Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχει πάντα κάτι που σε καταπλήσσει όταν πέφτεις πάνω σε ανθρώπους που φέρονται σε άλλους ανθρώπους σαν σκουπίδια.

Προσπαθείς να καταλάβεις το γιατί.

Το πώς σκέφτονται.

Το τι έχουν να κερδίσουν.

Το τι θα τους κόστιζε να συνεχίσουν να κάνουν αυτό ακριβώς που σκόπευαν, καταβάλλοντας όμως την απειροελάχιστη προσπάθεια που απαιτείται για να μην κάνουν τον άλλο να νιώσει ταπεινωμένος.

Γιατί ο άλλος μπορεί ούτως ή άλλως να στεναχωριόταν και να ματαιωνόταν με αυτό που εκείνοι σκόπευαν, αλλά έτερον εκάτερον: το τι θέλει ο καθένας σε αυτή τη ζωή και αν συμπίπτουν τα θέλω σας, επαγγελματικά, συναισθηματικά ή άλλα, είναι ένα θέμα και ένα τελείως διαφορετικό το πώς φέρεσαι, το ότι δεν μπαίνεις στον μηδαμινό κόπο να μην κάνεις τον άλλο να νιώσει σκουπίδι.

Και εδώ δεν πρέπει να μπερδευτούμε στο εξής.

Ναι, εκατό τοις εκατό ισχύει, ότι όταν κανείς φέρεται άθλια, τελικά τον εαυτό του ξεφτιλίζει και ταπεινώνει και όχι τον άλλο, ναι, εκατό τοις εκατό ισχύει, ότι η αθλιότητα είναι καθρέφτης, ναι, εκατό τοις εκατό ισχύει, ότι σκουπίδι μπορεί να αποκληθεί μόνο εκείνος που φέρεται στους άλλους σαν σκουπίδια, από την άλλη όμως το ότι εσύ ξέρεις την σκουπιδίλα τους δεν έχει την παραμικρή συνέπεια για τους ίδιους.

H τιμωρία των ανθρώπων αυτών δεν μπορεί ποτέ να είναι εσωτερική και να ξεκινήσει από τύψεις, ενδοσκόπηση, συνειδητοποίηση του τι κάνουν και ποιοι είναι, ώστε, αφού πρώτα νιώσουν απαίσια, στη συνέχεια να αρχίσουν να αλλάζουν κιόλας.

Δεν είναι θέμα να καταλάβουν τι έχουν κάνει.

Δεν θα το καταλάβουν.

Kαι να τους το πεις στα μούτρα τους.

Όσο τυφλοί ήταν απέναντί σου όταν το έκαναν, τόσο κουφοί θα παραμείνουν αν τους το επισημάνεις.

Δεν είναι θέμα ότι δεν πήγε το μυαλό τους εκεί.

Το μυαλό τους πήγε εκεί και έκρινε ότι όλα καλά, νομιμοποιούνται να το κάνουν.

Δεν το εισπράττουν οι ίδιοι έτσι, δεν θεωρούν ότι κάνουν κάτι κακό.

Όπως και να φτάνουν σε αυτό το συμπέρασμα, με όποιο διαστρεβλωμένο εσωτερικό σύστημα εκλογικεύσεων, με όποιο κυνισμό, με όποια ηθική πώρωση έχουν προκαλέσει μακροχρόνια μοτίβα, ακόμα και με όποια υποσυνείδητη ηδονή για την εξουσία που ασκούν, το αποτέλεσμα πάντως είναι το ίδιο: αν τους ένοιαζε πώς νιώθεις δεν θα φέρονταν έτσι.

Μήπως όμως η τιμωρία τους μπορεί να είναι εξωτερική; Θα τη βρουν κάπου μπροστά τους τη συμπεριφορά τους; Λίαν αμφίβολο.

Είναι συχνά παραπλανητική η παρηγοριά του κάρμα ή ότι απλά μια, δυο, τρεις, θα βρεθείς ενώπιον των συνεπειών των πράξεών σου.

Δεν αποκλείεται εντελώς, αλλά δεν είναι και το πιθανότερο.

Τι απομένει για να καλυφθεί αυτό το σκάνδαλο της ατιμωρησίας; Το Δίκαιο, οι ποινικοί κι οι αστικοί νόμοι; Μα μια χαρά μπορείς να φέρεσαι ως κάθαρμα χωρίς να έχεις παραβιάσει κανέναν νόμο.

Η κόλαση; Σε αυτή δεν πιστεύουν πια ούτε οι πιστοί, άσε που παραείναι δυσανάλογο χρονικά το ποινολόγιο της για το εφήμερο κακό μεταξύ των ανθρώπων.

Οπότε, σκάνδαλο – ξεσκάνδαλο, είναι ίσως προτιμότερο να τη χωνέψουμε την ατιμωρησία.

Είναι μεγάλο προσόν να είσαι κάθαρμα.

Θα σε βοηθήσει πάρα πολύ να πας μπροστά στη ζωή σου και να παραμείνεις μπροστά, χωρίς να ξανακοιτάξεις ποτέ πίσω.

Είναι ευλογία να μην έχεις αναστολές, να μην σε νοιάζει πώς φέρεσαι, να μην σε νοιάζει να τηρείς έστω τα προσχήματα, να μην σε νοιάζει να είσαι έστω τυπικός, αφού ουσιαστικός και αληθινός δεν σου βγαίνει.

Τίποτα πιο απελευθερωτικό απ’ το να μην έχεις συνείδηση, ενοχές, δεύτερες σκέψεις.

Είσαι στη ζωή ένα κινητό περίττωμα, αλλά εσένα δεν σε νοιάζει.

Τα βράδια κοιμάσαι σαν πουλάκι.

Ο κόσμος φτιάχτηκε για υπάρξεις σαν τη δική σου. Συνέχισε να αδιαφορείς για όποιον βρεις στον δρόμο σου. Κάνε μόνο τη δουλειά σου. Μπορείς. Ατιμώρητα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους