Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν Ιστορία με τα λόγια τους. Υπάρχουν και άλλοι που την γράφουν με τις πράξεις τους.

Σήμερα θα σας γράψω για έναν γεωργό, έναν αντάρτη, έναν πολιτικό κρατούμενο και, τελικά, για έναν από τους πιο ασυνήθιστους προέδρους της εποχής μας, τον Χοσέ Μουχίκα ή όπως τον φώναζαν τον Πέπε.

Γεννήθηκε στις 20 Μάη 1935, σ’ ένα ταπεινό σπίτι, στα περίχωρα του Μοντεβιδέο, της πρωτεύουσας της Ουρουγουάης.

Ο πατέρας του φτωχός αγρότης και η μητέρα του κόρη Ιταλών μεταναστών.

Το χώμα και η φτώχεια τον έμαθαν νωρίς τι σημαίνει κόπος, τι σημαίνει κοινωνική αδικία.

Στα 20 του, ο Μουχίκα έγινε μέλος του Εθνικού Κόμματος και αργότερα πλησίασε τις αριστερές οργανώσεις που έβλεπαν πως η Ουρουγουάη των δεκαετιών του ’50 και του ’60 βυθιζόταν στην κοινωνική ανισότητα.

Μεγάλο μέρος του πληθυσμού πεινούσε, ενώ η χώρα είχε ήδη μπει σε περίοδο ύφεσης.

Γοητεύτηκε από το παράδειγμα της Κουβανικής Επανάστασης και του Τσε Γκεβάρα.

Όπως και ο Τσε, έτσι και ο Πέπε δεν ήθελε να μείνει στις ιδέες και τα λόγια.

Ήθελε να δράσει.

Την δεκαετία του ’60, εντάσσεται στο Movimiento de Liberación Nacional - Tupamaros, μια αντάρτικη οργάνωση με μαρξιστικό και σοσιαλιστικό προσανατολισμό, που ιδρύθηκε από ακτιβιστές της Αριστεράς, πρώην μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουρουγουάης και ριζοσπαστικοποιημένους εργάτες, φοιτητές και διανοούμενους.

Πήραν το όνομά τους από τον Tupac Amaru, ιθαγενή ηγέτη των Άνδεων που είχε εξεγερθεί κατά των Ισπανών αποικιοκρατών τον 18ο αιώνα.

Για τους Tupamaros η φτώχεια ήταν το όπλο και η ληστεία πολιτική πράξη.

Έκαναν αυτό που αποκαλούσαν ένοπλη προπαγάνδα.

Ληστείες τραπεζών, απελευθερώσεις κρατουμένων, καταλήψεις, απαγωγές πολιτικών και βιομήχανων, καθώς και προπαγανδιστικές ενέργειες.

Χρησιμοποιούσαν τη βία ως πολιτικό εργαλείο, αλλά με έμφαση στη μη φονική δράση.

Η εξουσία όμως δεν συγχωρεί την ανυπακοή, την αμφισβήτηση της. Ο Μουχίκα συνελήφθη τρεις φορές.

Τις δύο δραπέτευσε.

Η πρώτη φορά ήταν από την φυλακή Punta Carretas τον Σεπτέμβρη του 1971.

Δραπέτευσε μαζί με άλλους 100 συναγωνιστές του Tupamaros, σκάβοντας ένα τούνελ από την φυλακή μέχρι το σαλόνι ενός γειτονικού σπιτιού.

Συνελήφθη και πάλι ένα μήνα αργότερα αλλά επέδρασσε για ακόμα μια φορά τον Απρίλη του 1972 . Την Τρίτη φορά που τον συνέλαβαν, πάλι το 1972, δεν ξαναβγήκε για δώδεκα ολόκληρα χρόνια και ενώ έναν χρόνο αργότερα στην Ουρουγουάη ξέσπασε ακόμα ένα αμερικανοκίνητο πραξικόπημα.

Ήταν η πιο σκοτεινή περίοδος της ζωής του.

Όχι γιατί τον χτυπούσαν και τον βασάνιζαν, αλλά γιατί τον έθαψαν ζωντανό στην απομόνωση, δίχως βιβλία, δίχως φως, δίχως φωνή.

Τον μετέφεραν από στρατιωτική φυλακή σε στρατώνα, από βρωμερά κελιά σε υπόνομους.

Τον άφησαν 2 χρόνια στον πάτο ενός πηγαδιού.

Υπήρχαν μέρες που μιλούσε με τα μυρμήγκια, για να μη χάσει το μυαλό του.

Μα δεν τρελάθηκε, δεν μάσησε, δεν λύγησε.

Οι φύλακες τον αποκαλούσαν "όμηρο του κράτους". Του το είπαν ξεκάθαρα: "Αν οι σύντροφοί σου συνεχίσουν να πολεμούν, θα πεθάνεις εδώ μέσα." Αλλά δεν πέθανε… Η αντοχή του ήταν πράξη αντίστασης.

Η ελευθερία μέσα του ακόμη και με χειροπέδες, η ιδεολογία του, ήταν πιο δυνατή από την εξουσία που τον έθαψε ζωντανό.

Όταν το 1985 έπεσε η στρατιωτική δικτατορία στην Ουρουγουάη, ο Πέπε βγήκε απ’ το κελί με σπασμένο σώμα, αλλά με ακέραιη ψυχή.

Έγινε συνιδρυτής του Movimiento de Participación Popular (MPP), μιας πολιτικής πλατφόρμας που μπήκε στη μεγάλη συμμαχία της Αριστεράς, το Frente Amplio. Βουλευτής. Υπουργός Γεωργίας το 2005.

Και τελικά, το 2010 πρόεδρος της Ουρουγουάης.

Δεν μετακόμισε ποτέ στο προεδρικό μέγαρο.

Συνέχισε να ζει με τη γυναίκα του και συντρόφισσά του στους Tupamaros, τη Λουθία Τοπολάνσκι, στο μικρό αγρόκτημά τους, έξω απ’ το Μοντεβιδέο.

Οδηγούσε ένα παλιό Volkswagen Beetle.

Έδινε το 90% του μισθού του σε φιλανθρωπίες και μικρές κοινότητες.

Προστάτευσε το δικαίωμα στην άμβλωση, ψήφισε τον γάμο μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών.

Η φτώχεια μειώθηκε από το 40% στο 10,5%, η ανεργία από το 19% στο 6,5%, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ έγινε το υψηλότερο στην Λατινική Αμερική.

Η φιλοσοφία του για την βελτίωση της κοινωνίας μας ήταν η εξής “Ας επενδύσουμε: πρώτον στην εκπαίδευση, δεύτερον στην εκπαίδευση και τρίτον στην εκπαίδευση.

Ένα μορφωμένος λαός κάνει καλύτερες επιλογές στη ζωή και είναι πιο δύσκολο να τον κοροϊδέψουν οι διεφθαρμένοι και οι ψεύτες”. Όσο για εκείνους που τον ρωτούσαν πως αισθάνεται που είναι ο φτωχότερος ηγέτης μια χώρας απαντούσε “Δεν είμαι φτωχός πρόεδρος, όπως με αποκαλούν.

Φτωχοί είναι οι άνθρωποι που χρειάζονται πολλά.

Είμαι απλά ένας ολιγαρκής πρόεδρος.

Μου αρέσει να ζω όπως η πλειονότητα του λαού της χώρας μου." Ο Πέπε των Tupamaros, ο αντάρτης, ο αγωνιστής, ο πιο φτωχός πρόεδρος, έφυγε από την ζωή σήμερα, λίγες μέρες πριν συμπληρώσει τα 90 του. Ο Πέπε που δεν λύγησε ποτέ. Ο Πέπε που σε αντίθεση με άλλους που όταν πήραν εξουσία πούλησαν τις ιδέες τους, δεν μίλησε ποτέ για τον σοσιαλισμό με συνθήματα, αλλά με τον τρόπο ζωής του. Ο Πέπε που σε έναν κόσμο διψασμένο για πλούτη και εξουσία στάθηκε ακέραιος στην ιδεολογία του.

Δεν έκανε ποτέ μεγάλα σόου.

Δεν επεδίωξε δόξα. Ο Πέπε δεν ζήτησε να γίνει ήρωας.

Ούτε μύθος.

Μα η ζωή του, χωρίς να το ξέρει εκείνος, έγινε σύμβολο του ανθρώπου που επιμένει όχι για να νικήσει, αλλά για να μην προδώσει τον εαυτό του, τα ιδανικά του. Viva Don Pepe, siempre en el corazón de latinoamerica.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους