Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τη "Μεγάλη Ελεγεία στον Τζων Ντον" την πρωτοδιάβασα φοιτητής στην Κολωνία, στην κλασσική πια γερμανική μετάφραση του Καρλ Ντεντέτσιους.

Ο ποιητής, ο Ιωσήφ Μπρότσκι, παρότι νομπελίστας από χρόνια, μου ήταν τότε άγνωστος ουσιαστικά.

Δεν θυμάμαι αν είχα διαβάσει κάτι δικό του στα ελληνικά.

Το βέβαιο είναι ότι, κι αν ακόμη είχα, δεν μου είχε αφήσει τίποτα, καμιά μνήμη, καμία εντύπωση.

Το εντελώς αντίθετο συνέβη με την "Ελεγεία". Από την πρώτη στιγμή, και μ' όλο που ο Ντεντέτσιους δεν μένει πιστός στη μετρονομία του πρωτοτύπου, η οποία προκαλεί ακόμη ισχυρότερες, σχεδόν βίαιες δονήσεις στον αναγνώστη, ήμουν βέβαιος ότι είχα εμπρός μου ένα από τα σπάνια εκείνα κατορθώματα, τα ελάχιστα έργα που σφραγίζουν την εποχή τους.

Αν συγκριθεί με ποιήματα ανάλογου μήκους (η "Ελεγεία" ξεπερνά τους διακόσιους στίχους), αυτό το έργο του άγουρου 23χρονου απ' το Λένινγκραντ, είναι εφάμιλλο των πιο διάσημων, των πιο μεστών συνθέσεων του προηγούμενου αιώνα.

Εφάμιλλο των "Ελεγείων του Ντουίνο" του Ρίλκε, λ.χ., ή των "Τεσσάρων Κουαρτέτων" του Έλιοτ ή της "Ηλιόπετρας του Οκτάβιο Πας.

Ειδικά με την "Ηλιόπετρα" του Πας, η "Μεγάλη Ελεγεία στον Τζων Ντον" (το όνομα του Άγγλου ομοτέχνου του το γράφει και το προφέρει έτσι ο Μπρόντσκι) μοιράζεται θα έλεγα την ίδια κοσμική πρόθεση - τη φιλοδοξία να περιγράψει δηλαδή, τόσο με το περιεχόμενο όσο και ήδη με τη μορφή του, την κοσμική τάξη.

Όπως το εκφράζει ο ίδιος ο ποιητής: «Όταν διαβάζεις ή μεταφράζεις Ντον, σιγά σιγά μαθαίνεις να βλέπεις τα πράγματα μ’ άλλη ματιά.

Με συνεπήρε τούτη η μετάσταση του ουράνιου στο γήινο, η μετάσταση του άπειρου στο πεπερασμένο Αυτό που κυρίως με παρακίνησε να γράψω την Ελεγεία ήταν, όπως πίστευα τότε, η δυνατότητα να δώσω φυγόκεντρη κίνηση στο ποίημα… όχι ακριβώς φυγόκεντρη… να, όπως όταν μια πέτρα πέφτει στη λίμνη και σχηματίζονται ολοένα μεγαλύτεροι κύκλοι… Μοιάζει με κινηματογραφική λήψη – ξέρετε, όταν η κάμερα απομακρύνεται απ’ το κέντρο. η μορφή του ποιητή, ή μάλλον όχι τόσο η μορφή του όσο η εικόνα ενός σώματος στο χώρο. Ο Ντον είναι Άγγλος, ζει σε νησί.

Ξεκινώντας απ’ την κάμαρά του, η προοπτική σιγά σιγά διευρύνεται.

Στην αρχή είναι το δωμάτιο, έπειτα η γειτονιά, το Λονδίνο, ολόκληρο το νησί, η θάλασσα, μετά η θέση του στον κόσμο…» Η πρώτη απόδοση της "Μεγάλης Ελεγείας" στα ελληνικά δημοσιεύθηκε στο ΝΠ πριν απο δέκα περίπου χρόνια και υπογράφεται από την Ειρήνη Παπαθανασίου, προλογίζεται δε εκτενώς από την Βιργινία Γαλανοπούλου, απ' όπου και το προηγούμενο παράθεμα. Σύνδεσμοι στα σχόλια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους