Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σαν σήμερα Για τους περισσότερους ειδικούς της συγκεκριμένης τέχνης, ο Edward Hopper ίσως να μην υπήρξε ποτέ σπουδαίος ζωγράφος, μα η σπουδαιότητα στην τέχνη είναι πάντοτε μια σχετική, σχεδόν άπιαστη, έννοια.

Κι ίσως, τελικά, αν ήταν "μεγαλύτερος" ζωγράφος με τη συμβατική σημασία του όρου, να μην κατόρθωνε να γίνει τόσο ουσιαστικός καλλιτέχνης (κατά την άποψη μου βέβαια). Έφυγε σαν σήμερα, το 1967, αφήνοντας πίσω του έναν κόσμο... σιωπής και εσωτερικής απομόνωσης που σήμερα μοιάζει πιο επίκαιρος από ποτέ.

Ύστερα κι από πρόσφατες αναγνώσεις γύρω από τη ζωγραφική και την τέχνη, έχω την αίσθηση πως ο Χόπερ παραμένει ένας από τους πιο μοντέρνους δημιουργούς του 20ού αιώνα.

Στους πίνακές του δεν βλέπεις απλώς μορφές ή τοπία.

Βλέπεις τη μοναξιά να κατοικεί ανάμεσα στους ανθρώπους, την αδυναμία της επικοινωνίας, εκείνο το αόρατο κενό που χωρίζει ακόμη και όσους βρίσκονται δίπλα δίπλα.

Κι ίσως γι’ αυτό τα έργα του εξακολουθούν να μοιάζουν τόσο επίκαιρα.

Διάλεξα το Second Story Sunlight λόγω της παρουσίας και του... χρόνου.

Μια νεαρή γυναίκα, με πλήρη επίγνωση της ομορφιάς της, αφήνεται σχεδόν θεατρικά στο φως και στα βλέμματα των περαστικών.

Δίπλα της, μια ηλικιωμένη γυναίκα διαβάζει αδιάφορη, βυθισμένη στον δικό της χρόνο.

Δύο παρουσίες τόσο κοντινές και ταυτόχρονα τόσο μακρινές.

Σαν μια ήσυχη υπενθύμιση της αδιαφορίας με την οποία ο χρόνος περνά από πάνω μας, χωρίς να σταματά, χωρίς να συγκινείται.

Όσο για τον χρόνο λοιπόν, ξέρω ότι δεν μπορούμε να τον καθυστερήσουμε, και κάθε προσπάθεια είναι μάταιη.

Ίσως όμως μπορούμε, έστω για λίγο, να τον... ξεγελάσουμε με στιγμές, εικόνες, ανθρώπους και μικρές προσωπικές... αιωνιότητες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους