Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν #ειδήσεις που δεν πρέπει να τις προσπερνάμε. Και υπάρχουν ειδήσεις που δεν πρέπει να τις καταναλώνουμε.

Η #αυτοκτονία ενός 17χρονου πρέπει να ανήκει πάντα στη δεύτερη κατηγορία!! Δεν πρέπει να είναι υλικό για αναπαραγωγή.

Δεν είναι βίντεο για κοινοποίηση.

Δεν είναι μια ακόμη τραγωδία που θα περάσει για λίγες ώρες από τις οθόνες μας, μέχρι να αντικατασταθεί από την επόμενη.

Είναι μια στιγμή προσωπικής και κοινωνικής ευθύνης.

Η αυτοκτονικότητα στους εφήβους είναι ένα από τα πιο σοβαρά και πιο δύσκολα πεδία της ψυχικής υγείας.

Δεν εξηγείται ποτέ εύκολα.

Δεν χωρά σε μία αιτία, σε έναν ένοχο, σε μία ανάρτηση, σε μία οικογένεια, σε ένα σχολείο, σε μία πλατφόρμα.

Συνήθως διαμορφώνεται αργά κι αθόρυβα, μέσα από συσσωρευμένο ψυχικό πόνο, απόγνωση, ντροπή, μοναξιά, κατάθλιψη, άγχος, τραυματικές εμπειρίες, εκφοβισμό, οικογενειακές συγκρούσεις, χρήση ουσιών, κοινωνική πίεση και αίσθημα αδιεξόδου.

Στην αυτοκτονική κρίση, ο έφηβος δεν βλέπει πάντοτε τον θάνατο ως επιθυμία.

Συχνά τον βλέπει ως πόρτα, ως διαφυγή.

Όχι επειδή θέλει πραγματικά να πάψει να υπάρχει, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή δεν μπορεί να φανταστεί άλλο τρόπο για να σταματήσει αυτό που νιώθει.

Αυτό είναι το πιο κρίσιμο ψυχιατρικό σημείο.

Η αυτοκτονική κρίση μπορεί να είναι εξαιρετικά επικίνδυνη, αλλά πολλές φορές είναι και μεταβαλλόμενη.

Αν υπάρξει χρόνος, παρουσία, προστασία και πρόσβαση σε βοήθεια, η πορεία μπορεί να αλλάξει.

Στην πρόληψη της αυτοκτονίας, μερικές φορές το πιο σωτήριο πράγμα είναι να μη μείνει το παιδί μόνο του εκείνη τη στιγμή.

Εδώ μπαίνει ο ρόλος των (social) media.

Τα media μπορούν να γίνουν πολλαπλασιαστής της αυτοκτονικοτητας.

Μπορούν να μετατρέψουν τη ντροπή σε δημόσιο διασυρμό.

Τη μοναξιά σε θέαμα.

Τον πόνο σε περιεχόμενο.

Μια ιδιωτική κατάρρευση σε κάτι που κυκλοφορεί ανεξέλεγκτα, χωρίς πλαίσιο, χωρίς προστασία, χωρίς σεβασμό.

Και αυτό δεν είναι αθώο. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, η Διεθνής Ένωση για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας και το CDC έχουν διατυπώσει σαφείς οδηγίες για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να παρουσιάζονται τέτοια γεγονότα: Η δραματοποίηση, η λεπτομερής περιγραφή, η προβολή εικόνων, η δημοσιοποίηση προσωπικών σημειωμάτων και η συνεχής αναπαραγωγή μιας αυτοκτονίας μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο μιμητισμού σε ευάλωτους ανθρώπους.

Ένας ευάλωτος έφηβος δεν το βλέπει αυτό όπως ένας ψύχραιμος ενήλικας.

Μπορεί να ταυτιστεί.

Μπορεί να αναγνωρίσει στον άλλον τη δική του απελπισία.

Μπορεί να αισθανθεί ότι κάποιος τον καταλαβαίνει μέσα από την τραγωδία.

Μπορεί να νιώσει ότι ο πόνος γίνεται ορατός μόνο όταν φτάνει στα άκρα.

Μπορεί να δει την πράξη όχι ως καταστροφή, αλλά ως αφήγηση, ως μήνυμα, ως τρόπο να ακουστεί μια εσωτερική οδύνη που μέχρι τότε έμενε αόρατη.

Όταν η αυτοκτονία παρουσιάζεται με δραματικό, συγκινησιακό ή σχεδόν μυθοποιημένο τρόπο, μπορεί άθελά μας να της δώσει μορφή και νόημα στα μάτια ενός παιδιού που ήδη βρίσκεται σε κρίση.

Μπορεί να μειώσει τις αναστολές του.

Μπορεί να του προσφέρει ένα επικίνδυνο σενάριο σε μια στιγμή όπου η σκέψη του είναι στενή, απόλυτη και εγκλωβισμένη στον ψυχικό πόνο.

Ο έφηβος σε αυτοκτονική κρίση δεν σκέφτεται πάντα με όρους διάρκειας, προοπτικής και εναλλακτικών λύσεων.

Συχνά σκέφτεται μέσα σε ένα καθεστώς εσωτερικής ασφυξίας.

Το παρόν μοιάζει αβάσταχτο, το μέλλον ανύπαρκτο και η βοήθεια μακρινή ή αδύνατη.

Σε αυτό το ψυχικό τοπίο, μια δημοσιοποιημένη με λεπτομέρειες αυτοκτονία μπορεί να λειτουργήσει όχι ως απλή πληροφορία, αλλά ως καθρέφτης.

Ως αναγνώριση.

Ως πιθανή διαδρομή.

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά.

Το προστατευτικό πρότυπο.

Όταν μιλάμε υπεύθυνα.

Όταν δεν εξιδανικεύουμε.

Όταν δεν περιγράφουμε.

Όταν δεν αναπαράγουμε.

Όταν δείχνουμε δρόμους βοήθειας.

Όταν θυμίζουμε ότι ο ψυχικός πόνος μπορεί να αντιμετωπιστεί.

Όταν λέμε καθαρά ότι η κρίση περνά, η βοήθεια υπάρχει, η ζωή μπορεί να συνεχιστεί. Η UNICEF έχει επίσης επισημάνει ότι ο ψηφιακός κόσμος μπορεί να προσφέρει σύνδεση, ενημέρωση και στήριξη, αλλά μπορεί και να επιβαρύνει σοβαρά την ψυχική υγεία των εφήβων όταν απουσιάζουν όρια, εποπτεία, παιδεία χρήσης και ουσιαστική προστασία.

Γι’ αυτό η συζήτηση δεν μπορεί να σταματήσει στην καταγγελία.

Χρειάζονται αλλαγές.

Χρειάζονται σχολεία με σταθερή παρουσία επαγγελματιών ψυχικής υγείας.

Εκπαιδευτικοί που να μπορούν να αναγνωρίζουν σημεία κινδύνου.

Γονείς που να μη φοβούνται να ρωτήσουν ευθέως ένα παιδί αν σκέφτεται να βλάψει τον εαυτό του.

Μέσα ενημέρωσης που να γνωρίζουν ότι η ταχύτητα της είδησης δεν είναι πάνω από την ασφάλεια των ανθρώπων.

Πλατφόρμες που να αποσύρουν άμεσα επικίνδυνο περιεχόμενο.

Κοινωνία που να μη θυμάται την ψυχική υγεία των παιδιών μόνο όταν είναι ήδη αργά.

Χρειάζεται επίσης να μάθουμε τα προειδοποιητικά σημεία.

Απότομη απόσυρση.

Απώλεια ενδιαφέροντος.

Διαταραχές ύπνου.

Έντονη ευερεθιστότητα.

Φράσεις απελπισίας.

Αναφορές στον θάνατο. Αυτοτραυματισμοί.

Χρήση ουσιών. Αποχαιρετισμοί.

Αιφνίδια ηρεμία μετά από περίοδο έντονης ψυχικής έντασης.

Και χρειάζεται να καταλάβουμε κάτι απλό.

Όταν ένα παιδί μιλά για θάνατο, δεν κάνουμε ότι δεν ακούσαμε.

Όταν λέει ότι δεν αντέχει άλλο, δεν το αποδίδουμε σε υπερβολή.

Όταν ζητά προσοχή, δεν το υποτιμούμε.

Η ανάγκη για προσοχή είναι πολλές φορές ανάγκη για βοήθεια.

Η πρόληψη της αυτοκτονίας δεν είναι ένα συγκινητικό κείμενο μετά την τραγωδία.

Είναι πολιτική δημόσιας υγείας.

Είναι εκπαίδευση.

Είναι πρόσβαση σε υπηρεσίες.

Είναι υπεύθυνη ενημέρωση.

Είναι ψηφιακή προστασία.

Είναι ενήλικες που μπορούν να αντέξουν να ακούσουν την απόγνωση ενός παιδιού χωρίς να την αρνηθούν, χωρίς να την τιμωρήσουν και χωρίς να την κάνουν θέαμα.

Σε περίπτωση άμεσου κινδύνου, δεν περιμένουμε. 🔸Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία, 1018. 🔸Εθνική Γραμμή για τα Παιδιά SOS, 1056. 🆘Σε επείγουσα κατάσταση, 112 ή 166 και άμεση προσέλευση στο εφημερεύον νοσοκομείο.

Καμία κοινωνία δεν προστατεύει πραγματικά τα παιδιά της, αν τα ακούει μόνο όταν η σιωπή τους έχει ήδη γίνει #είδηση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους