Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΑΣΠΙΔΑ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΈΑ Πότε του δίνεται, τι σημαίνει, και τι σχέση έχει με τον Κανέναν του Οδυσσέα.

Η ασπίδα του Αχιλλέα δίνεται σε ένα από τα πιο βαθιά και μυητικά σημεία της Ιλιάδας.

Δίνεται τη στιγμή που ο Αχιλλέας έχει περάσει ήδη από δύο μεγάλες θύρες.

Πρώτα από την ταπείνωση της τιμής του, όταν ο Αγαμέμνων του παίρνει τη Βρισηίδα, ΒΡΙΣΙΑ ΕΙΔΑ ώστε μετά τον ΗΛΙΟ ΕΙΔΑ Ηλιάδα ..Αυτό είναι . Ένιωσε βρισιά του πήραν το γέρας του, το εξωτερικό σημάδι της αξίας του μέσα στο στρατόπεδο.

Και μετά από τον βαθύτερο πόνο, τον θάνατο του Πατρόκλου, που τον χτυπά πλέον στην καρδιά. . Στην αρχή ο Αχιλλέας στέκεται μέσα στο πρόσωπο του ήρωα.

Είναι ο πρώτος των Αχαιών, ο λαμπρότερος πολεμιστής, αυτός που κουβαλά το κλέος, τη δύναμη, τη φωτιά, την τιμή.

Έχει μέσα του το εγώ του ήρωα, την αίσθηση της αξίας του, τη δόξα του, την αναγνώριση της δύναμής του.

Του αρέσει η τιμή, του αρέσει το κλέος, του αρέσει να στέκεται εκεί που πραγματικά ανήκει.

Και αυτό χρειάζεται να το δούμε δίκαια, γιατί ο Αχιλλέας έχει από την αρχή κάτι καθαρό, ευθύ, ηλιακό, καρδιακό.

Είναι φωτιά. . Όταν ο Αγαμέμνων του παίρνει τη Βρισηίδα, η πράξη αυτή χτυπά την ίδια του την εικόνα.

Χτυπά το «εγώ είμαι ο Αχιλλέας». Εκεί στήνεται το εγώ του ήρωα απέναντι στην εξωτερική εξουσία. Ο Αχιλλέας νιώθει ότι η πραγματική αξία πατιέται από την εξουσία της θέσης.

Νιώθει ότι ο βασιλιάς παίρνει αυτό που ανήκει στον πολεμιστή.

Εκεί η πληγή είναι πληγή τιμής, πληγή δικαιοσύνης, πληγή αξίας. . Η απόσυρση του Αχιλλέα από τη μάχη είναι το πρώτο στάδιο της μύησης.

Ο ήρωας βγαίνει από το εξωτερικό πεδίο και μένει μόνος με την οργή του, μόνος με την αδικία του, μόνος με τη μύτη του, μόνος με την προσωπική του φωτιά.

Ο πόλεμος που φαινόταν έξω αρχίζει πλέον να γίνεται μέσα του.

Η μάχη με τους Τρώες γίνεται μάχη με την ίδια του τη μορφή. . Εδώ χρειάζεται η διάκριση ανάμεσα στον Αχιλλέα και τον Οδυσσέα. Ο Αχιλλέας έχει το εγώ της φωτιάς, της ευθύτητας, της αληθινής δύναμης, της ηρωικής τιμής. Ο Οδυσσέας έχει το εγώ της ταυτότητας, της επινόησης, της επιβίωσης, της διαχείρισης της εικόνας, της μῆτιδος.

Ο ένας κινείται σαν φλόγα.

Ο άλλος κινείται σαν νους.

Ο ένας καίγεται.

Ο άλλος ελίσσεται.

Και οι δύο όμως φτάνουν στην ίδια πύλη: στον Κανέναν. . Μετά έρχεται ο Πάτροκλος.

Εκεί η Ιλιάδα αλλάζει επίπεδο.

Ο θάνατος του Πατρόκλου χτυπά εκεί όπου η τιμή γίνεται καρδιά. Ο Πάτροκλος είναι ο φίλος, ο αδελφός, ο καθρέφτης, το μαλακό και ανθρώπινο μέρος του Αχιλλέα.

Είναι σαν ο Αχιλλέας να χάνει τον άλλον του εαυτό.

Η πρώτη πληγή ήταν στην τιμή.

Η δεύτερη πληγή είναι στην ψυχή.

Η πρώτη τον έκανε να αποσυρθεί.

Η δεύτερη τον κάνει να καεί. . Εκεί αρχίζει η αληθινή μύηση στον Κανέναν.

Ο πόνος, όταν φτάσει σε τέτοιο βάθος, ρίχνει τη μύτη.

Κατεβάζει τον άνθρωπο από την προσωπική του σπουδαιότητα.

Σπάζει το σκληρό περίβλημα του εγώ.

Εκεί ο άνθρωπος φτάνει σε ένα σημείο όπου μένει γυμνή επίγνωση.

Εκεί γεννιέται η σοφία.

Γιατί η σοφία γεννιέται όταν ο άνθρωπος αρχίζει να βλέπει το τραύμα του μέσα στον κόσμο και τον κόσμο μέσα στο τραύμα του. . Αυτό είναι ο Κανένας.

Είναι η πύλη όπου το προσωπικό πρόσωπο αδειάζει και χωρά κάτι μεγαλύτερο.

Εκεί πέφτει η μύτη, πέφτει η ανάγκη να φανείς, να κρατήσεις εικόνα, να επιβεβαιωθείς, να αποδείξεις ότι είσαι κάποιος.

Και ακριβώς εκεί ανοίγουν τα πεδία.

Εκεί ο άνθρωπος αρχίζει να βλέπει πώς λειτουργεί όλο αυτό το πράγμα που λέμε κόσμος, μοίρα, πόνος, χρόνος, ζωή, θάνατος, τάξη, ροή. . Ο Οδυσσέας λέει στον Κύκλωπα: Οὖτις εἰμί.

Είμαι ο Κανένας.

Αυτό πολλές φορές φαίνεται σαν τέχνασμα, σαν μῆτις, σαν έξυπνη επινόηση.

Και είναι μῆτις.

Είναι σοφία του νου.

Είναι όμως και ανάγκη.

Είναι πόνος.

Είναι πίεση ζωής και θανάτου. Ο Οδυσσέας βρίσκεται κλεισμένος μέσα στη σπηλιά του Κύκλωπα.

Βλέπει συντρόφους του να χάνονται μπροστά του.

Βρίσκεται απέναντι σε μια ωμή, τεράστια, τυφλή δύναμη.

Εκεί το όνομα γίνεται βάρος.

Εκεί το πρόσωπο γίνεται εμπόδιο.

Εκεί η επιβίωση απαιτεί να χαμηλώσει το προσωπικό «εγώ είμαι». . Άρα και ο Οδυσσέας οδηγείται στον Κανέναν μέσα από πόνο, μέσα από ανάγκη, μέσα από αδιέξοδο.

Η μῆτις του είναι πόνος που έγινε νους.

Η σοφία του γεννιέται μέσα σε πίεση, μέσα σε φόβο, μέσα σε οριακή κατάσταση. Γίνεται Κανένας για να περάσει από τον Κύκλωπα, όπως ο Αχιλλέας γίνεται Κανένας για να περάσει από τον πόνο του Πατρόκλου και να χωρέσει τη μοίρα του. . Ο Οδυσσέας γίνεται Κανένας μέσα από τον πόνο της ανάγκης για επιβίωση. Ο Αχιλλέας γίνεται Κανένας μέσα από την καθαρτήρια φωτιά του πόνου της απώλειας και της δικαιοσύνης.

Ο ένας χαμηλώνει το όνομα για να περάσει από το τέρας.

Ο άλλος καίει την παλιά του μορφή για να χωρέσει τον Κόσμο. . Αυτή είναι η μεγάλη διάκριση. Ο Οδυσσέας περνά από τον Κανέναν μέσα στη σπηλιά. Ο Αχιλλέας περνά από τον Κανέναν μέσα στην απώλεια.

Ο ένας έχει μπροστά του τη σπηλιά, τον Κύκλωπα, τους συντρόφους, την ανάγκη της εξόδου.

Ο άλλος έχει μπροστά του τον Πάτροκλο, τη φωτιά της καρδιάς, την επιστροφή στη μάχη, τη μοίρα και τη δικαιοσύνη.

Και οι δύο φτάνουν στο ίδιο μυστικό: όταν χαμηλώσει το όνομα, ανοίγει η πύλη. . Και τότε έρχεται η ασπίδα. . Αυτό είναι το μεγάλο σημείο που αποσυμβολίζω.

Η ασπίδα δίνεται στον Αχιλλέα όταν η παλιά του μορφή έχει ήδη σπάσει.

Η παλιά πανοπλία έχει χαθεί.

Η παλιά ταυτότητα έχει καεί.

Η οργή του έχει περάσει από την προσωπική προσβολή στη μοίρα. Ο Αχιλλέας πλέον επιστρέφει στη μάχη ως άλλος άνθρωπος.

Και τότε ο Ήφαιστος, ο θεός της φωτιάς και της τέχνης, φτιάχνει για εκείνον μια νέα πανοπλία, με κέντρο την ασπίδα. . Ο Ήφαιστος παίρνει το μέταλλο, το περνά μέσα από τη φωτιά και το κάνει Κόσμο.

Αυτό από μόνο του είναι μυστήριο.

Η φωτιά γίνεται μορφή.

Το άμορφο γίνεται εικόνα.

Το μέταλλο γίνεται μνήμη.

Η τέχνη γίνεται κοσμογονία.

Η ασπίδα του Αχιλλέα είναι ένας κοσμικός δίσκος, ένας κύκλος του Όλου, μια μαντάλα της ομηρικής κοσμολογίας. . Πάνω στην ασπίδα ο Όμηρος βάζει όλη την ύπαρξη.

Γη, ουρανό, θάλασσα, Ήλιο, Σελήνη, άστρα, αστερισμούς, πόλεις, γάμους, δίκες, πόλεμο, χωράφια, θερισμό, τρύγο, χορό, ζωή, θάνατο, και γύρω από όλα τον Ωκεανό, σαν κυκλικό όριο της δημιουργίας.

Ολόκληρος ο κόσμος χαράζεται πάνω στο μέταλλο και δίνεται στον ήρωα που έχει περάσει από τον μηδενισμό. . Άρα η ασπίδα συμβολίζει και τη γνώση που απέκτησε ο Αχιλλέας μέσα από τη μύηση του πόνου.

Είναι η γνώση που ανοίγεται στον άνθρωπο όταν γίνεται Κανένας.

Όταν πέσει η μύτη, ανοίγουν τα πεδία.

Όταν καεί το μικρό εγώ, ο κόσμος αρχίζει να φανερώνει τον τρόπο που λειτουργεί.

Τότε ο άνθρωπος βλέπει πως μέσα στην ίδια δημιουργία υπάρχουν πόλεμος και γάμος, θάνατος και θερισμός, απώλεια και χορός, πόνος και τάξη, φωτιά και γέννηση. . Αυτό βλέπει ο Αχιλλέας μέσα από την ασπίδα.

Βλέπει τον κόσμο ολόκληρο.

Βλέπει πως η δική του πληγή είναι μέρος μιας μεγαλύτερης ροής.

Βλέπει πως η μάχη του βρίσκεται μέσα στον κύκλο της ζωής.

Βλέπει πως η μοίρα του είναι δεμένη με την τάξη του Όλου.

Η ασπίδα είναι η εξωτερική εικόνα της εσωτερικής γνώσης που άνοιξε μέσα του ο πόνος. . Γι’ αυτό η ασπίδα του δίνεται εκείνη τη στιγμή. Ο Αχιλλέας έχει περάσει από την ταπείνωση του Αγαμέμνονα, από την απόσυρση, από την οργή, από τον θάνατο του Πατρόκλου, από το κάψιμο της καρδιάς, από τον μηδενισμό του εγώ.

Έχει αγγίξει την πύλη του Κανένα.

Και ακριβώς τότε μπορεί να λάβει την εικόνα του Όλου.

Γιατί ο άνθρωπος χωρά τον κόσμο όταν αδειάζει από την ψευδαίσθηση ότι ο κόσμος γυρίζει γύρω από το προσωπικό του πρόσωπο. . Εδώ φαίνεται καθαρά το μυστικό της ασπίδας. Ο Όμηρος μιλά για όπλο, αλλά δείχνει μύηση.

Μιλά για ασπίδα, αλλά δείχνει Κόσμο.

Μιλά για ήρωα, αλλά δείχνει άνθρωπο που πέρασε από την ταπείνωση, τον πόνο, την απώλεια, τον μηδενισμό και έφτασε στην όραση του Όλου. Ο Αχιλλέας κρατά την ασπίδα, αλλά στην ουσία κρατά τη γνώση που γεννήθηκε μέσα του όταν έγινε Κανένας. . Η μῆτις του Οδυσσέα είναι πόνος που έγινε νους.

Η ασπίδα του Αχιλλέα είναι πόνος που έγινε κόσμος. . Αυτή η φράση τα δένει όλα. Ο Οδυσσέας μέσα στην ανάγκη γεννά τη σοφία της εξόδου. Ο Αχιλλέας μέσα στην απώλεια γεννά τη γνώση του Όλου. Ο Κανένας είναι η κοινή μύηση και των δύο.

Είναι το σημείο όπου η προσωπική ταυτότητα χαμηλώνει και ο άνθρωπος περνά σε κάτι μεγαλύτερο από το εγώ του. . Ο Αχιλλέας όμως έχει τη δική του καθαρότητα.

Αυτό χρειάζεται να μείνει. Ο Αχιλλέας εξ αρχής είναι καλός, ευθύς, φωτεινός.

Έχει υπερηφάνεια, έχει δόξα, έχει ηρωικό εγώ, έχει φωτιά, αλλά αυτή η φωτιά είναι η ακατέργαστη δύναμη του ήρωα.

Ο πόνος την καθαρίζει.

Η απώλεια την περνά από τη φωτιά.

Η δικαιοσύνη την μετατρέπει σε μοίρα.

Και η ασπίδα είναι το μέταλλο που βγήκε από αυτή τη φωτιά ως γνώση του Όλου. . Ο Οδυσσέας φτάνει στον Κανέναν από την πίεση της επιβίωσης. Ο Αχιλλέας φτάνει στον Κανέναν από την πίεση της καρδιάς. Ο Οδυσσέας σώζεται όταν χαμηλώνει το όνομα. Ο Αχιλλέας μυείται όταν καίγεται η παλιά του μορφή. Ο Οδυσσέας ανοίγει έξοδο από τη σπηλιά. Ο Αχιλλέας ανοίγει είσοδο στον Κόσμο. . Η ασπίδα του Αχιλλέα είναι λοιπόν η σφραγίδα αυτής της μύησης.

Είναι ο κόσμος που αποκαλύπτεται στον άνθρωπο όταν έχει περάσει από την παλιά του μορφή στη βαθύτερη επίγνωση.

Είναι η γνώση του Όλου που δίνεται στον ήρωα τη στιγμή που γίνεται αρκετά κενός για να τη σηκώσει.

Είναι η Ιλιάδα συμπυκνωμένη σε κύκλο.

Είναι ο κόσμος πριν από την τελική έκρηξη.

Είναι η μνήμη της ζωής μπροστά στον άνθρωπο που βαδίζει προς τον θάνατο. . Και εκεί φαίνεται το μεγαλείο του Αχιλλέα.

Στην αρχή στέκεται ως ο θιγμένος ήρωας.

Μετά γίνεται ο πληγωμένος άνθρωπος.

Στο τέλος γίνεται φορέας μοίρας.

Η ασπίδα στα χέρια του σημαίνει πως ο πόνος του έγινε γνώση.

Η απώλειά του έγινε άνοιγμα.

Η ταπείνωσή του έγινε πύλη.

Ο μηδενισμός του έγινε κοσμική όραση. . Γι’ αυτό η ασπίδα του Αχιλλέα έχει τόσο μεγάλη δύναμη.

Γιατί δείχνει πως η αληθινή μύηση περνά από τον Κανέναν.

Όταν ο άνθρωπος γίνει Κανένας, ανοίγει ο Κόσμος.

Και τότε η ασπίδα γίνεται καθρέφτης του Όλου.

Γίνεται η γνώση που απέκτησε ο Αχιλλέας μέσα από τον πόνο.

Γίνεται η κοσμική εικόνα που μπορεί πλέον να κρατήσει, επειδή μέσα του έχει καεί η παλιά μύτη και έχει γεννηθεί η σοφία. . Αυτό αποσυμβολίζω εδώ.

Πρώτα η τιμή χτυπιέται από τον Αγαμέμνονα.

Μετά η καρδιά ανοίγει από τον Πάτροκλο.

Μετά ο πόνος καίει το εγώ.

Μετά γεννιέται ο Κανένας.

Μετά ο Ήφαιστος φτιάχνει τον Κόσμο σε μέταλλο.

Μετά η ασπίδα γίνεται γνώση.

Και τότε ο Αχιλλέας επιστρέφει στη μάχη ως φορέας του Όλου. . Η ασπίδα γίνεται είναι η μυητική γνώση που λαμβάνει ο Αχιλλέας μέσα το πόνο και το μύηση ταπείνωση..μετά Ο Αχιλλέας επιστρέφει στη μάχη ως φορέας του Όλου με τη γνώση της ίδιας της σπείρας.

Πλέον σκέφτεται όχι εγωικά αλλά θεϊκά.

Μην ξεχνάμε ότι ο Θεός για τους Έλληνες όπου και ορκιζοντουσαν ήταν ο κύνας Σείριος- κανεις λέγεται στα αγγλικά ..έγινε θεός πνευματικά διοτο ο θεός δεν εχει εγώ..πρατει για τις αξίες της σπείρας της δημιουργίας. . Αυτό είναι το μεγάλο ομηρικό μυστικό: όταν γίνεις Κανένας, ανοίγει ο Κόσμος. ΣΟΦΟΣ ΚΑΙ ΠΟΝΗΡΟΣ ΔΕΝ ΓΊΝΕΤΑΙ.

Για αυτο το πιο δύσκολο από όλα είναι να συντονιστείς με το Χείρων Κένταυρο μέσα σου και να του δώσεις τα ηνία. Ειναι ο μοναδικός Κένταυρος που δεν ανήκει στο πεδίο της ύλης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους