Original Post

Πλήρες Κείμενο:

⚠ Η **Eurovision **και η Ηλιούπολη βρέθηκαν ξαφνικά συνδεμένες μέσα από μια εικόνα σχεδόν τραγικά συγχρονισμένη.

Από τη μία, ο Ακύλας φωνάζει «*Θέλω δόξα, αιωνιότητα και λεφτά… φέρ’ το, φέρ’ το*» και, από την άλλη, ένα δεκαεπτάχρονο παιδί μας γράφει: «*Φοβάμαι ότι θα καταλήξω με μια δουλειά που δεν θα μου δίνει λεφτά*». Η εμμονή είναι η ίδια, ειπωμένη από την αντίθετη πλευρά.

Το πρόβλημα δεν είναι ο **Ακύλας**, αλλά η εποχή που τον παράγει.

Σαν πολιτισμός, δημιουργήσαμε γενιές στις οποίες τα λεφτά και η επιτυχία (και όχι η **ευτυχία**) έχουν μετατραπεί στον μοναδικό βασικό στόχο.

Δεν φτάσαμε ξαφνικά εδώ, ήδη από μια δεκαετία πριν, influencer δήλωνε δημόσια ότι «**Στόχος είναι τα λεφτά**». Και ύστερα ήρθαν τα χρόνια της πανδημίας, που για πολλούς εφήβους δεν αποτέλεσαν απλώς μια περίοδο περιορισμών, αλλά μια βαθιά **ρωγμή **στην πιο κρίσιμη φάση της συναισθηματικής τους ανάπτυξης.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον μεγάλωσε μια ολόκληρη γενιά που έμαθε να μετρά την αξία, την ασφάλεια και ακόμη και το δικαίωμα στην ίδια της την ύπαρξη μέσα από την οικονομική επιβίωση και την επιτυχία.

Το «Φέρ’ το» κουβαλά ολόκληρη τη λογική μιας νέας εποχής που υπόσχεται πως, **αν αγοράσεις αρκετά,** θα νιώσεις πλήρης.

Προτείνει κυνικά την κατανάλωση ακόμα και σκουπιδιών (*αν δεν το ‘χω, Φέρ το*), ως τρόπο να καλυφθούν τα κενά. «*Αγοράζω να κλείσω κενά*» μας λέει.

Η 17χρονη, αντίθετα, έγραψε με απόλυτη καθαρότητα: «*Πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα από τη ζωή*» αποφασίζοντας να κλείσει τα δικά της κενά **με μια βουτιά στο κενό**, δίνοντας την τελευταία της παράσταση όχι πάνω σε μια λαμπερή σκηνή, αλλά σε μια ταράτσα.

Η τελευταία της φράση είναι ίσως η πιο ωμή αποτύπωση της πλήρους αποτυχίας της εποχής μας: «*Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα*».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους