Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από τη δημοσιοποίηση του περιστατικού στο κατάστημα ΑΒ Βασιλόπουλος στα Πετράλωνα προκύπτει ότι μέλη του Ρουβίκωνα εισήλθαν σε χώρο εργασίας και πραγματοποίησαν αυτό που οι ίδιοι περιγράφουν ως «έλεγχο εργασιακών συνθηκών». Σύμφωνα με την ανακοίνωσή τους και το βίντεο, απέκτησαν πρόσβαση σε στοιχεία όπως η κατάσταση προσωπικού, το ημερήσιο πρόγραμμα εργαζομένων, το βιβλίο τεχνικού ασφαλείας και το βιβλίο εργατικών ατυχημάτων, καταγράφοντας μάλιστα συμπεράσματα για ζητήματα ασφάλειας και εργασιακών πρακτικών.

Θέλω να είμαι σαφής.

Κάθε προσπάθεια ανάδειξης προβλημάτων στους χώρους εργασίας και κάθε αγωνία για την προστασία των εργαζομένων είναι απολύτως θεμιτή.

Η μάχη για ασφαλείς συνθήκες εργασίας, για αξιοπρέπεια και για τήρηση της εργατικής νομοθεσίας δεν είναι υπόθεση λίγων.

Μας αφορά όλους.

Όμως εδώ ανακύπτει ένα πολύ σοβαρό ζήτημα, διαφορετικό από το περιεχόμενο των καταγγελιών.

Το ερώτημα δεν είναι μόνο τι βρέθηκε ή τι δεν βρέθηκε.

Είναι πώς μια μη θεσμική οντότητα απέκτησε πρόσβαση σε εσωτερικά έγγραφα και πληροφορίες που δεν είναι δημόσιου χαρακτήρα.

Τα στοιχεία προσωπικού, τα βιβλία του τεχνικού ασφαλείας, οι καταγραφές εργατικών ατυχημάτων, ιατρικών φακέλων, ασθενειών και γενικότερα έγγραφα που αφορούν την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων δεν αποτελούν δημόσιο υλικό.

Αφορούν ανθρώπους.

Αφορούν εργαζόμενους.

Και η διαχείρισή τους διέπεται από συγκεκριμένους κανόνες προστασίας.

Η υπεράσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων δεν μπορεί να γίνεται “on camera” εις βάρος της ιδιωτικότητας και της προστασίας προσωπικών δεδομένων.

Και γνωρίζω ότι πολλοί θα σπεύσουν να πουν: «τα συνδικάτα είναι ξεπουλημένα», «οι ελεγκτικοί μηχανισμοί δεν κάνουν τη δουλειά τους», «άρα καλά έκανε ο Ρουβίκωνας». Δεν αγνοώ ότι υπάρχει κοινωνική δυσπιστία.

Ούτε ισχυρίζομαι ότι οι θεσμοί λειτουργούν πάντα όπως θα έπρεπε.

Υπάρχουν αδυναμίες, υπάρχουν καθυστερήσεις, υπάρχουν ευθύνες που πρέπει να αναζητούνται.

Όμως οι αδυναμίες των θεσμών δεν μπορούν να οδηγούν στην υποκατάστασή τους.

Ούτε οι ελεγκτικοί μηχανισμοί της Πολιτείας ούτε το οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα μπορούν να αντικαθίστανται από οποιονδήποτε αποφασίζει να αναλάβει μονομερώς αυτόν τον ρόλο.

Γιατί αν αποδεχθούμε ότι οποιαδήποτε ομάδα μπορεί να εισέρχεται σε έναν χώρο εργασίας, να αποκτά πρόσβαση σε ευαίσθητα στοιχεία εργαζομένων, να τα καταγράφει με κάμερα και να λειτουργεί ως αυτοανακηρυγμένος ελεγκτικός μηχανισμός, τότε ανοίγουμε έναν δρόμο επικίνδυνο για όλους.

Η απάντηση δεν είναι λιγότεροι θεσμοί.

Είναι καλύτεροι θεσμοί.

Δεν είναι λιγότερο συνδικαλιστικό κίνημα.

Είναι πιο ισχυρό, πιο αξιόπιστο και πιο παρεμβατικό συνδικαλιστικό κίνημα.

Και κυρίως, περισσότερη προστασία για τον εργαζόμενο, σε όλα τα επίπεδα. Στα εργασιακά του δικαιώματα, στην ασφάλειά του, αλλά και στην ιδιωτικότητά του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους