Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι άνθρωποι ως κοινωνικά όντα αλληλοεπηρεαζομαστε. Επηρεάζουμε τους γύρω μας με τις πράξεις, τα λόγια και τα συναισθήματά μας.

Κι αυτό, λόγω του υπέρμετρου εγωισμού των καιρών μας και λόγω του ενδιαφέροντος για τα υλικά αγαθά περισσότερο από τις ψυχικές αρετές, έχει ως αποτέλεσμα την αδιαφορία ή την απώλεια της αντίληψης αυτής της αλήθειας. Είμαι ΣΙΓΟΥΡΗ ότι αν αυτά τα δυο κοριτσάκια μπορούσαν να καταλάβουν το μέγεθος του πόνου που προξένησαν, δεν θα το έκαναν.

Είμαι σίγουρη γι' αυτό όπως είμαι σίγουρη και για τον αδελφό μου... Είμαι σίγουρη ότι αν μπορούσαμε να καταλάβουμε τον βαθμό που επηρεάζουμε τους άλλους, θα μιλούσαμε και θα πράτταμε με περισσότερη ευθύνη.

Θα πληγώναμε λιγότερο τους γύρω μας, θα εγκαταλείπαμε πιο σπάνια τον αγώνα.

Θα βοηθούσαμε περισσότερο τους άλλους.

Θα παίρναμε πιο συχνά τηλέφωνο.

Θα κανονίζαμε συναθροίσεις πιο συχνά.

Πρώτα μας έφεραν την οικονομική κρίση κι αυτοκτόνησαν οι πρώτοι που είχαν χάσει το νόημα της ζωής.

Μετά έφεραν την πανδημία και μας έκοψαν τη συνήθεια να βγαίνουμε έξω και να συναναστρεφόμαστε. Ξέρω ΠΟΛΥ καλά πως είναι να είσαι ΟΛΟΜΟΝΑΧΟΣ.

Γύρισα την Ελλάδα για δέκα χρόνια με μια βαλίτσα και δυο σκυλάκια και κάθε φορά μέχρι να γνωρίσω ανθρώπους ήταν μαρτύριο.

Με τους δικούς μου μακρυά, να δίνει ο καθένας από εμάς τον προσωπικό του αγώνα για να μην χάσει το νόημα κι εγκαταλείψει τον αγώνα.

Το ξέρω ότι οι γονείς μου ήθελαν να φύγουν την ίδια στιγμή που είδαν τον αδελφό μου νεκρό.

Το ξέρω ότι ο λόγος που δεν το έκαναν ήμουν εγώ.

Κι εγώ πήρα επάνω μου το βάρος της ευθύνης της δικής τους ζωής κι έγινε ΑΒΑΣΤΑΧΤΟ το βάρος της δικής μου.

Το πήρα όσο μπορούσα, τόσο κι όχι πιο πολυ, και κατάφερα να τελειώσω τη σχολή.

Μακριά τους και γνωρίζοντας ότι η μητέρα μου με έχει τεράστια ανάγκη, όπως την είχα κι εγώ.

Γνωρίζοντας ότι κλαίει κάθε μέρα από το πρωί ως το βράδυ πάνω στη φωτογραφία του αδελφού μου.

Γνωρίζοντας ότι ο πατέρας μου συνεχίζει με το ζόρι, ζώντας κάτεργα και κάνοντας και τη ζωή των άλλων να μοιάζει έτσι.

Πόσες φορές δεν σκέφτηκα να εγκαταλείψω... Πόσα μίλια μοναξιάς και μαυρίλας μπορεί να διανύσει κάποιος; Η μάνα μου συνέχιζε για μένα και τον πατέρα μου κι ο πατέρας μου για τη μάνα μου κι εμένα κι εγώ και για τους δυο.

Με πόνο αδιανόητο, χωρίς χαρά, χωρίς φως μόνο με την ελπίδα ότι θα δούμε ο ένας στα μάτια του άλλου ένα χαμόγελο.

Κι αυτό ήταν σπανιότατο τα πρώτα δέκα χρόνια... Το ξέρω ότι αν ήξερε ο αδελφός μου τον πόνο που θα μας προξενούσε και τον τρόπο που άλλαξε τις ζωές μας δεν θα το έκανε.

Το ξέρω πως τα κοριτσάκια αυτά δεν θα το έκαναν αν γνώριζαν τον πόνο που άφησαν πίσω τους.

Και το ξέρω ότι αν συνειδητοποιουσαμε ότι δεν υπάρχει κακή διαφήμιση, αλλά ΜΟΝΟ διαφήμιση, αν γνωρίζαμε το πόσο επηρεάζουν οι σκέψεις, τα λόγια και οι πράξεις τους γύρω μας, θα ήμασταν πιο υπεύθυνοι σ' αυτά που αναδημοσιεύουμε, σ' αυτά που έμμεσα διαφημίζουμε γιατί οι άνθρωποι αγαπάμε το ΚΑΛΟ.

Θέλουμε ν' αγαπιόμαστε και ν' αγαπάμε.

Κάποιοι και κάπως κλόνισαν την πίστη στους εαυτούς μας.

Μας έκαναν να δείχνουμε ευάλωτοι, τιποτένιοι και μικροί.

Είναι όμως στο ΧΕΡΙ μας να το αλλάξουμε.

Στο δικό μου και στο δικό σου.

Ένας τη φορά.

Δεσμεύσου να πεις μια καλή κουβέντα σε κάποιον σήμερα κι ας είναι η ζωή σου μαύρη.

Να κάνεις ένα αστείο.

Κι αύριο πιο πολυ.

Μικρές αλλαγές με διάρκεια είναι το ζητούμενο.

Με μικρά κι ανεπαίσθητα βήματα θα σηκωθούμε όλοι πιο ψηλά.

Δεν με βλέπεις και δεν γνωρίζεις τη φωνή μου, όμως ο λόγος μου είναι καθαρός και βγαίνει από την ψυχή μου.

Θα σου ακουστεί τρελλό αλλά από ΕΣΕΝΑ εξαρτόμαστε ΟΛΟΙ οι υπόλοιποι.

Αγωνισου λοιπόν.

ΜΗΝ εγκαταλείπεις.

Προσποιησου πως όλα είναι εντάξει και στρέψε το ενδιαφέρον σου στα μικρά κι ανθρώπινα. Η ζωή είναι όμορφη όταν είμαστε πολλοί μαζί. Θυμάσαι;;; Καλημέρα!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους