Τώρα που οι πάντες σχεδόν, από τον Κέηγκαν ώς τον Φουκουγιάμα και από τον Πέηπ ώς τον Μερσχάιμερ, παραδέχονται το προφανές, ότι στο Ιράν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ υπέστησαν ήττα ιστορικών διαστάσεων...
Τώρα που οι πάντες σχεδόν, από τον Κέηγκαν ώς τον Φουκουγιάμα και από τον Πέηπ ώς τον Μερσχάιμερ, παραδέχονται το προφανές, ότι στο Ιράν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ υπέστησαν ήττα ιστορικών διαστάσεων, αναρωτιέται κανείς τι απέγιναν όλοι εκείνοι οι κήρυκες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ιδίως οι φεμινίζοντες, που επέμεναν ότι η Περσία πρέπει να ισοπεδωθεί.
Ή οι ουλτραλιμπεραλιστές που θεωρούν καθ' όλα ορθόν ό,τι πράττει η αγαθοεργός Δύση και η φιλάνθρωπος Αμέρικα.
Στα σοβαρά τώρα.
Η ήττα των επιδρομέων σε αυτόν τον πόλεμο είναι χωρίς προηγούμενο και γι' αυτόν τον λόγο, επειδή έχασαν πλήρως τη μάχη της δημοσιότητας.
Τα ισραηλινόφωνα κανάλια, και εδώ στα κοινωνικά μέσα, έχουν καταστεί τόσο αναξιόπιστα ώστε είναι πλέον περίπου γραφικά.
Ακόμη και στα συστημικά δυτικά ΜΜΕ (της Ελλάδος φυσικά εξαιρουμένης), οι αντιπολεμικές φωνές ακούγονται όλο και πιο καθαρές.
Επιπλέον, πολλοί άλλοι μη δυτικοί (ιρανοί, Κινέζοι, Ρώσσοι κ.ά.) αποσπούν μεγάλο κομμάτι της προσοχής.
Μαζί με τη λήξη της πολιτικοστρατιωτικής ηγεμονίας τους, η ηγεμονία των ΗΠΑ στην ενημέρωση (και τον πολιτισμό) βαδίζει σιγά σιγά προς το τέρμα της.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους