🇬🇷ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΤΑΝΩΤΑΣ🎖️ Ο αξιωματικός που στάθηκε όρθιος εκεί που λύγισαν οι εποχές⚔️⚔️⚔️ Υπάρχουν ζωές που απλώς διατρέχουν τον χρόνο και υπάρχουν ζωές που τον σφραγίζουν ανεξίτηλα.Η ζωή του Γεωργίου...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όχι γιατί υπήρξε αλάνθαστος, αλλά γιατί υπήρξε αμετακίνητος.

Σε μια εποχή όπου στρατοί κατέρρεαν, καθεστώτα άλλαζαν και σημαίες υποστέλλονταν, εκείνος έμεινε πιστός σε μία μόνο ιδιότητα του Έλληνα στρατιώτη.Δεν αναζήτησε αξιώματα, δεν επιδίωξε τιμές, δεν διεκδίκησε δάφνες.

Ζήτησε μόνο ένα πράγμα να είναι παρών όταν η πατρίδα τον καλούσε.

Και ήταν παρών ξανά και ξανά σε επτά πολέμους, σε τέσσερις δεκαετίες αδιάλειπτης υπηρεσίας, σε κάθε κρίσιμη στροφή της νεότερης ελληνικής ιστορίας.

Γεννήθηκε την 1η Ιανουαρίου του 1888, στην ορεινή Καστάνιτσα Κυνουρίας, σε έναν τόπο τραχύ, όπως και ο χαρακτήρας που θα διαμόρφωνε.

Μεγάλωσε σε μια Ελλάδα που δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί και ανδρώθηκε σε μια εποχή όπου η Ιστορία απαιτούσε πράξεις και όχι δηλώσεις. Η Βαρβάκειος Σχολή τού έδωσε μόρφωση,ο Μακεδονικός Αγώνας τού έδωσε προσανατολισμό.

Δεν ακολούθησε τον στρατό για καριέρα αλλά γιατί εκεί βρισκόταν το χρέος.

Στις 6 Δεκεμβρίου 1909 κατατάχθηκε ως απλός ιππέας στο 2ο Σύνταγμα Ιππικού.

Δεν ζήτησε προνόμια.

Έμαθε πρώτα να υπακούει, για να μπορεί αργότερα να διατάζει και όταν ήρθε η ώρα των Βαλκανικών Πολέμων, βρέθηκε εκεί όπου η Ελλάδα μεγάλωνε σπιθαμή προς σπιθαμή με αίμα Ελασσόνα, Σαραντάπορο, Γιαννιτσά, Κορυτσά, Ιωάννινα.

Κάθε μάχη ένα βήμα προς την ελευθερία, κάθε πορεία ένα μάθημα αντοχής.

Το 1913, όταν οι πρώην σύμμαχοι στράφηκαν ο ένας εναντίον του άλλου, πολέμησε στο Κιλκίς–Λαχανά και στην Κρέσνα ως ανθυπασπιστής.

Εκεί έμαθε ότι ο πόλεμος δεν είναι μόνο ανδρεία, αλλά και τραγωδία. Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στο Μακεδονικό Μέτωπο, ως ίλαρχος πλέον, γνώρισε τον πόλεμο της φθοράς, όπου η υπομονή μετρά όσο και το θάρρος. Η Μικρασιατική Εκστρατεία υπήρξε το μεγάλο στοίχημα του έθνους και το βαρύτερο φορτίο της γενιάς του. Στο Παζάρκιοϊ, η ίλη του Στανωτά κινήθηκε με ορμή και πειθαρχία, αφήνοντας πίσω της φήμη που δεν έσβησε ούτε με την καταστροφή που ακολούθησε.

Όταν όλα κατέρρευσαν, εκείνος επέστρεψε χωρίς να θριαμβολογήσει και χωρίς να αποκηρύξει.

Γιατί γνώριζε ότι οι ήττες δεν αναιρούν το χρέος. Ο Διχασμός τον τιμώρησε.

Το 1923 αποτάχθηκε ως «βασιλόφρων». Όμως ο χρόνος, που ξεχωρίζει τους αξιωματικούς από τους επαγγελματίες της πολιτικής, τον δικαίωσε.

Το 1927 επανήλθε.

Και από εκείνη τη στιγμή, κάθε μονάδα που ανέλαβε έγινε προέκταση της ίδιας του της πειθαρχίας.

Ως διοικητής Συντάγματος, Ταξιαρχίας και τελικά Μεραρχίας Ιππικού, δεν εκπαίδευε απλώς άνδρες· διαμόρφωνε πολεμιστές.

Το 1940, όταν η Ελλάδα βρέθηκε ξανά μόνη απέναντι στην υπεροπλία, η Μεραρχία Ιππικού του Στανωτά στάθηκε στην Πίνδο σαν σφήνα μέσα στην ιταλική επίθεση.

Οι αλπινιστές της «Τζούλια» δεν συνάντησαν απλώς αντίσταση συνάντησαν αποφασιστικότητα.

Και όταν, λίγους μήνες αργότερα, ήρθαν οι ανίκητοι Γερμανοί, η γραμμή από την Πρέσπα ως το Πισοδέρι έπεσε ύστερα από σκληρή μάχη γεγονός που το αναγνώρισε ακόμη και ο αντίπαλος.

Ακόμη και έτσι όμως απέναντι σε αυτά τα ανήμερα θηρία του πολέμου ο Στανωτάς δεν αποδέχθηκε τη συνθηκολόγηση.

Δεν εγκατέλειψε τη μονάδα του.

Την οδήγησε πειθαρχημένα στην Καλαμπάκα και τη διέλυσε μόνο όταν δεν υπήρχε πια στρατός να υπερασπιστεί σύνορα ελεύθερα. Η Μεραρχία Ιππικού αυτοδιαλύθηκε αλλά δεν ηττήθηκε ποτέ. Η Κατοχή δεν ήταν για εκείνον μια μεταβατική πολιτική κατάσταση.

Ήταν προσβολή.

Όταν είδε πρώην αιχμάλωτό του Ιταλό αξιωματικό να κινείται ως κατακτητής στην Αθήνα, πήρε την απόφασή του.

Θα έφευγε.

Όχι για να σωθεί, αλλά για να συνεχίσει να πολεμά.

Έφθασε στη Μέση Ανατολή εξαντλημένος, αλλά ακέραιος.

Και εκεί υπηρέτησε ξανά, όχι ως σύμβολο, αλλά ως αξιωματικός εν υπηρεσία.

Όταν το 1944 αποστρατεύθηκε αιφνιδίως, ζήτησε να πολεμήσει ως απλός στρατιώτης.

Όταν, μετά την Απελευθέρωση, ανέλαβε την Πελοπόννησο εν μέσω Εμφυλίου, πολέμησε χωρίς μίσος.

Και ίσως αυτό να ήταν το δυσκολότερο από όλα.

Στο τέλος αρνήθηκε τα αξιώματα(ο Βασιλιάς Παύλος του είχε προτείνει να γίνει υπασπιστής του), τα παλάτια, τις στολές της επίδειξης.

Γιατί για εκείνον ο στρατιώτης δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο της εξουσίας, αλλά εργαλείο της ιστορίας.Ο Γεώργιος Στανωτάς έφυγε στα τέλη του Δεκεμβρίου του 1965.

Δεν άφησε πίσω του τίτλους.

Άφησε όμως κάτι σπανιότερο μέτρο, ήθος και παράδειγμα και αυτό είναι τελικά το υλικό από το οποίο φτιάχνονται οι πραγματικοί ήρωες.🇬🇷🛡️ ✍ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους