Original Post

Πλήρες Κείμενο:

~15 Μαΐου 1948 — Νάκμπα*, η καταστροφή που δεν τελείωσε ποτέ~🕊️🔥 "Οι «δίκαιοι πόλεμοι» είναι πάντα γεμάτοι νεκρά παιδιά(και από τις δύο πλευρές)." 15 Μαΐου.

Μια ημερομηνία που για άλλους σημαίνει γέννηση και για άλλους καταστροφή.

Για άλλους σημαία που υψώνεται και για άλλους πόρτα σπιτιού που μένει ανοιχτή πίσω από έναν δρόμο προσφυγιάς.

Μια μέρα που συμπυκνώνει ολόκληρο τον τραγικό πυρήνα του 20ού αιώνα αποικιοκρατία, εξτρεμισμό, διωγμό, επιβίωση, τρόμο, μνήμη και εκδίκηση.Η λήξη της βρετανικής εντολής στην Παλαιστίνη σαν σήμερα το 1948 δεν υπήρξε απλώς το τέλος μιας διοικητικής εποχής.

Υπήρξε η στιγμή που δύο ιστορικά τραύματα συγκρούστηκαν πάνω στην ίδια γη. Από τη μία, ο εβραϊκός λαός, κουβαλώντας στις πλάτες του αιώνες διωγμών και το ανοιχτό ακόμα έρεβος του Ολοκαυτώματος, αναζητούσε ένα κράτος όπου δεν θα εξαρτάται ποτέ ξανά από την καλοσύνη των άλλων για να επιβιώσει.

Από την άλλη, οι Παλαιστίνιοι έβλεπαν έναν κόσμο να καταρρέει γύρω τους, χωριά να αδειάζουν, οικογένειες να ξεριζώνονται και μια πατρίδα να μετατρέπεται σε χαμένη μνήμη.

Τότε η ιστορία, όπως συχνά συμβαίνει, άρχισε να γράφεται με αίμα.Οι σιωνιστικές παραστρατιωτικές οργανώσεις η Ιργκουν, η Λεχί, και η Χαγκάνα χρησιμοποίουσαν μεθόδους που σήμερα θα χαρακτηρίζονταν από πολλούς ως τρομοκρατικές βομβισμούς, εκτελέσεις, σαμποτάζ, επιθέσεις σε χωριά(για περισσότερα στοιχεία βλ, 1ο-2ο σχόλιο). Άνθρωποι που αργότερα θα γίνονταν πρωθυπουργοί και εθνικοί ηγέτες συμμετείχαν ή υπερασπίστηκαν τέτοιες πρακτικές στο όνομα ενός εθνικού σκοπού.

Η ιστορία είναι γεμάτη από αυτή την ειρωνεία οι «τρομοκράτες» μιας εποχής μετατρέπονται συχνά σε ιδρυτές κρατών της επόμενης.Αλλά η τραγωδία δεν σταμάτησε εκεί.Διότι δυστυχώς κάθε βία γεννά τη δική της αντανάκλαση. Η Νάκμπα δεν τελείωσε το 1948.

Για τους Παλαιστινίους δεν είναι απλώς ένα ιστορικό γεγονός αλλά μια διαρκής κατάσταση.

Είναι τα στρατόπεδα προσφύγων που έγιναν πόλεις από τσιμέντο και σκόνη.

Είναι οι γενιές που μεγάλωσαν με κληρονομιά ένα κλειδί από σπίτι που δεν υπάρχει πια.

Είναι η αίσθηση ότι η ιστορία τούς προσπέρασε χωρίς ποτέ να τους ρωτήσει.

Αλλά ούτε και ο φόβος των Ισραηλινών τελείωσε ποτέ.Ένα κράτος που γεννήθηκε μέσα από πολιορκία και πόλεμο έμαθε να βλέπει την ύπαρξή του ως μια μόνιμη μάχη επιβίωσης.

Κάθε ρουκέτα, κάθε επίθεση, κάθε σφαγή αμάχων ξυπνά το αρχέγονο άγχος ενός λαού που φοβάται ότι η ιστορία μπορεί να επαναληφθεί εις βάρος του.

Κάπως έτσι η περιοχή παγιδεύτηκε σε έναν ατέρμονο φαύλο κύκλο όπου η μνήμη έγινε όπλο.

Οι νεκροί του χθες χρησιμοποιούνται για να δικαιολογήσουν τους νεκρούς του σήμερα.

Το τραύμα μετατρέπεται σε ιδεολογία.

Ο φόβος γίνεται δόγμα ασφαλείας και η εκδίκηση βαφτίζεται δικαιοσύνη εκατέρωθεν.

Στον σύγχρονο πόλεμο ανάμεσα στο Ισραήλ και την τρομοκρατική οργάνωση της Χαμάς, η ανθρωπότητα παρακολουθεί ξανά την ίδια σκοτεινή εξίσωση κάθε πλευρά επικαλείται την ιστορία για να αποδείξει ότι δεν είχε άλλη επιλογή.

Η τραγική ημέρα της 7ης Οκτωβρίου έγινε για το Ισραήλ η απόδειξη ότι βρίσκεται απέναντι σε μια υπαρξιακή απειλή.

Η καταστροφή της Γάζας έγινε για χιλιάδες ανθρώπους η απόδειξη ότι η Νάκμπα δεν ανήκει στο παρελθόν αλλά συνεχίζεται σε νέα μορφη και κάπου εκεί αποκαλύπτεται η μεγάλη αποτυχία του σύγχρονου κόσμου.

Οι μεγάλες δυνάμεις μιλούν για ανθρώπινα δικαιώματα επιλεκτικά.Η Δύση θυμάται το διεθνές δίκαιο όταν εξυπηρετεί τα στρατηγικά της συμφέροντα και το ξεχνά όταν συγκρούεται με συμμάχους της.Ο αραβικός κόσμος από την άλλη πλευρά χρησιμοποιεί συχνά την παλαιστινιακή τραγωδία ως σύνθημα, χωρίς να κατορθώνει να προσφέρει πραγματική πολιτική λύση.Οι υπερδυνάμεις και από τις δύο μεριές μετατρέπουν έναν λαό σε γεωπολιτικό πιόνι και μια περιοχή σε εργαστήριο πολέμου και μέσα σε όλα αυτά, οι άνθρωποι χάνονται πίσω από τις σημαίες.

Το πιο τρομακτικό στοιχείο της ιστορίας δεν είναι η βία.

Η ανθρωπότητα ήταν πάντοτε βίαιη.

Το πραγματικά τρομακτικό είναι η ταχύτητα με την οποία ο άνθρωπος συνηθίζει τον θάνατο του άλλου όταν τον εντάξει σε μια “δίκαιη” αφήγηση.

Κάποτε οι Εβραίοι χαρακτηρίζονταν «ανεπιθύμητοι» στην Ευρώπη.Σήμερα πολλοί Παλαιστίνιοι αισθάνονται ότι αντιμετωπίζονται ως περιττοί μέσα στην ίδια τους τη γη. Έχω την αίσθηση ότι κάπου ανάμεσα σε αυτές τις δύο ιστορικές αλήθειες βρίσκεται θαμμένη η ηθική αποτυχία της εποχής μας.

Γιατί ίσως το μεγαλύτερο μάθημα της 15ης Μαΐου δεν είναι ποιος είχε απόλυτο δίκιο και ποιος απόλυτο άδικο.

Η ιστορία σπάνια λειτουργεί έτσι.

Το πραγματικό μάθημα είναι πόσο εύκολα τα θύματα μπορούν να γίνουν θύτες χωρίς ποτέ να πάψουν να αισθάνονται θύματα αλλά και πόσο επικίνδυνο είναι όταν ένα έθνος(οποιοδήποτε έθνος) πιστέψει ότι ο πόνος του το απαλλάσσει από κάθε ηθικό όριο. Η Νάκμπα δεν είναι μόνο παλαιστινιακή υπόθεση.

Είναι μια υπενθύμιση ότι όταν η πολιτική χάνει την ανθρωπιά της, οι χάρτες σχεδιάζονται πάνω σε ανθρώπινα σώματα.Ότι όταν ο φανατισμός συναντά τον φόβο, γεννιούνται σύνορα από στάχτη και ότι όταν η μνήμη γίνεται αποκλειστικό δικαίωμα της μίας πλευράς, τότε η ειρήνη μετατρέπεται σε αδύνατη λέξη.Ίσως γι’ αυτό η 15η Μαΐου παραμένει τόσο βαριά ημερομηνία.Δεν μιλά μόνο για το παρελθόν της Παλαιστίνης ή του Ισραήλ.Μιλά για ολόκληρη την ανθρώπινη κατάσταση.Για το πόσο εύκολα ο άνθρωπος μπορεί να μετατρέψει τον φόβο σε ιδεολογία, τη μνήμη σε όπλο και τον πόνο σε άδεια εξόντωσης του άλλου.

Όσο ο κόσμος συνεχίζει να βλέπει τους λαούς μόνο ως στρατόπεδα, συμμάχους ή εχθρούς, η Μέση Ανατολή θα παραμένει όχι απλώς μια γεωπολιτική σύγκρουση, αλλά ο καθρέφτης της συλλογικής αποτυχίας του σύγχρονου πολιτισμού. 📸Γυναίκες και παιδιά εκτοπίζονται από το χωριό Tantura **Νάκμπα («Καταστροφή»): Όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει τα γεγονότα του 1948 στην Παλαιστίνη, όταν εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι εκτοπίστηκαν ή έγιναν πρόσφυγες και μεγάλο μέρος των κοινοτήτων τους καταστράφηκε ή εγκαταλείφθηκε.

Η 15η Μαΐου τιμάται από τους Παλαιστινίους ως Ημέρα της Νάκμπα, ως ημέρα μνήμης του εκτοπισμού, της απώλειας των σπιτιών και της έναρξης μιας μακροχρόνιας εμπειρίας προσφυγιάς και εξορίας.

Για τους Ισραηλινούς, η ίδια ιστορική περίοδος συνδέεται με τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας του 1948, ο οποίος οδήγησε στην ίδρυση του κράτους του Ισραήλ και εορτάζεται ως εθνική ανεξαρτησία και αυτοδιάθεση, στο πλαίσιο της δημιουργίας του σύγχρονου κράτους μετά από μακρά ιστορία διωγμών και το Ολοκαύτωμα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους