Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σε μιαν ανάσα Size 0 Γεννιέμαι στη μισή χαρά. Είναι κορίτσι αλλά είναι γερό.

Είναι γερό αλλά είναι κορίτσι.

Και παραδίνομαι στα χέρια του Προκρούστη.

Εκπαίδευση εξ απαλών ονύχων.

Μαλακή και εύπλαστη.

Γίνομαι πλαστελίνη.

Ήσυχα, χαμογελαστά, υπάκουα, αθόρυβα κορίτσια.

Η πλαστελίνη σιγά σιγά σκληραίνει, γίνομαι πορσελάνη.

Πολύ μικρή για να αντισταθώ, πολύ μπερδεμένη για να αμφισβητήσω, πολύ εύθραυστη για να συγκρουστώ με το σύμπαν μου.

Τρέφομαι με απαγορεύσεις, εισπνέω προτροπές, γεύομαι εντολές, αφουγκράζομαι ψιθύρους.

Όχι, όχι, δεν έχω γνώμη, όχι, όχι, δεν έχω ανάγκες, θα στριμωχτώ στα πρέπει, θα ευθυγραμμιστώ στην απαγόρευση, θα γίνω το ταμπλό βιβάν της μισής περηφάνιας τους, κορίτσι, αλλά καλοαναθρεμμένο. Καταπίνω.

Μάνα, θείες, νονά, γειτόνισσες, δασκάλες.

Καταπίνω γυναίκες που νιώθουν ένοχες για τη χαρά, που κρύβουν το γέλιο τους με την παλάμη και ψιθυρίζουν σε καλό να μας βγει.

Καταπίνω γυναίκες που ακουμπούν τα θέλω τους σε τσαλακωμένες σελίδες περιοδικών, ύστερα ευπρεπίζονται βιαστικά με γρήγορο χτένισμα, λίγη κολόνια και λίγο κόκκινο κραγιόν για να υποδεχθούν εκείνον.

Καταπίνω γυναίκες αθόρυβες, χαμηλωμένα βλέμματα, ψιθύρους, στεναγμούς, συνθηματικές λέξεις, μωλωπισμένα πρόσωπα, η περιγραφή περιορίζεται σ’ ένα ‘πάλι;’ και μια άηχη κατάφαση.

Καμιά δεν μου εξηγεί.

Μόνο στριμώχνονται στο στομάχι μου αμάσητες.

Size 10+ Μεγαλώνω, αλλάζω, τρομάζω, αίμα, σφραγίζει τη μοίρα μου, αίμα, απροετοίμαστη, αίμα, κρύψου, κανείς δεν πρέπει να το ξέρει, αίμα, κοκκινίζει τα όχι, αλλάζει χρώμα η απαγόρευση, αλλάζει μέγεθος, γίνεται ασφυξία, δεν είσαι πια παιδί ώστε να σου επιτρέπεται μια κάποια παρέκκλιση, τώρα τα πράγματα σοβαρεύουν.

Καμπουριάζω, δεν πρέπει να φαίνεται το στήθος μου, κρύβομαι, δεν πρέπει να φαίνεται το σώμα μου, βουβαίνομαι, δεν πρέπει ν’ ακούγεται η φωνή μου, λοξοδρομώ, δεν πρέπει να με βλέπουν τα αγόρια, πνίγομαι, δεν πρέπει να κάνω ερωτήσεις.

Τι χρώμα έχει το μέλλον; Άνοιξη ορμητική, αιφνίδια, ανεξιχνίαστη επιθυμία, απρόθυμη συνάντηση με την εφηβεία.

Το πρώτο μου κραγιόν.

Ροζ παστέλ.

Η επικύρωση της μεταμφίεσης.

Οι πρώτες γόβες.

Η επικύρωση της αστάθειας.

Το παιδί -πλαστελίνη μέσα μου διαλύεται, αφήνει μια χημική στιφάδα στη γλώσσα, από ποιαν ανάμνηση ξεπηδάει; Το κορίτσι –πορσελάνη μέσα μου κοιτάει τον κόσμο με μαγεμένα μάτια, τρέμει να κινηθεί, τρέμει ν’ αγγίξει, τρέμει μη γίνει θρυψαλάκια.

Size 20 Αγοράζω κόκκινα ενοχικά εσώρουχα.

Προβάρω πόζες - περίτεχνες αρματωσιές.

Τις ενδύομαι.

Δοκιμάζω τις λέξεις πιπιλίζοντάς τες προσεκτικά μπροστά σ’ έναν θαμπό καθρέφτη.

Οι λέξεις μου ζωντανεύουν.

Ειρωνεύονται τη συστολή.

Χλευάζουν τα πρέπει.

Κι όλο απαιτούν.

Βγαίνω στο δρόμο.

Ανακτώ με το έτσι θέλω τα κομμάτια που μου ανήκουν, το όνειρο, το αίτημα, την απαίτηση, τη συλλογικότητα, τις στάλες οξυγόνου, τις μπουκιές της ελπίδας. Είμαι. Θέλω. Διεκδικώ. Μαθαίνω. Δυναμώνω.

Μου ανήκω. Παντοδύναμη.

Ερωτεύομαι απερίσκεπτα, βουλιμικά.

Και τρομαγμένη ξαναφεύγω.

Κάθε φορά η αχνή υπόμνηση της πλαστελίνης.

Και της πορσελάνης.

Πεισματικά μπαλώνω τις ρωγμές μου με γιαπωνέζικη χρυσόσκονη.

Θα είμαι διαφορετική.

Δεν θα μοιάσω σε καμιά τους.

Εκείνες ποτέ δεν είδαν την αλυσίδα.

Size adult Ερωτεύομαι αγάπη ανεμοστρόβιλη.

Γεύομαι μέρες σιροπιαστές, εισπνέω νύχτες ευωδιαστές.

Νηφάλια μέσα στο μεθύσι μου.

Νιώθω ανίκητη. Ονειρεύομαι.

Η δική μου αλυσίδα θα είναι αλλιώτικη, έργο τέχνης, κόσμημα.

Κάθε κρίκος κι ένας όρκος που θα εκλύει ροδόνερο, θα μοσχοβολά αιωνιότητα.

Προσθέτω κρίκους-παιδιά. Μάνα.

Αιωρούμαι σε ένα σιέλ σύννεφο.

Εισπνέω, αγγίζω, γεύομαι. Μάνα.

Ταΐζω, ποτίζω, αγκαλιάζω, παραμυθεύω, παρηγορώ, βοηθώ, πλένω, μεταφέρω, προσφέρω, αγωνιώ, στηρίζω, διδάσκω, αγρυπνώ, συγυρίζω, σφουγγαρίζω, ψωνίζω, μαγειρεύω, οργανώνω, τρέχω, σώζω, υπομένω, γιατροπορεύω, ασθμαίνω, σιωπώ, συμβουλεύω, καμαρώνω, ενθαρρύνω, ασφυκτιώ, συνέρχομαι, επανέρχομαι, υπηρετώ, αφουγκράζομαι, αφαιμάσσομαι.

Στο σώμα εγγεγραμμένες ωδίνες και οδύνες.

Πληρότητα και έλλειμμα.

Πώς γίνεται ταυτόχρονα; C’ est la vie, λέει η γαλλομαθής φίλη.

Size plus Γερνάω.

Κοιτάζω τα χέρια μου. Ραγισμένα.

Ίχνη από ζυμώματα, από χάδια, από αποχαιρετισμούς.

Το σώμα βαραίνει. Τρίζει. Προδίδει. Θυμίζει. Παραφράζω. Μετανιώνω. Θυμώνω. Θλίβομαι. Προετοιμάζομαι.

Ψέματα, κανείς δεν προετοιμάζεται.

Μετρώ τι προλαβαίνω.

Επινοώ μπαλώματα της μοναξιάς.

Παραλύω στις απώλειες.

Και στο ενδεχόμενό τους.

Επινοώ αφηγήσεις παρηγορητικές.

Επινοώ γεμίσματα για τον διεσταλμένο χρόνο.

Ασκούμαι στην αγάπη για το γερασμένο σώμα.

Ασκούμαι στη συγχώρεση.

Ξορκίζω την αναμονή. Φοβάμαι. Ωραιοποιώ.

Ανακαλώ υπολείμματα φωτός στις ραφές της μνήμης.

Τις φορές που μίλησα και η φωνή μου δεν έσπασε.

Τις φορές που έμεινα αντί να φύγω.

Και το αντίστροφο.

Τις φορές που αγάπησα χωρίς να μικρύνω. Ηλικιώνομαι. Νεονοσταλγώ. Ψεύδομαι.

Πως όλα ήτανε καλώς καμωμένα λέω.

Παριστάνω πως δεν αντιλήφθηκα την κλοπή.

Και κάποιες νύχτες, όταν το σπίτι σωπαίνει κι οι φωνές κατακάθονται σαν σκόνη, πιάνω ακόμη τον εαυτό μου να ανασαίνει ολόκληρος.

Και τη μάνα να μου ψιθυρίζει πως τίποτα δεν πάει χαμένο. Λέω τότε ότι, έστω και λαχανιασμένη, πρόσθεσα λίγους κρίκους αγάπης στη δική μου αλυσίδα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους