἐγωισμὸς εἶναι κακὸς δάσκαλος.

Καὶ βαπτίζει τὴν ἁμαρτία ἀρετὴ καὶ αὐτοπροστασία, κάτω ἀπὸ τὰ μάτια σου.

Γιατὶ ἂν δὲν σοῦ ἀρέσει ἡ διαφορετικότητα τοῦ κάθε ἄλλου ἁπλὰ ἄσε τὸν στὴν ἡσυχία του.

Ἀλλὰ δὲν μπορεῖς.

Θὲς «νὰ τὸν βοηθήσεις» καὶ στὴν πραγματικότητα τοῦ ἀνοίγεις τὸν λάκκο.

Καὶ εἶναι Χριστιανικὸ τῷ τρόπῳ καὶ τὸ σκάψιμο καὶ τὸ θάψιμο.

Καὶ ἴσως κάποιος δὲν ἀπαντᾶ στὶς ἐπικρίσεις καὶ ἀπομονώνεται.

Γιατὶ δὲν εἶναι Χριστιανικό.

Γιατὶ δὲν πρέπει.

Γιατὶ ἂν τὸ κάνει, θὰ στεναχωρηθεῖ ὁ Χριστός.

Ἐνῶ μπορεῖ, δὲν εἶναι ἀδύναμος.

Δὲν εἶναι ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ ἀπαντήσει.

Μπορεῖ νὰ τοὺς συντρίψει ἂν θέλει, ἀλλὰ κάθεται καὶ «τὶς τρώει» καὶ τὸν ἐμπαίζουν καὶ τὸν ἀπομονώνουν καὶ ἀφήνει καὶ διαδίδονται ἕνα σωρὸ πράγματα νομίζουν πίσω ἀπὸ τὴν πλάτη του.

Ἀλλὰ δὲν τὸν νοιάζει πλέον.

Γιατὶ τὸν ἔχει ἐνδυναμώσει Ἐκεῖνος.

Τότε αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἂν καὶ φαίνεται μόνος, δὲν εἶναι.

Εἶναι ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι μόνοι τους.

Ἀλλὰ δὲν θέλουν νὰ τὸ παραδεχτοῦν.

Καὶ τότε τὸν παρακαλοῦν νὰ ἀλλάξει στάση γιὰ νὰ μὴν εἶναι μόνος.

Ἀλλὰ δὲν μπορεῖς νὰ ἀνταλλάξεις τὴν παρέα ποὺ ἤδη ἔχεις γιὰ μία ψεύτικη, ἀνθρώπων ποὺ εἶναι ἕτοιμοι νὰ σὲ κατασπαράξουν.

Γιατὶ δὲν εἶσαι μόνος, Ποτὲ δὲν ἤσουν.

Κανένας μας δὲν εἶναι.

Ἁπλὰ δὲν θέλουμε νὰ δοῦμε Ἐκεῖνον ποὺ εἶναι πάντα δίπλα μας.

Ὁ κόσμος δὲν θὰ σὲ συγχωρέσει ἂν δὲν τοῦ μοιάζεις.

Ἐμεῖς ὅμως πρέπει νὰ τὸν συγχωροῦμε καὶ νὰ πορευόμαστε.

Σε αὐτὴ τὴν ζωὴ δὲν ἤρθαμε οὔτε γιὰ ζεστασιά, οὔτε γιὰ ἀποδοχὴ ἀπὸ τὴν κοινωνία.

Μπορεῖ νὰ εἶσαι κάθαρμα τῆς Γῆς.

Ἀξίζεις γιατί εἶσαι εἰκόνα Χριστοῦ.

Μπορεῖ νὰ εἶσαι τὸ χειρότερο κατακάθι, ἀλλὰ δὲν εἶναι θέμα ἠθικῆς.

Δὲν θὰ σωθεῖς γιατί πέτυχες ἠθικὰ ἢ κοινωνικά.

Θὰ σωθεῖς γιατί ἐπέλεξες τὸν Χριστὸ καὶ ὄχι τὶς δημόσιες σχέσεις.

Θὰ σωθεῖς γιατί δὲν ἀπάντησες ὅταν σὲ κατέκριναν, θὰ σωθεῖς γιατί ἔδειξες συγχώρεση ἐνῶ δὲν ἔπρεπε.

Θὰ σωθεῖς, ἐπειδὴ Ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ ΕἾΝΑΙ ΜΑΓΚΑΣ, ὄχι ἐπειδὴ εἶσαι ἐσύ.

Αὐτὸ εἶναι κάτι ποὺ τὸ ξεχνάμε καὶ πέφτουμε σὲ ψυχαναλύσεις καὶ ψυχοθεραπεῖες καὶ ἀντὶ νὰ βοηθηθεῖ ὁ ἄλλος ἐν Χριστῷ, προσπαθοῦμε νὰ τὸν κάνουμε λειτουργικὸ κοινωνικὸ στοιχεῖο.

Ἀλλὰ αὐτὰ εἶναι ἀηδίες.

Γιατὶ μὲ ποιὸ μέτρο ὁρίζεις τὸ «λειτουργικό»; Λειτουργικὸ ὡς πρὸς τί; Ὡς πρὸς τὶς κοινωνικὲς ἀπαιτήσεις; Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ψυχοθεραπεία καὶ ψυχανάλυση μπορεῖ νὰ εἶναι κάτι πολὺ ἐπικίνδυνο.

Ὄχι ἐπειδὴ εἶναι πλάνη, ὄχι ἀπαραίτητα.

Ἀλλὰ ἐπειδὴ εἶναι ΣΟΦΙΑ.

Κοσμικὴ σοφία ὅμως.

Καὶ ἡ κοσμικὴ σοφία εἶναι ὄμορφη φιλοσοφία καὶ χρήσιμη. Καὶ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ.

Θὰ ἤμασταν ἀνόητοι ἂν δὲν τὸ ἀποδεχόμασταν.

Ἀλλὰ τὸ νὰ γίνει κάποιος «λειτουργικός» δὲν εἶναι ὁ σκοπὸς τοῦ Χριστιανισμοῦ.

Εἶναι ὑποπροϊόν του.

Ἐνῶ στὴν φιλοσοφία ἢ στὴν ψυχολογία εἶναι σκοπός.

Καὶ ἀνταλλάσσουμε τὸ ἐφήμερο ὄμορφο καὶ λειτουργικό, γιὰ τὸ αἰώνιο, πολλὲς φορές.

Γιατὶ δὲν ἀντέχουμε πλέον.

Γιατὶ ὁ Σταυρός μας φάνηκε βαρύς.

Γιατὶ ὁ πόνος εἶναι πολύς.

Ὅμως ὁ πόνος θεραπεύει.

Καὶ ὅταν ὡριμάσει γεννᾶ χαρά. Ὁ Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης ἔλεγε «Πονάω πολύ, σὰν νὰ μοῦ ἔχουν κολλήσει καυτὸ τηγάνι στὸ μάγουλο, τί ὡραία«. Ἐμᾶς αὐτὸ μᾶς φαίνεται παράνοια, σαδισμός, ἀρρωστημένο.

Δὲν εἶναι «λειτουργικό» ἢ «ὄμορφο». Γιατὶ δὲν εἶναι κατὰ κόσμον σοφία.

Εἶναι πέρα ἀπὸ τὰ δικά μας μέσα.

Τὸν πόνο δὲν τὸν νικᾶς.

Οὔτε κὰν νὰ τοῦ ξεφύγεις δὲν γίνεται.

Ἡ μόνη πορεία εἶναι ἡ ὑπέρβαση ὁλόκληρου τοῦ κόσμου.

Ἀλλὰ αὐτὴ συμβαίνει μόνο ὅταν ἀγαπήσεις.

Τὰ πάντα.

Καὶ τὸν πόνο σου.

Ἡ ὑπέρβαση τοῦ πόνου θὰ συμβεῖ ὅταν ἀγκαλιάσουμε τὸν Χριστό.

Αὐτὸ εἶναι καὶ τὸ νόημα τῆς θεώσεως.

Ἡ ζωὴ αὐτὴ δὲν εἶναι καλλιστεῖα.

Μπορεῖ κάποιος νὰ συμπεριφέρεται ἀντιαισθητικὰ ἀλλὰ χωρὶς ἁμαρτία.

Οἱ περισσότεροι δὲν ἀντέχουμε νὰ δοῦμε τὴν ἐσωτερική μας ἀσχήμια.

Κερδίζει ὅποιος ἀντέξει νὰ ἀντικρύσει τὴν ἀσχήμια τῆς ψυχῆς του καὶ νὰ πεῖ «ἔτσι εἶμαι δυστυχῶς, ἀλλὰ μὲ ἀγαπάει ὁ Χριστός». Καὶ νὰ τὴν ἀγκαλιάσει καὶ νὰ πορευτεῖ μὲ αὐτὴν καὶ ἂν θέλει ὁ Χριστὸς νὰ τὴν μετατρέψει σὲ λουλούδι.

ἊΝ θέλει καὶ ἊΝ πρέπει.

Γιατὶ μπορεῖ νὰ ΜΗΝ θέλει ὁ Χριστὸς καὶ νὰ ΜΗΝ πρέπει, γιὰ λόγους ποὺ ἀγνοοῦμε.

Ὁπότε θὰ παραμείνουμε ἀγωνιζόμενοι μέχρι τέλους.

Ἀκόμα καὶ μὲ λάθος τρόπο νὰ ἀγωνιζόμαστε (καὶ ποιὸς εἶναι ὁ σωστός;) ὁ ἀγώνας μετράει.

Γιατὶ τὸ λάθος ὁ Χριστὸς μπορεῖ νὰ τὸ διορθώσει.

Ἀπὸ ἐμᾶς ζητάει τὴν ΠΡΟΑΙΡΕΣΗ καὶ μόνο.

Καὶ τότε θὰ βάλει τὴ μονάδα μπροστὰ καὶ τὰ μηδενικά μας θὰ γίνουν περιουσία.

Οἱ ψυχίατροι καὶ οἱ ψυχολόγοι μιλοῦνε γιὰ ἀπωθημένα καὶ κληρονομικά, γιατί δὲν γνωρίζουν τὴν ἀνθρώπινη ψυχή, ποὺ μόνο μὲ τὸν θεῖο ἔρωτα θεραπεύεται καὶ ζεῖ στὴν ἐν Χριστῷ χαρά. ✣𓇬✤✣𓇬✤✣𓇬✤✣𓇬✤✣𓇬✤✣𓇬✤✣𓇬✤✣𓇬✤✣𓇬✤✣𓇬✤✣𓇬✤ Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης (Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Κοντὰ στὸν Γέροντα Πορφύριο. Ἕνα πνευματικοπαιδὶ τοῦ θυμᾶται», τοῦ Κων/νου Γιαννιτσιώτη)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους